Het leven zoals het is: Japan

En toen bleef er nog maar een week in Japan over!

2007-07-19T11:33:00.000+02:00

Inderdaad, tot nog niet zo heel lang geleden, leek het alsof ik nog een eeuwigheid in Japan zou zijn. Het tegengestelde blijkt echter waar te zijn. Eergisteren ben ik Roos en Cat gaan uitwuiven, Judith gisteren en Tinne vandaag..
Het uitgebreide verhaal zullen jullie binnen een week horen, maar nu wil ik gewoon even laten weten dat ik terug zal zijn op 27 juli 's avonds!

Tot snel!

Tijd gaat snel!

2007-06-21T06:08:00.000+02:00

Inderdaad, het is al bijna een maand geleden sinds mijn laatste post. Tijd om daar nog eens verandering in te brengen en jullie wat afleiding bij het studeren te bieden!
Hetgene dat me tijdens het schrijven van de vorige post het meest bezig hield, was studeren.
Geloof het of niet, maar soms studeer ik ook wel eens...
Wat was ik dan aan het studeren?
漢字 oftewel Japanse karakters, welgeteld 1006 zou ik er moeten kennen tegen 10 juni. Op die dag zou ik samen met een 60-tal 12-jarigen, hierover een examen afleggen. Vreemd gevoel om te weten dat die lagere schoolleerlingen het er waarschijnlijk een pak beter van afgebracht hebben dan　ik, maar ze hebben natuurlijk wel het voordeel van Japans te zijn!
Of ik er nu wel of niet geslaagd voor zal zijn, weet ik pas in juli, maar op 10 juni was ik alleszins enorm blij dat het gedaan was!

En hoewel ik hier nu misschien de indruk geef, dat ik van 7 mei tot 10 juni niets anders gedaan heb dan gestudeerd, is dat verre van het geval.

Zaterdag 19 mei
Uitstap met de Nagahoribashi Lions Club ofwel de lokale rotary-club, die 5 studenten van Kansai University de kans gaf, om samen met een hele hoop andere buitenlandse studenten, de Japanse cultuur te leren kennen. De reden waarom Judith, Meikei, ik en de twee Koreaanse meisjes ons aangesproken voelden, was de kans om nog een keertje naar Hieizan te kunnen gaan. Hieizan, daar waar we bij de eerste buitenlandse studentenuitstap al geweest waren, maar niet eens de tijd hadden gehad om een paar fatsoenlijke foto's te maken. Nu zouden we bovendien een introductie in zazen erbij krijgen. Zazen of meditatie in lotushouding. Heel erg ontspannend voor de geest, ook al dachten mijn gevoelloze benen daar anders over!
Vervolgens een heerlijke boeddhistische maaltijd ( zonder vlees, met bier!), waarbij we konden genieten van de goocheltrucs van een van de verantwoordelijken.
Vooraleer naar huis terug te keren gingen we nog snel naar een tempel waarvan ik de naam vergeten ben en op te terugweg hebben we bingo in de bus gespeeld !
En wij, Kandaisan, bleken daar behoorlijk goed in te zijn! Met voor mij als resultaat een superschattig katten-spiegeltje ^^
's avonds okonomiyaki en mijn dag was geslaagd!

Zaterdag 20 mei
見船祭り in 嵐山(Arashiyama, Kioto), een festival waar we traditionele bootjes over de rivier zagen drijven. Op de boten werd herdacht hoe de keizer vroeger per boot over de rivier reisde.
Dit werd gedaan door muziek te maken, te dansen, thee te maken op de boten. Maar hetgene wat wij echt wouden zien, was het in het water leggen van de waaiers!
Niet zozeer om dit offer aan de goden te kunnen meemaken, wel om, zoals alle Japanners, een poging te doen om eentje te bemachtigen!
Ruben is hier dan ook helemaal in geslaagd en wij, de meisjes, droevig natuurlijk.... Tot een wel heel erg vriendelijk Japans dametje naar ons toekwam met een overvloed aan waaiers!
En toen waren we weer blij!!

Ikebana 27mei
Ikebana (bloemschikken) was tot op die dag, een van de Japanse traditionele kunsten die ik nog niet van dichtbij meegemaakt had. Er was een tentoonstelling, heel erg mooi, maar door de ongelofelijke hitte en drukte kon ik er niet echt van genieten. De traditionele dansen waren er wel prachtig en toen Meikei en ik een uurtje later terugkwamen, bleek het er al een pak rustiger te zijn! Maar toen was het tijd voor onze initiatie ikebana.....
Mijn definitie van bloemschikken blijkt wel degelijk fameus te verschillen met die van de Japanners of de beurs. Ik mocht eigenlijk niets meer doen dan de bloemen knippen op de aangewezen plaats en daarna op de juiste plaats prikken. Van enige eigen creativiteit was er dan absoluut geen sprake! Jammer! Vooral op het einde, toen ik gevraagd werd om een bloem te 'plooien' omdat dat mooier zou zijn...
Het werkje was na 10 min. af en toen mijn sensei na het maken van de nodige foto's het stukje begon af te breken, moest ik wel protesteren! Ze maakte me duidelijk dat ik de bloemen mee naar huis kreeg en dat stelde me wel gerust. Bloemen zijn hier quasi onbetaalbaar en met mijn eigen bloemen zou ik dan ook mijn eigen compositie kunnen bedenken!

1-4 juni Ozu 大洲, Shikoku四国
Na heel lang overleg, zou het dan toch gaan lukken om mijn roommate's familie in Shikoku te gaan bezoeken!
Na een busreis van zo'n 6 uur, kwamen we op vrijdag 1 juni tegen 4u 's namiddags aan in Ozu, de woonplaats van Chiyori. We werden er opgewacht door haar mama en zus en 2 min. stappen later stonden we bij de slaapplaats van die avond, het hotel van de familie!
Veel tijd om kennis te maken met Chiyori's papa was er niet, want ik werd voorgesteld aan nonkels, tantes, enz. We moesten dan ook snel vertrekken voor de 鵜飼、cormorant fishing. Zoals ik in Arishiyama twee weken ervoor mensen had zien eten op zo'n traditionele Japanse boot, mocht ik dat nu ook doen in de prive-boot van de familie 樽井！Super was het!
Ik heb enorm veel gegeten! En het was fantastisch om te zien hoe de cormorants (soort watervogel) de aiyu-visjes uit het water haalden terwijl er voor het licht een vuurkorf van de boot, hing te bengelen. Als kers op de taart was er dan ook nog vuurwerk. Volgens de familie was dit nog lang niet groot/ geweldig, maar ik vond het super!
De volgende dag gingen Chiyori, Chiyori's mama, zus, vriendin van de zus en ik op stap. We zouden de toeristische plekjes van Ozu gaan ontdekken. We gingen naar de hana no douri en
het kasteel. Maar ik was vooral onder de indruk van het Garyu Sansou, een traditioneel huis, op palen langs de rivier, waarin ik zeker zou kunnen wonen!
Hoewel ze maar bleven zeggen dat Ozu echt wel de boerenbuiten is, ben ik ervan overtuigd dat er meer te zien is dan in Tienen!
Die dag werd ik nog voorgesteld aan de oma van Chiyori die in haar eentje, in een, naar Japanse normen, gigantisch huis met bijna enkel Japanse kamers woont. Ik wou bijna niet meer weggaan!
De volgende dag zouden Chiyori en ik naar Matsuyama gaan, de stad van de beroemde Dogo onsen (hot spring)!
We verbleven er in een hotel waar er geen Japanse kamers zouden zijn.　Vreemd, vond ik, tot bleek dat het een hotel in Engelse stijl was! En poepchic! Ik voelde me niet chic genoeg om daar rond te lopen, maar het Westerse concept van de kamer vond ik wel heel erg leuk!

De volgende dag keerde ik alleen terug naar Osaka, want Chiyori zou nog een dagje langer blijven, maar ik moest terug!
Op 5 juni was het namelijk barbecue van de BPC en dit zou voor Judith, Ruben en ik de laatste activiteit worden. Niet te missen dus!

Op 10 juni volgde dan de beruchte kanji-test, wat het einde van de examens betekende voor mij in Japan!

Zondag 17 juni
Okonomiyaki-party en zazen!
Zazen of opnieuw mediteren, deze keer nog pijnlijker dan de vorige en daarna het ontbijt van de boeddhistische priesters, een soort rijstpap, best lekker!
Maar wat het eigenlijke doel van de dag was, was het eten van okonomiyaki!!!
Ons geduld werd beproefd, door een fotoshoot in kimono, een mini-theeceremonie, maar toen was het tijd om te eten: eerst sukiyaki en dan pas okonomiyaki, die ik voor de eerste keer niet volledig opgegeten heb!
Als dessert was er dan ook nog overheerlijke watermeloen, maar door de hitte en de overdosis eten voelde ik me achteraf toch verre van kiplekker...

Woensdag 20 juni
Voor het eerst naar de film sinds ik in Japan ben! Dat werd tijd! Pirates of the Caribbean 3 werd het! Johnny Deppsama wou ik wel eens op groot scherm aan het werk te zien! De film viel tegen, maar ik heb weer wat bijgelerd over Japanse cinema. Vrij kiezen waar je gaat zitten is geen optie, zitjes worden bepaald bij het kopen van je ticket!
En popcorn bestaat niet in gewone suikersmaak!! Er was enkel zout en caramel. Caramel ligt blijkbaar toch zwaarder op de maag dan gewone suiker-popcorn....

Ziezo, nu zijn jullie weer volledig geupdate over mijn leventje hier!
Nog twee dikke weken les hier, betekent belachelijk veel nutteloze testjes en papertjes die geschreven moeten worden. Niks om je druk om te maken,　maar tussen alle leuke dingen en de hitte hier door, moet het wel gebeuren natuurlijk!

Veel succes met de laatste loodjes!

Veel succes met blok en examens!

2007-05-29T17:20:00.000+02:00

Voorlopig nog geen verdere update van mijn avonturen hier,
maar ik wou toch maar heel even zeggen:

Veel succes allemaal!
Ik denk aan jullie!

Lentesemester

2007-05-11T09:56:00.000+02:00

Het nieuwe semester begon reeds een maand geleden, maar aangezien 't er nog steeds niet van gekomen is om jullie te laten weten of ik nu eigenlijk wel iets studeer, dacht ik dat 't daar wel eens tijd voor werd!

Japans: Level 5/6 en Nihongo 1 en Contemporary Japan

Zoals gezegd is het Japanse taallessen systeem veranderd. Er zijn nu 6 niveaus ipv 4 en iedereen word ook verwacht om er twee te volgen ipv één. Ik volg dus nu level 5 en 6. En dat is heel goed, want ik leer er werkelijk iets bij en de vrouwelijke-studenten-hatende-docent van vorig semester geeft er geen les!
Nihongo 1 is eigenlijk een les voor buitenlandse studenten die langer dan 1 jaar aan Kandai studeren. In die les zitten dan ook voornamelijk Aziaten. Maar de lessen zijn een uitdaging en dus ga'k er ook naar toe.
Contemporary Japan is de discussieklas van Fukui, nog steeds pijnlijk op een maandagochtend !
Deze Japanse lessen nemen in totaal zo'n kleine 8u per week in beslag, wat meer dan het dubbele is van vorig smester!

社会法
Deze les is een seminarie dat ik volg samen met Roos, Ruben en Michaël, bij de Japanse studenten. Van professor Tsunoda hadden we vorig semester ook al Japans recht gehad, maar nu krijgen we dus les over hetzelfde thema, zij het dan in het Japans. Aangezien de les een seminarie is, wordt er verwacht dat we in groepjes een presentatie maken en vooral die zal de grootste uitdaging worden voor dit vak. (Mijn groepje heeft het over 'kloneren')

Japanese History
Dit vak is eigenlijk een discussieklas, waarbij we dieper ingaan op de 2e wereldoorlog. We hebben het over Hiroshima, troostmeisjes en Pearl Harbor. De professor is een vrouw, wat gedeeltelijk wel het grote aantal jongens in die les verklaart, maar wat meer is, haar Engels is echt goed en ze geeft echt goed les!

Kalligrafie 書道
Sinds 3 weken geleden, volg ik ook kalligrafieles, hier vlak tegenover de dorm. In Leuven had ik al een inleiding gehad en dat vond ik wel leuk! Hiragana en katakana leren schrijven, klinkt misschien veel minder exotisch/ kunstzinnig dan kanji (Chinese karakters), maar 't is zeker niet gemakkelijker en ik leer nog woordenschat bij ook.
Mijn enthousiasme is blijkbaar overgeslaan naar Meikei (Taiwan), die sinds vorige week meegaat om hiragana/katakana te leren kalligraferen!

In vergelijking met vorig semester valt er dit semester wel degelijk iets te leren, wat alleen maar toegejuicht kan worden!

Vrijdag 11 mei 2007

2007-05-11T09:27:00.000+02:00

En wat is er dan allemaal gebeurd sinds ik getrouwd ben in Japan?

Een week later ben ik met Yumi, Eri en Tomomi naar 'De Meesterwerken van België', hier in Osaka gaan kijken! 't Was best een vreemde ervaring om Belgische kunstwerken van Rubens, Van Eyck e.a. in Japan te gaan bekijken. Vooral voor mijn Japans was het weer een heel erg goede oefening! Bij de meeste van die werken, wist ik natuurlijk al waarover ze gingen, maar leg het verhaal van Icarus en Daidalus maar eens uit in 't Japans... 't Was een uitdaging!

Op 22 april, was het dan tijd om nog eens naar Suita te gaan om samen met Natale, Nakatsukasan nog eens te gaan bezoeken. Natale was namelijk gevraagd 'als model voor een event'. Zonder precies te weten wat de eigenlijke bedoeling was, gingen we (om 7u 's ochtends!) naar Suita station, waar de vriendelijke dame ons al stond op te wachten. Het werd al snel duidelijk wat de bedoeling was. Natale zou een kimono mogen dragen om mee te doen aan 'het event', dat eigenlijk een vlooienmarkt bleek te zijn! Er hing echt een geweldige sfeer en Natale mocht zich in een riksha laten rondrijden! Je kan je al wel voorstellen dat er heel veel fans waren :)

Vorige week, van 3 tot en met 6 mei, was het hier dan Golden Week. Dat betekent, voor de meeste Japanners althans en dus ook voor mij, vakantie! Voor de verandering, ben ik eens niet uit Kansai weggeweest en was het vrij rustig. Vrijdag ben ik met Ruben, Judith en Michaël nog eens naar Banpakukoen geweest voor een picknick. Een rustig dagje in het park is altijd leuk!

Zondag 6 mei was het tijd voor mijn langgeplande uitstapje met Nobue.
Nobue is een meisje dat o.a. in mijn seminarie Japans recht zit en volgend jaar naar Birmingham gaat. Alleszins, we gingen samen met haar familie naar 映画村 of filmstad, in de buurt van Arashiyama in Kyoto. Buiten het feit dat gewoon super is om in zo'n stad rond te lopen, kwamen haar ouders op het geweldige plan om ons in een Japanse outfit te laten steken!
Zo gezegd, zo gedaan en een uur later, waren we professioneel omgevormd, ik tot maiko en Nobue tot prinses! Na een uitgebreide fotoshoot, mochten we gedurende een uur in outfit gaan rondlopen. Best leuk, maar na een uurtje voelde ik me toch lang genoeg bekeken....
Opnieuw in gewone outfit, bleek dat er professionele foto's afgedrukt waren en die kreeg ik dan ook als geschenk van Nobue's ouders!
En de dag was nog niet om, want die avond namen ze me mee naar een prachtige ryokan in Arashiyama. Het gebouw stond er naar verluid al 400 jaar, had een prachtige tuin en deed heel erg Japans aan! Zo'n huis zou ik ook wel willen! Na een wel heel erg uitgebreid diner en een lange babbel, was het tijd voor het bad en dan bed in, want 's anderendaags zouden we al om 7u op moeten!
De volgende dag was er namelijk school en 't was een uurtje met de trein. Ontbijt vond plaats in het prachtige tuinpaviljoen en was enorm lekker! Eten, afscheid nemen van de mama die al voor ons zou vertrekken en dan te voet naar het station. En een uurtje later stonden we weer in het vertrouwde Kandaimae!

Waarop weer een nieuwe schoolweek voor mij in Japan begon.

Trouwen in Japan...

2007-04-29T15:20:00.000+02:00

... gaat er zo aantoe!
Hoewel tegenwoordig de meeste Japanse meisjes zot zijn van de westerse trouwjurken, zijn er ook nog een heel aantal die in een traditionele Japanse kimono trouwen. En aangezien men hier op het Internationaal centrum van de universiteit iemand kent met een bruidswinkel, mogen alle buitenlandse studenten aan Kansai University zich voor één keer in zo'n trouwjurk laten steken.
De vrouw van de bruidswinkel is geweldig! Ze babbelt aan één stuk door en houdt natuurlijk ook van thee en koekjes! Heerlijk toch, die obaachan!

Ik ben al heel erg lang aan het proberen om foto's up te loaden, hier op Blogger, maar aangezien dat niet lukt, verwijs ik jullie door naar mijn msn-space.
http://hilde-in-japan.spaces.live.com , de map 'trouwen in Japan'

Ouders in Japan! (vervolg)

2007-04-28T08:50:00.000+02:00

Mijn excuses voor de lange afwezigheid!
Om jullie niet nog langer in spanning te houden zal ik meteen verder gaan waar ik vorige blog gestopt ben.

3 april
Japanese Placement Test oftwel een test die mijn niveau Japans moest bepalen. Het systeem van taallessen heeft enige verandering ondergaan, waardoor ik in level 5 en level 6 terechtgekomen ben (meer daarover in een volgende blog). Die dag konden mijn ouders en broer een beetje bijslapen en op eigen houtje de omgeving wat verder verkennen. 's Avonds nam ik hen mee naar het Emamiya Ebisu-schrijn (waar ik fukumusume was in januari) en gingen we kushikatsu 串カツ eten. Kushikatsu is eigenlijk een gefrituurd gerecht op een stokje (kushi). De kushikatsu bleek lekker te zijn, maar wat de avond echt geslaagd maakte, was dat papa een Japanse vriend gemaakt heeft! We zaten allen op een rij aan de toog en de man langs papa vroeg van waar we kwamen enz. En plots bestelde hij een bord sushi voor ons! Heerlijk, vond ik, maar Bart ontdekte dat hij wasabi heel erg vies vindt! De man liet ons ook warme sake proeven. De man zelf bleef goed doordrinken en ik vroeg me dan ook af of de man wel thuis zou geraken, zonder eerst onderweg in slaap te vallen..

4 april: Het aquarium en het grootste reuzenrad ter wereld
Bij een bezoek aan Osaka, kon een bezoek aan één van de grootste aquaria ter wereld (kaiyukan) niet ontbreken en die dag hebben we ons dan ook vooral met kijken naar grote en kleine visjes bezig gehouden. In dit aquarium zwemt ook de enige walvishaai in gevangenschap rond. 't Is een enorm beest, dat samen met een hele hoop andere vissen (onder andere manta-roggen!) in de centrale watertank van een aantal verdiepen diep, rondzwemt.Vlakbij het Kaiyukan, staat ook het grootste reuzenrad ter wereld, dat 112m hoog is en waar 480 mensen inkunnen! Ik ben al geen fan van reuzenraden, en zeker niet als die er 15min over doen om 1 keer volledig rond te draaien. Maar het zicht was absoluut de moeite waard!

de Japanse reuzenkrab..

5 -9 april: Tokio!
Vroeg opgestaan om om 9u de trein naar Tokio te kunnen nemen! We zijn natuurlijk niet met de gewone trein gegaan, wegens tijdgebrek, maar met de shinkansen, meer bepaald de nozomi. Oftewel, de trein de 300 per uur rijdt en ons dus om 2,5 uur naar Tokio kon brengen.
Na ons in het hotel geïnstalleerd te hebben, had ik afgesproken met Mina, het Koreaanse meisje dat ik tijdens mijn Hokkaido-trip ontmoet had. Ze zou ons in Tokio rondleiden. Ik ontdekte dat als buitenlanders in een voor hen beiden vreemde taal communiceren er nogal wat misverstanden kunnen ontstaan. Ik dacht namelijk dat we aan de Asakusa-uitgang van Ueno-station afgesproken hadden, terwijl Mina aan de uitgang van het Asakusa-station stond....
Na een wandeling van een halfuur, vonden we elkaar in Asakusa!

Mina nam ons via de monorail (zonder chauffeur) mee naar Odaiba, het kunstmatig aangelegde eiland in de baai van Tokio. Wat was er te zien? Winkels, winkels, winkels, dure hotels, winkels en het zicht op Tokio Tower en de Rainbow Bridge. Het laatste shoppingcomplex, was het VenusFort genaamd. Het moet ongeveer het vreemdste Japanse winkelcomplex ooit zijn. Het was namelijk in Italiaanse stijl aangelegd, met een plafond lucht met wolkjes moest voorstellen en van kleur kon veranderen!
We aten er de beste pasta die ik ooit in Japan gegeten heb!
De tweede dag mocht ik weer gidsen en die ging er dus aan een iets gezapiger tempo aan toe!
We begonnen de dag met een wandeling in Ueno-park, en besloten van daaruit naar het een of andere kerkhof te stappen, wat eigenlijk wel heel ver bleek te zijn en inderdaad gigantisch bleek te zijn, maar een kerkhof blijft een kerkhof, dus lang zijn we er niet blijven rondlopen!
's Daarna terug naar Asakusa om te souverirshoppen en als avondeten okonomiyaki!!!!

Dag 3 in Tokio, tijd om de beroemde vismarkt van Tsukiji te gaan ontdekken! De Lonely Planet waarschuwde voor natte voeten, en terecht! We aten er heerlijke sushi. Jammie!
Vervolgens gingen we naar Tokyo Tower, waar we niet binnen geweest zijn, wegens belachelijk duur en een enorme file! In het nabijgelegen tempelcomplex bleek er net een fotoschoot met priesters aan de gang te zijn, wat (door de kimono) indrukwekkend was om zien.
De laatste dag in Tokio was een zondag en dat is de dag van de week waarop rebelse Japanse jongeren op straat komen en in de gekste outfits rondparaderen.

Moesten we zien natuurlijk he! Mina vergezelde ons en nam ons ook mee naar Meiji-jingu, waar net 3 huwelijken aan de gang waren. Dat noemen ze dan op het juiste moment op de juiste plaats zijn...
Daarna gingen we naar Harajuku, waar jongeren al hun gestoorde outfits kopen en gingen we door naar het Yebisu Garden Palace. Yebisu Garden Palace is een biermuseum, waar je vooral naartoe gaat om bier te proeven natuurlijk! In de souverirshop bleken ze trouwens iets heel vreemds te verkopen, chocolade met biersmaak... Rare jappen!
De laatste toeristische trekpleister van Tokio die we bezochten was het Tokyo Metropolitan Government Office, een gigantische wolkenkrabber, van waaruit je een prachtig zicht hebt op Tokio. Tot zover als de horizon reikte, waren er enkel wolkenkrabbers te zien!

9 april: Terug naar Osaka
Weer in Osaka, konden mijn ouders en broer mijn roommate ontmoeten! We gingen samen eten bij La Pausa (Italiaans). Hoewel ik verwachtte dat de communicatie niet al te vlot zou verlopen, aangezien de taal nogal een probleem is. Maar met een mengeling van Engels, Japans (Chiyori en ik) en Frans (papa en Chiyori), werd het een hele gezellige avond!

10 april: Nara
Nara zou beter hertenstad heten. We zagen er zo veel hertjes!! En het fantastische eraan is dat die gewoon vrij rondlopen in het hectarengrote natuurpark. Superschattig!
Natuurlijk zijn we ook naar Todaiji, het grootste houten gebouw ter wereld gaan kijken en de grote Boeddha gaan bewonderen, die in het echt toch wel gigantisch is!

11 april: Kobe
Wat we van plan waren? Chinatown bezoeken, shoppen en de kabelbaan nemen om zo vanop de top van de berg van het uitzicht te kunnen genieten. Het Chinese stadsdeel en winkels bezoeken lukte zeer goed, maar de kabelbaan bleek niet mogelijk te zijn omdat het al 7u op een weekdag was... Jammer, maar helaas!

12 april: Kyoto
De laatste dag in Japan! Na een selectie van de foto's te maken, die op dvd te branden en te laten afdrukken, nog snel even naar Kioto! Na 2 weken Japan, hadden mijn ouders en broer Kiyomizudera nog niet gezien en zonder dit tempelcomplex gezien te hebben konden ze niet vertrekken!

13 april: Het afscheid!
De tijd vliegt als je familie je komt bezoeken in het buitenland! 2 weken is heel weinig om een gigantisch land als Japan helemaal te doorgronden, maar ik hoop dat mijn ouders en mijn broer toch een mooi beeld gekregen hebben, van hoe alles er hier aan toe gaat.
2 weken was een beetje kort, maar ik vond't super dat jullie me komen bezoeken zijn!
MERCI!

P.S. Nog eens extra bedankt voor het overlevingspakket chocolade voor de komende 3 maanden!

Na vakantie (met bezoek!) is er soms ook weer school..

2007-04-18T13:35:00.000+02:00

Een schooljaar aan een Japanse universiteit begint in april. Aan Kansai University begon het nieuwe schooljaar op 5 april voor de buitenlandse studenten, voor de Japanse studenten op 9 april. Niet dat dit alles voor mij echt uitmaakte, want mijn ouders en broer waren in het land van 30 maart tot 13 april en dus was ik verplicht om te spijbelen... Jammer!

30 maart, de dag van aankomst van mijn familie! Ze zouden om 8u20 landen en ik was dan ook in het midden van de nacht opgestaan om via een 2u durende treinrit naar Kansai airport te gaan. Ik was natuurlijk te vroeg (tja, zenuwen he!) en toen ze tegen 9u30 eindelijk te voorschijn kwamen, was ik dan ook enorm blij! Dit zou het begin worden van 2 zeer vermoeiende maar interessante weken! Het Japanse avontuur begon bij de lunch, een lunch-set die bestond uit sushi tempura! De eerste ervaring met stokjes verliep niet al te vlot, maar gelukkig hadden we allemaal honger en was de motivatie om te eten er wel!

Wat hebben we zoal gedaan? De dag van aankomst, nauwelijks iets, want de jetlag had toegeslaan! De volgende dag was het tijd voor een rondleiding op de universiteit, een bezoekje aan het park rond het kasteel van Osaka en hanami in de buurt van één van de treinhaltes tussen de dorm en het hotel. Hanami 花見 is letterlijk 'kijken naar de bloemen'. Dus wat de Japanners elk jaar doen tijdens het bloeien van de befaamde Japanse kerselaar. Het is een prachtig zicht en daar maken ze hier dan ook uitgebreid gebruik van om onder deze bomen te picknicken, voorzien van de nodige drank uiteraard..

1 april! Geen aprilvissen, maar wel een uitstapje naar Kioto op het programma! We bezochten het Gouden Paviljoen en het Zilveren Paviljoen en het daaraan grenzende filosofenpad. Prachtig was het met al die kerselaars in bloei! In de buurt van het Gouden paviljoen kruisten we toevallig een lokaal festival, compleet met dansende draken en een mini-versie van het gouden paviljoen. Tot zover was onze dag al wel vrij Japans geweest, denk ik.

2 april, kasteel van Himeji 姫路城
Het beloofde mooi weer te worden en dat leek me een geschikte moment om het kasteel van Himeji te bezoeken. Het kasteel van Himeji behoort samen met dat van Matsumoto en Kumamoto tot de 'drie beroemde kastelen van Japan' en kon dan ook niet ontbreken op de ontdekking van Japan door mijn ouders en broer! Wat ons bij aankomst in Himeji meteen verraste, was de man, die in de buurt van het station zijn broek naar beneden liet zakken en daar doodgewoon zijn behoefte deed! Zoiets hadden we met z'n vieren nog nooit gezien! Het kasteel was prachtig!
Na het kasteel konden we naar een onsen 温泉 met zicht op het kasteel! En hoewel ik ervan uitging dat het water van een Japans bad net iets te heet is voor de doorsnee Belg, bleken zowel Bart als papa en mama en zot op te zijn!

Sumo, Natale in kimono, afstudeercerememonie (卒業式)

2007-03-27T08:20:00.000+02:00

Geloof het of niet, maar hier in Japan heb ik nog steeds vakantie! Na Okinawa had ik eigenlijk helemaal geen concrete plannen. Dus wat doet een mens dan? House M.D. kijken, een poging doen om wat in't Japans te lezen, vaak okonomiyaki gaan eten, socializen, sumo kijken en fotograafje spelen!

Sumo
In het Osaka Prefectural Gymnasium (大阪府立体育館) vond van 11 tot en met 25 maart het sumo-toernooi plaats. Elke dag gedurende deze periode kon je er van 9u 's ochtends tot ongeveer 6u 's avonds de vechtende zwaargewichten bewonderen. Op vrijdag 16 maart, onwetend als ik was, stond ik al rond 10u in Namba en hier kan je zien hoe de zaal er toen uitzag.
Leeg... Maar mij hoorde je niet klagen! 't Gaf me de gelegenheid om rustig de hele zaal door te lopen en tot beneden, bijna vlakbij de eigenlijke ring te gaan!

Uiteraard ben ik niet in de zaal blijven zitten van 10u 's ochtends tot 6u 's avonds. Ergens halverwege was een Starbucks-koffiepauze en een wandelingetje in Namba zeer welkom!

En zo zag de zaal er rond 6u uit! De arme sumo-worstelaar was nog in het midden van zijn ceremonie toen al die Japanners al rechtstonden in 7 haasten naar buiten spurtten....
Samenvatting van de dag: Sumo is geweldig!!!

Natale in trouwkimono
Op 20 maart was het afstudeerceremonie op de universiteit. Samen met de mensen van de BPC had ik 'vallende kersenbloesemblaadjes' of 花吹雪 zoals ze het noemden (of doodgewone papieren driehoekjes...) gemaakt. Die zouden we rond de middag de lucht in gooien op het moment dat de laatstejaars zouden buitenkomen. Jammer genoeg waren ze om 12 u nog niet buiten en moest ik toen wel heel dringend door! Ik zou namelijk met Natale naar Suita gaan om haar in kimono te laten steken. Niet zomaar een kimono, maar een 'trouwkimono'.

Ze zag er prachtig uit! Deze keer was ik fotograaf, maar volgende keer (half april), mag ik zelf zo'n kimono aantrekken!

De volgende dag 's avonds was het nomikai met de BPC en zoals dat hoort, waren er een paar heel bezopen en heb ik mij goed geamuseerd!

Let's try Japanese MICHI
Zaterdag 24 maart ging ik met Ruben mee naar een 'internationaal event'. Ruben was namelijk een hele tijd geleden aangesproken geweest door een Japanner, Yoshi genaamd, toen hij aan het rondneuzen was in een boekenwinkel. Het event heette 'Let's try Japanese MICHI', waarin michi stond voor 道(weg, maar hier eerder: Japanese spirit) en　未知 (strange, unfamiliar). Het thema vatte perfect samen wat ze wouden doen: Japanners en buitenlanders samenbrengen!
Het event begon om 4u en je kon er kalligrafie, karate, kendo, theeceremonie, Japans eten en よさこい　(yosakoi) uitproberen. Mijn persoonlijke favoriet was dan ook yosakoi! Dit was het enige waarvan ik nog nooit gehoord had en het bleek 'Japanse dans' in te houden. Het is een dans die bij festivals gedanst wordt en waar dus ook het nodige geroep bij komt kijken. De sfeer zat er meteen in!
Ik heb eigenlijk de hele namiddag met Yumi en Eri doorgebracht. Ruben was namelijk door Kenichi op sleeptouw genomen en aangezien het de bedoeling was om Japanners en buitenlanders dichter bij elkaar te brengen, was hun missie wel geslaagd. Toen alle activiteiten gedaan waren, zijn Yumi & Mami (tweeling) Eri, Ruben en ik nog een keertje langs La Pausa gepasseerd (pizza, pasta...mmm..).

なにわのゆ
Gisteren, 26 februari, was het tijd om nog eens met Nao en Hide op stap te gaan. Ze namen me mee om もんじゃ焼き te gaan eten. 't Was gezellig! Maar wat nog beter was, was de onsen erna!
Ik heb er weer iets nieuws ontdekt. Hoewel ik dacht dat het niet meer gekker kon worden dan een zandbad, blijkt dat niet helemaal waar te zijn!
Er bestaat namelijk ook zoiets als een zout-sauna! In het midden van zo'n sauna staan twee grote houten emmers, ééntje met water en ééntje met zout. Eerst neem je een matje, dat je afspoelt met water en dan op de plaats legt, waar je wil gaan zitten. Vervolgens neem je een handvol zout, idd, gewoon zout! En dan!
Smeer je jezelf in met zout! Toen ik deze uitleg hoorde, wist ik even niet wat er gebeurde, maar eens ik mijn 'angst' overwonnen had, deed het eigenlijk wel deugd! Het zout smelt immers door de warmte op je huid en dat heeft een ontspannend effect.
De tv met Japanse drama, ingebouwd in de muur vd sauna, moet zorgen voor de ontspanning van het hoofd!
Na de onsen, vervoegden Nao en ik ons weer met Hide en dronken we een koude koffie met melk. Volgens hen moet je dat drinken nadat je in de onsen geweest bent en hoewel ik vies ben van koude koffie, was dit toch lekker! Terug in de dorm, was ik zo ontspannen, dat ik meteen mijn bed ingekropen ben! Ik hou van Japanse baden!

De plannen voor de volgende paar dagen zijn, de volgende trip plannen! Mijn ouders en broer zullen op 30 maart hier in Osaka landen en samen met hen zal ik dan ook gedurende 2 weekjes Kansai en Tokio onveilig maken.

interview

2007-03-20T12:39:00.000+01:00

Een tijdje geleden kreeg ik een e-mail van een zekere Lizza, die mij wou interviewen. Al snel werd duidelijk dat ze via mijn blog bij mij terecht gekomen was. Ze wou me interviewen voor de website "Expat Interviews", die een verzameling is van interviews met mensen die in het buitenland wonen en hun ervaringen met het gastland. Zoals ik begrepen heb, is het de bedoeling om tips over wonen in het buitenland met geïnteresseerden te delen.

Ziehier de link:
http://www.expatinterviews.com/Hilde-Medaer.html

Mietjes zijn het!

2007-03-13T03:04:00.000+01:00

4 maart was de dag van het vertrek naar Okinawa voor het lentekamp van de Backpackcircle. Het vliegtuig naar Naha zou om 8u05 vertrekken en dat betekende voor mij om half zes opstaan om op tijd op de luchthaven te geraken. Ruben, Judith en ik hadden om 6u45 afgesproken met Haku om samen naar de luchthaven te gaan. In tegenstelling tot waar we van uitgingen, namelijk dat iedereen daar zou staan, stonden we daar met z'n vijven. De rest van de circle bleek al in Okinawa te zijn of een volgende vlucht te nemen!
Aangekomen in Naha vonden we onze weg naar de ferry terminal, waar de groep zich vervolledigde. 't Was warm weer en 't zonnetje scheen mooi, waardoor ik al begon te hopen dat de weersvoorspellingen vol regen er compleet naast zaten. Tijdens de ferrytocht naar Kumejima 久米島, kwam de wind echter op en namen de donkere wolkjes toe...
Bij onze aankomst op Kumejima, werden we opgewacht door de mensen van de duikshop, die ons de volgende dag een initiatie in duiken zouden geven. Er stond een stevige wind en volgens die mensen was in tentjes slapen was volgens hen dan ook geen optie. Ze boden ons een zaaltje aan waar we de nacht konden doorbrengen. Hoewel ik het slapen in een zaaltje eerst maar flauw vond, bleek de volgende ochtend (om 6u!) wel dat ze gelijk hadden. Het was aan het onweren en de sterke wind was nog sterker geworden! Het duiken zou die dag dan ook niet kunnen doorgaan! Jammer!

Dan maar improviseren! De planning werd overhoop gegooid en we gingen op 5 maart シーさー(shiisaa) maken. Deze beeldjes stellen kleine leeuwtjes (?) voor, typisch voor Okinawa en je ziet ze vooral bij de ingangen van huizen of op daken om deze te beschermen tegen het kwaad.

's Namiddags gingen we in huurauto's een aantal mooie plekjes (vooral uitzichtpunten) en het zeeschildpaddenhuis van Kumejima verkennen. Ik mocht in de Nissan Cube zitten! Geen idee of deze auto ook in Europa rondtoert, maar ik vind zijn speelgoedgehalte zo hoog, dat hij vanaf nu bij mijn favoriete lelijke-maar-fantastische auto's hoort!

Die avond werden de tentjes opgesteld en voelde ik mij voor het eerst, sinds toch al wel een lange tijd, nog eens in kampsfeer. Heerlijk! Zoals de vorige avond, gingen we ook die avond weer om 10u onze tent in om de volgende dag om 7u op te staan, voor het zeekayaken!

Het weer was nog steeds niet schitterend, met als gevolg dat we voor de tweede dag op rij voor niets zo vroeg waren opgestaan. Niet zo goed voor mijn humeur, want om 7u opstaan was anders ook niet nodig geweest. 't Is echt ongelooflijk hoeveel tijd die Japanners 's morgens nodig hebben! 2u om zich klaar te maken! In België, zo ik mij nog eens omdraaien en gewoon een half uur later opstaan, maar mijn mede-tentgenoten schoten bijna in paniek toen ik vijf minuten nadat de wekker was afgegaan nog steeds in mijn slaapzak zat! 'Niets aan te doen' of shou ga nai しょうがない zeker?
Deze dag werd opnieuw een rondrijddagje met de auto! En 's middags Okinawaiaans eten! Best lekker, zonde dat we de avond ervoor hetzelfde gegeten hadden...
En dan naar een awamoribedrijfje! Awamori is de sterke drank waarvoor Okinawa bekend staat. Straf spul en precies toch niet meteen mijn ding! 's Avonds (na een dag niet in bad geweest te zijn), vonden onze Japanse vriendjes het absoluuut!! nodig om een fatsoenlijk bad te nemen. Dus gingen we naar het badhuis (met sauna!) van de camping. Ik was er niet rouwig om, want ik had wel zin in een sauna om op te warmen, maar geef nu toe, naar een badhuis gaan op kamp, da's toch voor mietjes??

De volgende dag konden we dan gelukkig wel gaan duiken! Misschien was het toch niet zo gelukkig, want het was eigenlijk wel enorm koud in het water, vooral omdat we er maar half instonden terwijl we de basisduiktechnieken aangeleerd kregen. De clear mask techniek en het ploppen van de oren was mij nog niet gelukt toen de instructrice na een uurtje besloot dat het te koud was om aan het strandje te blijven staan... Ik was er helemaal niet gerust in om werkelijk de open zee in te duiken. En toen 's namiddag's op zee bleek, dat ik er ook nog eens als eerste in zou moeten, omdat ik nu toevallig op die positie op de boot zat, kreeg ik bijna een paniekaanval!
Eens in zee, bleek het water gelukkig toch niet zo koud te zijn en bleek ik gelukkig toch de techniek van het leegmaken van mijn masker meester te zijn. Wat niet wegnam dat ik toch even een paniekaanval kreeg onder water, toen er water in mijn mondstuk kwam. Toen ik doorhad dat ik wel degelijk onder water kon ademen, was alles weer in orde en bleek ik klaar te zijn om naar dieper gelegen oorden te gaan.
Ware het niet dat mijn oren nog steeds niet 'geplopt' hadden en dus zoveel pijn deden dat ik niet dieper kon! Stom!
Ik was dan ook geen klein beetje ambetant toen ik iedereen voor moest laten gaan en achteraf op de boot besefte dat ik niet op de bodem geweest was. Grrrr!
Gelukkig was er naar verluid weinig te zien op de bodem en waren er al helemaal geen mantaroggen (het doel van de duik) te bespeuren geweest.
Na het duiken volgde het douchen in de kou en toen bleek dat Japanse jongens toch lang niet zo stoer zijn als de Belgische! Ze bleven maar roepen dat ze het koud hadden en reageerden heel beschaamd toen ze Judith en mij in bikini zagen rondlopen! Best grappig, maar 't blijven mietjes!

Die avond opnieuw in bad (!) en 's avonds volgde er een 'rondje'. Iedereen mocht nog eens zeggen wat hij ervan vond, wat hier enkel in de positieve zin wordt gedaan en daarna volgde er een feestje. Zonder drank! Of met nauwelijks drank, want wij buitenlanders en nog een paar dapperen zagen wat alcohol wel zitten. Het werd een hele gezellige avond na de toast in het Nederlands!Een paar Japanners hebben de nacht doorgedaan, maar de meerderheid toch de tent introk. Waaronder ook Judith, Ruben en ik, want er volgden voor ons nog 3 dagen.

De backpackcircle in Japan en Belgische scouts, 't is toch iets totaal anders hoor! Hun manier van aanpakken is anders, maar 't zijn even toffe mensen en ik heb mij super geamuseerd!

8 maart
Tijd om terug te keren naar Naha, van waaruit de leden van de BPC terug zouden keren naar Osaka en wij, buitenlanders, afscheid namen van hen om nog 3 daagjes langer Okinawa te verkennen. We installeerden ons in een gezellige guesthouse.
Die dag gingen we naar 首里城, shurijou, het kasteel van de ryukyu-koning dat tot het UNESCO werelderfgoed behoort en niet zonder reden! Het kasteel was prachtig!
Daarna trokken naar de Mc Donalds, want zo'n frietje af en toe kan toch wel smaken hoor! Na nog wat winkeltjes gekeken te hebben, keerden we stilaan terug naar de guesthouse en Ruben bleek wat ziekjes te zijn. Op tijd bed in en uitzieken was de boodschap!

9 maart: 座間味島 Zamamijima aka Walviseiland
Judith is enorm geïntrigeerd door walvissen en onder lichte dwang, werden Ruben en ik meegenomen naar Zamamijima. We zouden er kamperen en vooral walvisjes gaan kijken!
De whale watching tour was gepland voor de volgende dag en dus besloten we maar te gaan snorkelen. Het was koud en de vrouw van de duikwinkel verklaarde ons halfgek, maar ik heb keimooie visjes gezien. Tot mijn spijt heb ik nog steeds geen Nemo gezien, maar wel een paar van zijn tropische vriendjes. Hoogtepunten van de snorkeluitstap:

* De ontmoeting met een Japanner die Nederlands sprak en naar verluid in Bergen Op Zoom in een tomatenserre gewerkt had

* Judith die 'Waaaaaaaah!' riep, toen ze een dode krab op het zeeoppervlak zag drijven en ik die daardoor zo hard moest lachen dat ik geen adem meer kreeg met al dat zeewater in mijn snorkel!

*De fascinatie/ angst van Ruben voor alle mogelijke gevaarlijke zeebeesten!

10 maart
De enige dag waarop het zonnetje scheen (dankzij Roos!) en we vanuit onze tent konden genieten van het prachtige zicht op zee!
En Walvissen! De whale watching tour was fantastisch! Volgens de vreselijk irritante Japanse gids op de boot, had ze nog nooit in haar leven zoveel walvissen gezien en ik geloofde haar wel. Alleen jammer dat ze maar すごい! bleef zeggen met haar piepstemmetje. Ik voelde me zo zeeziek als maar kon en ze heeft niet geholpen aan mijn hoofdpijn!! De onmogelijkheid van de Japanse taal om fantastische dingen met een ander woord dan sugoi/kirei uit te drukken is volgens mijn bescheiden mening toch wel een sterk minpunt van de taal.
Gelukkig maakten de walvissen zelf dit allemaal goed! Mijn foto's zijn zo goed als allemaal mislukt, maar de ervaring zal ik nooit meer vergeten denk ik. Merci Judith!

In Naha zijn we nog wat gaan winkelen en de volgende dag waren we klaar om terug naar Osaka te vliegen! Maar, ik ga absoluut nog eens terug, als het zonnetje schijnt!

de barbiemobiel!!

Het vertrouwde Osaka

2007-03-12T09:30:00.000+01:00

Sinds gisteren ben ik weer 'thuis' of hoe noem je dat, terugkeren naar de stad waar je woont?
Een vliegtuigreis van 1u45 bracht Ruben, Judith en mij terug naar Kansai International Airport, waar we nu al zes maand geleden voor de eerste keer stonden.
De voorbije week in Okinawa was redelijk warm, maar bewolkt, regenachtig en er stond veel wind. De weersomstandigheden hebben onze plannen danig in de war gestuurd, maar meer daarover in een volgende blog. Nu wou ik vooral een sfeerbeeldje van Okinawa (meer precies Zamamijima) met jullie delen.

Daar is de lente...

2007-03-03T07:34:00.000+01:00

Hier ben ik weer! De twee weken in Osaka, de stad die ik ben gaan beschouwen als mijn nieuwe hometown, zijn alweer voorbij! Morgen (om 7u) zal ik met de backpackcircle (en Judith en Ruben) voor een weekje naar Okinawa vertrekken. De terugkeer is voor 11 maart gepland. Meer nieuws zal daarna volgen, maar voorlopig wou ik toch maar even laten weten dat ik nog leef en alles goed gaat!
De seizoenen zijn niet alleen in Europa in de war en dat was te merken toen we een paar dagen geleden met Wim (Belgje die een jaartje in Matsumoto verblijft) naar Osaka-kasteel trokken. De kersenbloesems, die pas vanaf half maart horen te bloeien, deden dat nu al!
Ons hoorde je niet klagen, 't was een mooie dag en we waren blij om Wim nog eens te zien!

Tot de volgende!

Toyako 洞爺湖 en Otaru　小樽

2007-02-23T09:49:00.000+01:00

Toyako 洞爺湖
Na een tijdje in Sapporo verbleven te hebben, namen we vervolgens de bus naar Toyako ofwel het Toya-meer. De busrit alleen al was schitterend, 't sneeuwde enorm hard en we leken alleen maar wit om ons heen te zien. Weg van de stad, op naar het rustige Toya-meer! Een paar uur later kwamen we aan bij de laatste bushalte van die dag 'Toyako onsen'. Het werd ons meteen duidelijk dat we in een stukje, niet zo druk bewoond Japan, beland waren. We waren er tegen een uur of 2 in de namiddag, maar er bleken nog slechts twee bussen richting jeugdherberg te rijden...
Eens in de jeugdherberg, bleek dat wij de enige 4 gasten daar waren! De jeugdherberg heette trouwens Showa Shinzan, genaamd naar de vulkaan die vlakbij lag. Usuzan, een uitgedoofde vulkaan die in 2000 zijn laatste uitbarsting kende, konden we vanuit ons raam zien. Spannend!
't Zou tegen 5 uur al donker waren en veel vervoersmogelijkheden waren er niet in de buurt, dus besloten we maar een wandelingetje in de buurt te gaan maken. Met heel veel foto's van Cat tot gevolg! Aangezien wij de enige vier gasten waren, werden we goed verzorgd door de 'vrouw des huizes', die voor ons heerlijke 'shabu shabu' gemaakt had. Shabu shabu, zijn eigenlijk stukjes vlees en groentjes, die je zelf mag koken in een potje water, wat dan het geluidje 'shabushabu' zou moeten maken...
De volgende dag moesten we al vroeg uit de veren, want het ontbijt werd tussen 7 en 8 's morgens geserveerd en de enige bus richting 'centrum', reed om 8u32. Met slaapoogjes konden we van een opnieuw fantastisch ontbijt genieten en dan hop, naar het vulkanisch museum!
Hier waren we natuurlijk ook alleen met z'n vieren, waarop de man van het museum besloot om ons toch maar 10 minuten voor openingstijd binnen te laten en meteen de Engelstalige film over de uitbarsting te laten zien. Vriendelijke mensen, die Japanners!
Vervolgens zouden we doorgaan naar het JR Toya station, waar we noedels zouden gaan maken. Maar we hadden nog wat tijd en dus besloten we de plaatselijk beroemde hand- en voetonsen uit te testen. Het deed deugd, zo wat warm water aan de voeten! Onderweg ontmoetten we Mina, een Koreaanse die de avond daarvoor normaal in dezelfde jeugdherberg als wij zouden slapen, maar er wegens gebrek aan vervoer, niet meer geraakt was. De wereld is toch klein zenne..
We spraken af om die namiddag samen de vulkaan van wat dichterbij te gaan bekijken.
Maar eerst noedels maken! Dat dachten we toch... Eens daar, bleek dat je om noedels te maken aan de hele andere kant van het meer moest zijn! Geen probleem, we zijn de zee gaan bewonderen, hebben er (gele) curry gegeten en de supermarkt verkend.
Dan maar terug met de bus, om op tijd te zijn voor onze afspraak met Mina. De vulkaan dampte en het was echt knap om zien hoe de vulkaan helemaal besneeuwd kan zijn, maar dat er toch rook uitkomt. We waren te voet van de jeugdherberg tot aan de voet van de vulkaan gestapt, maar werden onderweg terug opgepikt door een voorbijrijdende auto. Liften is fijn!
Terug bij de jeugdherberg, duurde het nog een tijdje voor de bus kwam, waarop we haar ingewijd hebben in de mysterieuze wereld van UNO!
De volgende dag moesten we opnieuw de bus om 8u30 nemen en dus hadden we nog massa's tijd toen we bij de bushalte kwamen. Dan maar een cruiseje op het meer! Best frisjes, was het, op onze kasteelboot! Nog een voetbadje en we waren klaar voor de busrit terug naar Sapporo, waar we dan de trein terugnamen naar Otaru.

Otaru 小樽
In Otaru wilden Kemi niet meteen lastigvallen om naar de jeugdherberg te gaan en gingen we dus met de bus ipv haar te bellen, ook al had ze gezegd dat ze ons wel zou komen halen.
Eens in de jeugdherberg kregen we echter een telefoontje dat ze één van haar vrienden gestuurd had om ons te komen halen aan het station en dat hij ons niet vond....
De arme man, Matsui, kwam ons dan maar halen aan de jeugdherberg en nam ons meteen mee naar het glasblaasatelier om ons eigen glas te blazen, wat we met succes gedaan hebben! Niet volledig zonder hulp natuurlijk. De man wou ons mee uit eten nemen, maar er stond zoveel wind die avond, dat hij te gevaarlijk vond om dat te doen en hij besloot dat 'zijn vrouw wel iets zou klaarmaken, maar dat we dan wel eerst langs de supermarkt moesten'. Daar hadden wij geen problemen mee en het werd een hele gezellige avond! Wat ik toen wel een groot probleem vond, was dat we een telefoontje gekregen hadden met de mededeling dat de ferry van 15 februari om 23u afgelast was wegens gevaarlijk weer, hoge golven en stormachtig weer. De ferry zou wel varen op 17 februari. We hadden eigenlijk niet echt nog iets te doen in Otaru en ons geld raakte stilaan op, dus we wilden echt wel graag naar huis. Geen probleem, zei Kemi en ze regelde ons een hotel om twee nachten langer in Otaru te kunnen blijven en ze zou ons 'wel bezig houden'.
En inderdaad, de volgende dag stuurde ze Matsui opnieuw met ons op pad, naar de onsen en de Nikka whiskey-distillerij (Claudy, 't was de moeite!). Na de onsen en de whiskey, kreeg iedereen plots last van vermoeidheid en we besloten dan ook dat het tijd was om richting Green Hotel te keren. Daar wachtte Kemi ons op. Ze wou blijkbaar graag nog iets gaan doen met ons, maar we waren echt allevier doodop en hadden eerst nood aan een dutje.
Tot bleek dat de vrouw van de ferry-maatschappij gebeld had!
Ik begreep dat de ferry van 17 februari ook niet zou doorgaan, maar wat ze verder over de 16e zei, was mij een raadsel. We schakelden Kemi (voor de zoveelste keer) in en ze wist ons te zeggen dat de ferry van de 17e verplaatst was naar 16 februari omwille van de vele trucks die echt wel de zee over moesten! Na zo'n halfuurtje heen en weer getelefoneer, had ik er echt wel even genoeg van. We waren alle vier doodop en hadden een dutje en rustig avondje nodig, wat we dan ook gehad hebben! Op 16 februari gingen we naar de plaatselijke shoppingmall, waar we ook Kemi's dochter leerden kennen en samen met haar purikura gemaakt hebben. Daarna volgde er nog een kennismaking met een beroemde vriend van haar en dan konden we samen naar de Otarubierbrouwerij om avond te eten! Vanuit de brouwerij, waar we aten, konden we de lichtjes op het kanaal zien. Echt mooi! Otaru-bier smaakt echt wel westers ('t had dan ook Duitse oorsprong naar verluid), en 't gezelschap was goed, dus ik had weer een geslaagd avondje! Het kanaal is op wandelafstand van het hotel waar we verbleven en dus konden we via een wandeling langs het kanaal terugkeren. Er hing best wel een romantische sfeer en daarvoor staat Otaru blijkbaar terecht bekend.
Een paar uurtjes rust en om 1u 's nachts kwam Kemi ons halen, met alweer een andere vriend aan haar zijde! Ze ging ons, met de grote auto van de vriend, naar de ferry terminal brengen. Waar ze dan ook nog eens tot 3u30 samen met ons gewacht hebben tot we op de ferry mochten! Kemi en haar vrienden zijn fantastisch en ik was dan ook helemaal van de kaart toen ze zei dat ze een briefje naar de kapitein ging sturen om te vragen of hij ons niet wou rondleiden!
Kemi is een godin!
Want inderdaad, de volgende dag, nog steeds op de boot om 13u, kwam de kapitein ons halen om ons de 'bridge' te laten zien! We kregen uitleg over alles wat daar gebeurt en mochten met de kapitein op de foto, in outfit! Danku Kemi!
We kwamen rond 1u 's nachts aan in Maizuru, waar we zouden moeten wachten tot 's ochtends vooraleer we openbaar vervoer naar Osaka konden nemen. Gelukkig kregen we wat dekentjes in de wachtzaal om ons warm te houden! Om 5u dan weer opgestaan om te voet naar 't station te lopen en de trein te halen van 5u48, die we net misten, maar gelukkig reed er een bus om 6u... Op 18 februari rond 9u 's morgens zouden we dan eindelijk toch in Osaka aankomen, na een reis van 32 uur... Slapen was het enige waartoe ik toen nog in staat was!

Hokkaido...

2007-02-22T07:48:00.000+01:00

In plaats van één gigantisch lange blog over mijn reisavonturen, leek het mij beter om er een enkele kortere te maken. Deze blog is dan ook het vervolg op de vorige hokkaido-blog. Veel plezier!

Sapporo 札幌
Mijn vorige blog eindigde bij de eerste avond in Sapporo. We hebben 5 nachten in Sapporo doorgebracht. 3 in het Sapporo House Youth Hostel (waar we Alysia uit Costa Rica leerden kennen) en dan dan nog 2 nachten in het Sapporo In Nada, een rustig hotelletje, in Japanse stijl. Beide hostels lagen in een andere buurt van Sapporo, waardoor we de kans hadden om Sapporo eens langs een ander kant te bekijken. Gedurende die vijf dagen zijn we naar de twee grootste en interessantste locaties van het sneeuwfestival gaan kijken, wat heel wat tijd gevuld heeft aangezien Odori-park en de buurt Susukino echt wel groot is! Naast sneeuwbeelden zagen we er ook ijssculpturen, met en zonder ingevroren zeebewoners...
't Was best koud en het sneeuwde regelmatig, waardoor we af en toe wat opwarming gingen zoeken bij Starbucks! Heerlijke koffie! Tijdens de tweede avond in Sapporo, hadden Cat, Judith en ik het plan opgevat om de TV-tower binnen te gaan en er de lift te nemen om zo het verlichte ijsfestival vanuit de hoogte kunnen zien. Er stond echter een veel te lange rij en het kostte dan ook nog eens 5 euro, waarop we maar besloten om wat kraampjes te kijken. Dat bleek een goed idee te zijn geweest, want zo kwamen we terecht bij een kraampje, waar je chai melk thee voor 100 yen kon kopen. Wat we natuurlijk moesten proberen! Na een babbel, vroeg de man van het kraampje ons of we onze thee niet in het chaletje wilden opdrinken en die uitnodiging namen we graag aan. Hij bood ons vervolgens American dogs (worst met deeg errond op een stokje), pureebollen op een stokje en dan ook nog currysoep aan. Terwijl we hem net verteld hadden dat we naar de Mos Burger geweest waren.... De man was uitermate vriendelijk en toen Cat en ik een pot thee kochten, vulde hij onze bekertjes nog eens. 'Service' heet dat dan...サービスです。
Wat hebben we zo nogal in Sapporo gedaan? Geshopt, de Clock Tower en Hokkaido University bezocht en we hebben de ropeway op Moiwa-yama gedaan nadat we Hokkaido Jingu bezochten.
De Clock Tower was een vreemd beeld in de grijze stad. Het was een zeer Westers aandoend houten gebouw, tenmidden van de torenhoge flatgebouwen. Vreemd, maar wel knap dat de klokkentoren er na al die jaren nog steeds staat! Hokkaido University is echt een mooie universiteit, gelegen in een heel groot park, dat er met al die sneeuw echt heel mooi uitzag.
Net zoals het sneeuwtapijt bij Hokkaido University indruk gemaakt had, was ook Maruyama park 丸山公園 de moeite. In dit park is Hokkaido Jingu gelegen, en je kan je waarschijnlijk wel voorstellen dat een tempel in het midden van de bossen met al die sneeuw errond een fantastisch zicht oplevert. Daarenboven konden we in de tempel een glimp opvangen van een Japanse autozegening en een huwelijk! We waren weer op de juiste plaats op het juiste moment.
Na Maruyama park, keerde Natale terug naar Sapporo centrum, maar Cat, Judith en ik wilden dolgraag de ropeway op Moiwayama doen. En ik ben blij dat we dat gedaan hebben, want het was gewoonweg schitterend!

Ik op de berg Moiwa

Shiraoi 白老
Gedurende de periode dat we in Sapporo verbleven, hebben we ook een daguitstapje naar Shiraoi 白老 gemaakt, waar we het Ainu-museum bezochten. Ainu zijn de oorspronkelijke bewoners van Japan, die naar Hokkaido verdreven werden (in de stijl van de indianen).
Ze hebben/hadden een andere huidskleur, taal en lichaamsbouw, waardoor ze gemakkelijk van de 'Japanse' Japanners te onderscheiden zijn. Schattingen over het aantal zuivere Ainu die nu nog leven, lopen uiteen tussen 10 000 en 150 000.
In het museum zijn er Ainu-huizen nagebouwd en worden er beren en honden in onmenselijke omstandigheden gehouden (geheel tegen de denkwijze van de Ainu in, maar bon). 't Museum en het aangrenzende bevroren meer waren het tripje meer dan waard! We hebben er zelfs een 'mukkuri' gemaakt, een Ainu-muziekinstrument dat uit bamboe gemaakt wordt. Niet simpel om te maken of te bespelen maar 't was wel tof!
In Shiraoi was er, buiten het museum, weinig te beleven en we werden er nog maar eens mee geconfronteerd hoe vreselijk onhandig het openbaar vervoer buiten de steden hier is. Er reden nauwelijks treinen van Shiraoi naar Sapporo en de aansluitingen waren ook niet ideaal. Gelukkig mochten we van de vriendelijke man in het station even door de ticket-controle om in de warme wachtzaal een halfuurtje door te brengen.

Hokkaido 北海道

2007-02-22T04:18:00.000+01:00

Inderdaad, ik ben weer in Osaka geland! Niet dat ik met het vliegtuig op reis gegaan ben, wel met de boot en dat bleek niet zo vanzelfsprekend te zijn. Maar meer daarover, verder in deze blog. Laat me maar beginnen bij het begin.

5 februari 2007
De dag waarop Judith, Cat (Amerika) en Natale (Amerika) op onze reis naar het noorden zouden vertrekken. Om een uur of zes 's avonds, vertrokken we uit de dorm, naar Namba, waar we dan de bus zouden nemen naar de ferry terminal in Maizuru. In Maizuru (ten noorden van Kyoto) zouden we dan de ferry richting Otaru (Hokkaido) nemen. So far, so good, ware het niet dat Natale na 10 op de trein naar Namba zei dat ze haar bootticket op de dorm had laten liggen...
Er zat voor haar dus niets anders op dan terug te gaan. Wij zouden al doorgaan tot aan de bushalte en haar daar met haar bagage opwachten. Toen bleek dat er geen twee bussen (om19u en 21u) reden, maar enkel eentje om 8u30, begon ik me al lichtjes zorgen te maken.. Het zou ofwel heel nipt worden voor Natale om de bus nog te halen of ze zou hem missen. Ze was dan ook te laat, niet meer dan 5 minuten, maar bussen in Japan vertrekken op de minuut stipt... Heel wat over en weer getelefoneer later, besloot Natale dan maar een taxi te nemen (ipv de 2 uur durende busrit). Niet veel later dan ons, kwam dan ook Natale aan bij de ferry terminal en zoals je op de foto wel kan zien, was mijn verbazing groot toen bleek dat ze het gehaald had! (De taxirit heeft haar wel een dikke 300 euro's gekost...)
Nog steeds wat opgejaagd, maar blij dat we er allemaal waren, konden we rond 11u de ferry opstappen en een plaatsje zoeken op de boot, die 's nachts om 12u45 zou vertrekken. Het zou een boottocht worden van 20 uren, want het meest noordelijke eiland ligt nu eenmaal niet bij de deur (zo'n 900 km over zee).
De eerste uren van onze reis waren dus al behoorlijk spannend, en we waren nog maar pas vertrokken!

Titanic-scenes en boten zijn onafscheidelijk .. Cat's en Natale's slaapplaats

Otaru　小樽
Op 6 februari, rond een uur of 8 's avonds, kwamen we aan in Otaru. Gelukkig hadden we op de ferry Kemi, haar man Masashi en hun hond Aisu( wat niets anders dan 'ijs' betekent, stel u voor dat je je kinderen zo zou noemen...) leren kennen en waren zij bereid om ons Mount Tengu op te rijden en ons naar de jeugdherberg te brengen. Zelf ben ik nog nooit met de auto een ferry opgereden, maar bij deze was ik er dan toch als passagier uitgereden! Het werd al meteen duidelijk dat autorijden in Hokkaido geen sinecure is. Toen we aankwamen, sneeuwde het, maar geen haar op Masashi's hoofd dat er aan dacht om trager te rijden of voorrangsregels te respecteren. Chauffeurs zijn blijkbaar niet alleen in Osaka gevaarlijk!
Eens in de jeugdherberg hebben we die avond niet meer gedaan dan gegeten en genoten van het zicht van sneeuwval door het raam!

De volgende dag om 10u, hadden we opnieuw met Kemi en Masashi afgesproken, want ze had ons laten weten dat er een overheerlijk tempura-restaurantje was in Otaru, waar je voor zo'n 4 euro heerlijk kon eten. Dat moesten we natuurlijk uitproberen! Ze namen ons mee op een 'tour' door de stad, waarbij we op een berg stopten om van het uitzicht te genieten en ze ons meenamen naar een glasblaasatelier, waar Kemi voor ons een afspraak regelde om glas te blazen als we op 14 februari zouden terugkomen naar Otaru.

We beëindigden onze uitstap met Kemi en Masashi inderdaad in het tempura-restaurantje, dat er naar mijn mening meer als een woonkamer uitzag dan als een restaurant, maar oordeel gerust zelf! Kemi is trouwens niet zomaar een Japanse, ze heeft 7,5 jaar in Amerika gewoont, werkt als vertaler-tolk en presenteert regelmatig tv-programma's waarin ze restaurantjes uittest. Een speciale madam, die er niet voor terugdeinsde om de hedendaagse Japanse jeugd als dom te bestempelen! Ze zei exact wat ik ook al vaak gedacht had, namelijk dat je dom voordoen in Japan 'schattig' is, maar dat zij daar mooi niet aan mee doet! Met deze Japanse kan ik het wel vinden! Vooraleer naar Sapporo te vertrekken, spraken we af dat we elkaar zouden zien als we terug naar Otaru kwamen en tevreden vertrokken we met de trein uit Otaru, op naar Sapporo, waar het sneeuwfestival plaatsvond.

Sapporo 札幌
We reden langs de kust, naar Sapporo, waar het sneeuwde toen we er aankwamen! 10 meter voor de jeugdherberg, werden we aangesproken door een Rus, die op zoek was naar het Sapporo House Youth Hostel, vlak achter hem... Hij had naar verluid al een halfuur lopen zoeken in cirkeltjes, maar aangezien de naam van de jeugdherberg enkel in het Japans op het gebouw stond, had de arme man (die geen Japans sprak) het gebouw niet kunnen vinden. En zo hadden wij hadden onze goede daad van de dag meteen volbracht! Die avond wilden we natuurlijk meteen het beroemde sneeuwfestival ( 雪祭り) gaan verkennen. We vonden al snel een gigantische sneeuwman, maar in tegenstelling tot wat we dachten, waren we nog niet in Odori park beland... Dat was nog een paar straten verder. Eens in Odori-park, bleek de sneeuw echt met bakken uit de lucht te vallen en na een uurtje zat er voor ons dan ook niets anders op dan verkleumd van de kou terug te keren. Veel foto's konden we door de kou en de sneeuw op de lens niet maken en de sneeuwbeelden waren zo erg bedolven onder een laag sneeuw, dat het niet altijd duidelijk was, wat nu precies wat moest voorstellen... Onderweg maakten we wel een stop bij een raamen-restaurant, waar we een poging deden om wat op te warmen en mijn handen echt pijn deden van het ontdooien! Brrr... En dan maar vlug terug naar de jeugdherberg!

nog wat sfeerbeelden

2007-02-05T05:57:00.000+01:00

Vanavond vertrek ik op mijn volgende trip, deze keer naar het meest noordelijke Japanse eiland, namelijk Hokkaido. Samen met de twee Amerikaanse meisjes Cat en Natale, zullen Judith en ik er onder andere naar het 'sneeuwfestival' (雪祭り) gaan kijken. We zullen terug zijn op 16 februari. Ik zal deze post afsluiten met een paar sfeerbeelden van de vorige trip doorheen West-Japan.
Geniet allemaal van de welverdiende lesvrije week!

Masato en Michael poseren bij de pizza

Okonomiyaki in Hiroshima

en de inkomhal van het Aster Plaza Youth Hostel...

Michael en met de hond van de jeugdherberg op de berg in Ikeda

Vriendelijk koppel uit Ikeda dat ons op udon trakteerde

De roadtrip: het verslag

2007-02-02T10:49:00.000+01:00

U heeft er lang op moeten wachten, maar hier volgt het verslag van mijn lift-avonturen doorheen West-Japan. En dit zal meteen ook de langste blog worden die ik tot nu toe al geschreven heb. Veel plezier ermee!

Sinds maandagavond ben ik weer terug in Osaka, na een hitchhike-avontuur van 2 weken samen met mijn collega uit Leuven, Michael. Een paar maanden geleden vertelde Michael me over zijn plan om tijdens onze wel heel lange vakantie te gaan liften doorheen Japan. Veel plannen had ik toen nog niet en voor wat avontuur ben ik altijd te vinden, dus stelde ik voor dat ik mee zou gaan. Het idee van liften in een ander land à la Peking Express had mij altijd al wel aangesproken. Alleen liften als vrouw, zelfs in het veilige Japan, is echter een risico en met twee is op reis gaan gewoon veel leuker. Dat we zouden gaan liften stond al langer vast, maar waar we precies naartoe zouden trekken, hebben we pas een week voor vertrek vastgelegd. We zouden in Osaka vertrekken, zo zuidelijk mogelijk op Kyushu proberen te geraken en dan van daaruit via Shikoku terugkeren. Hoe we dat precies zouden doen, hebben we, zoals echte avonturiers, de avond voor vertrek pas beslist. Alle Japanners tegen wie ik mijn lift-plan vertelde, zeiden me dat liften in Japan ‘onmogelijk’ is, maar aangezien hier wel meer mogelijke dingen ‘onmogelijk’ gevonden worden, maakte ik me nog niet meteen zorgen. Op het internet vond ik een hele hoop verhalen van buitenlanders die liften in Japan al uitgetest hadden en er niets dan lof over hadden. Een van de meest indrukwekkende verhalen is wel dat van een Amerikaanse missionaris die al zo’n 30 jaar al liftend zijn doel ‘to preach the Gospel’ volbrengt. Het is op de site van deze man, dat we leerden dat je best kan vertrekken op een service area (サービスエリア) of parking area (パーキングエリア) van de autosnelweg (自動車道).Zo gezegd, zo gedaan en op maandagochtend om 9u stonden we dan ook klaar voor vertrek. Michael was met behulp van een kaart van Suita en wat uitleg van kotgenootjes te weten gekomen waar de service area van Suita was en daar zou ons avontuur dan ook beginnen. Zonder te weten of we al dan niet te voet tot aan de service area zouden geraken, gingen we op stap. De examens waren hier toen nog volop bezig voor de Japanse studenten en we werden dan ook nogal bekeken toen we met onze rugzakken over de drukke campus liepen. Een halfuurtje later stonden we aan het hek rond de service area van Suita, waar we niet meteen een poortje vonden en dus maar over het hek moesten.

Klaar voor het echte vertrek!
Onze eerste lift-techniek was gewoon naar de mensen toestappen met de vraag waar ze naartoe gingen en of ze ons misschien wilden meenemen, maar dat Japanners niet van de directe aanpak houden, werd ons (hoewel we dat eigenlijk al wisten) snel duidelijk. Dan maar de indirecte aanpak: met een bordje waarop de naam van de bestemming staat, in de hand en de duim omhoog aan de uitgang van de service area gaan staan. We stonden daar tegenover het tankstation en de mannen van het tankstation hadden ons dan ook al heel snel opgemerkt. Een van de mannen kwam naar ons toe met een zelfgemaakt bordje en gaf ons wat tips om snel uit Suita weg te geraken. Volgens hem zou het sneller gaan als we eerst een stuk richting Kyoto trokken, om dan weer terug te keren.. We volgden de raad van de vriendelijke man en wat later maakte een tankende man in de auto een gebaar dat hij ons wel wou meenemen. Michael en ik hebben nog steeds een sterk vermoeden dat de man van het tankstation ons daar een handje geholpen heeft. Waarvoor dank! En weg waren we! De man bracht ons tot aan de volgende service area in Otsu (大津). En net voor we uitstapten stopte hij Michael een envelop in zijn handen. Voor mij leek het een zakje snoepjes, maar het bleek een envelop te zijn met 5000 yen (iets meer dan 30 euro) erin…De jeugdherberg die we die avond als einddoel hadden, zou zo’n 3000 yen per persoon kosten en was bij deze al zo goed als betaald! Lang leve de eerste vriendelijke Japanner van onze tocht! Die dag geraakten we in totaal door 5 auto’s in Okayama (岡山). De meest opvallende mensen van die dag waren de oudere mevrouw en meneer die ons tot op de service area van Nishinomiya brachten en ons daar niet wilden achterlaten vooraleer ons op een koffie getrakteerd te hebben. Ze zouden naar de onsen ( 温泉) gaan en moesten aan die service area een andere weg opslaan. De man die ons de laatste lift voor die dag bezorgde, moest eerst zijn auto half opruimen vooraleer we erbij konden en toen hij bij de afrit naar Okayama zijn ticketje moest bovenhalen, waarmee bepaald kon worden hoeveel zijn rit op de autosnelweg zou kosten, moest hij dat nog zoeken tussen de rommel en de vieze boekskes. Toen hij er ééntje gevonden had, bleek dat het verkeerde te zijn en moest hij verder zoeken.. Maar goed, hij vond het dan toch en zo konden we verder naar Okayama, waar de vriendelijke man ons aan het station afzette! De eerste eindbestemming was bereikt na 270 km en dat op relatief korte tijd (ik geloof dat we daar waren om 4u in de namiddag) en zonder al te veel moeite!

Dag 2, zou de dag zijn dat we naar Hiroshima gingen. De eigenaar van de jeugdherberg zou ons om 11u naar de dichtstbijzijnde service area brengen, maar eerst wilden we nog Korakuen ( 後楽園 ) en Okayama-kasteel (岡山城) zien.

Ik in het kasteel...

Vroeg opgestaan, genoten we van het zicht op het kasteel van Okayama, ook wel het kraaienkasteel genaamd en het zicht op één van de 3 grote tuinen van Japan. Het kasteel was zeer mooi langs buiten, maar de centrale lift in het gebouw deed wel een enorme afbreuk aan de authenticiteit, wat ik heel jammer vond. Korakuen of ‘the garden for taking pleasure later’ is inderdaad een prachtige tuin, hoewel ik vrees dat we er op het verkeerde moment van het jaar stonden. Het gras was bruin, de kersenbloesems zonder kleur, bomen zonder blaadjes gaven het geheel dan ook nogal een sombere aanblik. Tijdens het bloeien van de kersenbloesems is deze tuin wel geweldig denk ik! Zeker een aanrader!

Hiroshima　広島
In 2 auto’s geraakten we van de service area in Okayama naar Hiroshima, 180 km verder. We kregen eerst een lift van een dikke man, met zijn knappe vrouw en daarna volgde een lift van 4 salarymen. Vooraleer we in de auto stapten, leek het alsof er maar 2 mensen in de auto zaten, maar toen de achterdeur openging, bleken er nog 2 mensen achterin te zitten. Blijkbaar was de auto vanbinnen veel ruimer dan langs buiten, want er was een tweede achterbank, waarop wij konden plaatsnemen. We hebben ons enorm goed geamuseerd met deze mannen, die van Osaka bleken te zijn! Mijn beeld over salarymen is door hen wel veranderd. Ik dacht altijd dat salaryman een enorm hard bestaan hadden, waarin werk het enige was. Dat is gedeeltelijk wel waar, maar ze bleken zich toch ook enorm te amuseren onderweg en namen uitgebreid de tijd om onderweg talrijke koffiepauzes in te lassen. Ik verschoot wel even toen ze zeiden ‘中国はダメ’ (Chuugoku wa dame of ‘China is geen optie’) toen we het hadden over reizen en wat later toen ze de bezoekjes van de premier aan Yasukuni goedkeurden zonder er ooit zelf geweest te zijn. Ruimdenkend kon je de mannen niet noemen, maar je kon wel met hen praten en lachen, wat we dan ook gedaan hebben! Zo kwamen we al snel aan in Hiroshima, hoewel het vinden van de jeugdherberg wat meer voeten in de aarde had. We zochten het Aster Plaza Youth Hostel, waar we 2 keer voorbijgelopen zijn, vooraleer er binnen te gaan, omdat we het te chic vonden en niet geloofden dat het dat gebouw werkelijk was…. De volgende dag stond het verkennen van Hiroshima op de planning. Hiroshima is de stad waar op 6 augustus 1945 om 8u15 een atoombom gevallen is en dat zijn ze duidelijk nog niet vergeten. Alles in de stad, doet je denken aan die vreselijke dag.
We gingen het Peace Memorial Museum, de A-Bomb Dome, Peace Memorial Park en Hiroshimajou (Kasteel van Hiroshima) bezoeken. Het was een druilerige dag, maar dat paste wel bij de sfeer die er hing in het museum. Dat museum heeft een enorme impact gehad op mij en toen ik er buitenkwam had ik echt het gevoel dat iedereen die nog maar denkt over oorlog, daar eens een kijkje zou moeten gaan nemen. ’s Avonds hadden we met een paar mensen afgesproken die we op het filmfestival hadden leren kennen, om samen Hiroshima-yaki te gaan eten. Hiroshima-yaki is een andere versie van ‘okonomiyaki’ die de specialiteit van Osaka genoemd wordt. Bij de discussie over welke nu de lekkerste is, denk ik dat ik toch voor Hiroshima-yaki moet gaan….

Shimonoseki　下関

Vanuit Hiroshima namen we op donderdag 18 december de tram en de ferry naar Miyajima/ Itsukushima ofwel het eiland met de befaamde Itsukushimajinja, de tempel met de drijvende torii.

We zagen er de senjo-kaku (hal met 1000 matten), los rondlopende herten, die omdat ze de uithongering nabij waren, papier aten, en we hebben er gebakken oesters gegeten. Rauwe oesters zijn vies, maar deze waren echt overheerlijk! We gingen terug naar Honshu door weer 15 min. de ferry te nemen en vervolgens bracht de tram ons zo dicht mogelijk bij de volgende service area. In een buurtwinkeltje gingen we de precieze weg ernaartoe vragen, waarop de vriendelijke oude man ons een lift aanbood tot op de service area! Heerlijk zijn ze, die Jappen! Deze keer geraakten we in 3 keer weer 215 km verder. Eerst werden we opgepikt door een man met enorme nood aan gezelschap, die zijn auto eerst volledig opruimde, voor hij ons liet instappen! Dan gebeurde dat ook eens… De man was al lang weg van huis voor het werk en was blij met een babbel. En wij met de lift!Vervolgens pikten 2 salarymen ons op en tenslotte bracht een schooljuffrouw ons tot aan de jeugdherberg in Shimonoseki. Die avond beklommen met de Hi no Yama (vuurberg/ 火の山)met ons avondeten en van boven op die berg hadden we een prachtig zicht op de verlichte stad en de brug tussen Honshu en Kyushu!

Van Shimonoseki 下関 naar Fukuoka 福岡

Om 6u uit de veren, klaar om naar de Karato-ichiba / de vismarkt te gaan! Versere vis had ik nog nooit gezien, maar aangezien de markt eigenlijk al begon om 1u, leek ze ook zo goed als gedaan te zijn. In het cafetaria boven de markt kon je fugu oftewel de ‘giftige en dus levensgevaarlijke’ kogelvis eten, wat we dan ook gedaan hebben! Lekker! En we leven nog!Vervolgens gingen we terug naar de jeugdherberg om onze spullen op te halen en te voet, door de tunnel naar Kyushu te stappen! Spannend! Eens op de volgende parking area, kwamen we wel tot de vaststelling dat we niet meteen van daaruit naar Fukuoka konden, maar eerst terug de brug over moesten om de snelweg te kunnen oversteken en aan de juist kante van de weg te gaan liften. We werden meegenomen door een man die ons enkel meenam omdat we Japans spraken en ééntje met de grootste wenkbrauwen die ik ooit gezien heb! De laatste lift tot in Fukuoka was de ergerlijkste. De man was gewoon te boertig en bleef maar herhalen dat we hem dankbaar moesten zijn! Masato, die we hadden leren kennen op het CM-festival in Osaka, kwam ons halen aan het station en had ervoor gezorgd dat we konden blijven slapen in het huis van de organisator van het festival, die toevallig in het buitenland zat. Zaterdag gingen we met Jonathan, de Belg die in Kyushu studeert, Fukuoka verkennen. Na wat busproblemen, kwamen we met een uur vertraging aan op de plaats van afspraak en konden we naar de Yahoo-dome, Fukuoka-tower en Ohori park. In dat park ontmoetten we Mina, Jonathans vriendin, die ons vergezelde bij het eten van hakata-ramen (noedels). Daarna gingen we nog naar de izakaya en toen was het al tijd voor het afscheid. Jammer!Merci Jonathan voor het gidsen!! Die avond was nog niet gedaan, want er zouden nog vrienden langskomen in het huis van Bouviersan. We hadden gerekend op een feestje, maar niet op ééntje dat pas om 4u ’s nachts zou beginnen… Zo was het anders wel! ’t Was een enorm leuk, maar zat feestje! Ik schat dat we tegen 11u ’s morgens gaan slapen zijn en toen we om 5u in de namiddag wakker werden, hadden we allemaal een kater en dus hebben we zondag maar gewoon overgeslagen…

Kumamoto 熊本

We zijn niet met één lift in Kumamoto geraakt, maar ik herinner er mij slechts één, namelijk die van een hele sympathieke kerel die Basashi bleek te maken. Basashi is de specialiteit van Kumamoto en bestaat uit niets anders dan rauw paardenvlees… De man zette ons af aan het station van Kumamoto, waar we werden aangesproken door een man die een businesshotel had in de buurt. We zouden dat nooit kunnen betalen en probeerden hem af te wimpelen. De man bleef aandringen en bood ons uiteindelijk een kamer aan voor de helft van de prijs die de Lonely Planet voorschreef! Zot zijn ze soms ook wel die Jappen, maar geklaagd hebben we niet!
Het kasteel van Kumamoto hebben we gezien, maar enkel langs de buitenkant, want het zou net gaan sluiten… Michael heeft Basashi uitgeprobeerd, maar rauw vlees, daar kon ik me toch niet in vinden: BAH!

Sata Misaki 佐多岬

We gingen liften van Kumamoto naar Sata Misaki oftewel het meest zuidelijke punt van Japan! Wie ons meegenomen heeft, zal ik hier even overslaan, maar die dag was het wel essentieel dat de jeugdherberg, waar men ons wou afzetten gesloten was. Die jeugdherberg bevond zich nog een heel eind van de kaap af en van daaruit zouden we nooit op tijd aan de kaap geraakt zijn. Maar de jeugdherberg was dus gesloten en daardoor werden we door de bestuurders die bij de gemeente werkten, meegenomen naar het ‘gemeentehuis’ en van daaruit werd er voor ons een slaapplaats geregeld…. Vervolgens werden we door de burgemeester himself naar het hotel met zicht op zee gebracht en regelde de man voor ons opnieuw een kamer tegen 3000 yen die normaal veeel meer kostte! Tegen de tijd dat we daar waren, was het ongeveer 4u en we vreesden al dat we niet meer voor zonsondergang aan de kaap zouden geraken. Toen de man aan de receptie ons dan ook nog zei dat de kaap te voet niet te bereiken is omdat dat te gevaarlijk is en je enkel het natuurpark in kan met een voertuig, waren we teleurgesteld. Tot het moment waarop hij voorstelde om ons snel te brengen! Om 17u zouden we er moeten vertrekken en om 16u45 waren we er pas aangekomen, dat betekende dus net tijd om tot aan de kaap zelf te spurten, foto’s te maken en terug te lopen! Maar het is gelukt en we waren supertrots! Van de conversaties die avond met de mensen in het hotel heb ik nauwelijks iets begrepen, want het was het meest platte Japans dat ik al ooit gehoord het en dus heel frustrerend om naar te luisteren, maar het leverde wel een lift van de hoteleigenaar voor de volgende dag op!

Sushi-feestje! (of niet?)

Woensdag zou de verste lift-dag worden van deze reis. We gingen namelijk terugliften van Sata Misaki naar Fukuoka, voor een sushi-feestje dat Ryuutaro en Masato zouden organiseren.We hebben de 350 km terug met succes volbracht, maar van een sushi-feestje is er niets in huis gekomen omdat Ryuutaro, die voor de vis ging zorgen, niet is komen opdagen…. Masato trakteerde ons wel op de beste zeevruchtenpizza die ik al ooit gegeten heb en dat was ook zeker de moeite! Iyori kwam nog langs met zijn 2 zussen en zo werd het toch nog een gezellige avond!　

Beppu
De volgende bestemming zou Beppu worden! We werden in 2 keer tot in Beppu gebracht. De tweede man zal ik nooit meer vergeten denk ik. Hij was een salaryman, die vertelde dat hij nooit vakantie had en nu voor de eerste keer in 2 jaar nog eens naar zijn thuisstad en zijn ouders terugkeerde. Hij was supervriendelijk en eens in Beppu bracht hij ons naar de onsen, waar je op deze warmwaterbronnen gestoomde producten kon kopen en trakteerde hij ons op gestoomde eieren en pudding. Lekker! Vooraleer hij ons naar het station bracht, wou hij ons nog een gratis, rustige warmwaterbron tussen de bergen laten zien. ’t Was echt een idyllisch plekje, hoewel niet ver ervandaan een gigantisch kerkhof was en het toch wel een raar gevoel was om daar met kleren rond te lopen… Toen bracht de man ons naar het station, van waaruit wij dan naar de jeugdherberg zouden gaan. Eens aan het station, stelde hij toch voor om ons naar de jeugdherberg te brengen, waar we heel dankbaar voor waren, want de jeugdherberg was gesloten…. Waarop hij even rondbelde en ons naar een ander hotel bracht. We zagen hem 10 000 yen (66 euro) betalen en toen leidde men ons naar de Japanse kamer! Dat moet echt de meest fantastische Japanse kamer geweest zijn die ik al ooit gezien heb, Zo groot! De verbazing moet op onze gezichten te lezen zijn geweest! WOW! Toen er dan ook nog een mevrouwtje ons vertelde dat ze onze futons zou komen leggen en ’s anderendaags ontbijt naar de kamer zou brengen, vielen we echt bijna om! De vriendelijke salaryman vroeg ons om 5000 yen te betalen, de volgende dag, waardoor we beseften dat we wel degelijk in een kamer van 100 euro per nacht gingen slapen… Duizelingwekkend! Die avond hebben we dan ook in schoonheid afgesloten met yakiniku 焼肉(soort binnenhuisbarbecue)　en daarna in de onsen! ’t Was een fantastisch dagje! Vrijdag zouden we ook in Beppu doorbrengen, maar niet meer in hetzelfde hotel…(wegens toch zwaar boven het budget!) We besloten na het fantastische ontbijt ons naar een hostel in de buurt van het station te begeven. Daar was het veel gezelliger en voelde ik me precies toch iets beter op mijn plaats…We zouden die dag Beppu wat als toeristen verkennen. We passeerden eerst langs het toeristisch bureau, waar we een lange, leuke babbel hadden met een vriendelijke, wat oudere mevrouw en meneer. Ze overlaadden ons met info en thee, maar we vingen er wel uit op dat we best naar ‘de 8 hellen’ en ‘hyoutan-onsen’ konden. Die 8 hellen, zijn warmwaterbronnen met een temperatuur tussen 80 en 100 graden. Elk van deze acht hebben hun eigen verschillende kleuren en temperaturen en zijn met al die rook in de buurt heel mooi om zien. ’t Was wel enorm jammer om te zien hoe de natuur ook hier toeristisch uitgebuit wordt.

Pootjebaden in het water van de hel (dat al wat afgekoeld was door de omleiding..)

Die avond gingen we naar de ‘onsen’ / warmwaterparadijs! Speciaal aan ‘hyoutan-onsen’ was dat er ook een zandbad was, en ik geef toe, voor mij klonk het ook enorm raar de eerste keer dat ik dat hoorde, maar Michael en ik wouden dan allebei eens proberen! (Zo’n baden zijn normaal steeds apart voor mannen en vrouwen, maar het zandbad was gemengd, waardoor je er met yukata in moet. ’t Concept is heel simpel: je graaft een put in het zand, gaat erin liggen en bedekt jezelf helemaal met zand. Waarom is dat leuk?? Omdat er onder dat zand een warmwaterstroom loopt en dat zand heerlijk warm heeft!’t Heeft ongeveer hetzelfde zweeteffect als een sauna, maar ik vond dit aangenamer! Daarna douchen en hop, alle warmwaterbaden uittesten! Mijn persoonlijke favoriet is toch het buitenbad… Als ik ooit heel rijk wordt, komt dat in mijn tuin te liggen!

Kochi　高知

Na de beperkingen van het openbaar vervoer in Beppu ondervonden te hebben, namen we de ferry naar Yawatahama (八幡浜). Yawatahama ligt op Shikoku, het eiland dat ook wel bekend is als ‘het platteland’…Wat Nederlands is voor ‘veel minder beschaving dan we hier op Japan gewend zijn’. We werden door 2 madammekes tot op de parking van een supermarkt gebracht, vlakbij de oprit van de expresweg naar Matsuyama. Daar werden we opgepikt door een babbelziek, ander madammeke. Wij gingen ervan uit dat ze de expresweg zou oprijden, wat ze niet deed, ze nam de trage wegen. Ze had pas een dure, milieuvriendelijke auto gekocht en wou kosten sparen door tolvrije, trage wegen te gebruiken… Niet goed voor mijn zenuwen, want ze bleeeeef echt maar praten! Na een bezoek aan Uchiko-za, een kabuki-theater, zette ze ons dan toch af aan de oprit van de snelweg in Matsuyama. Daar bracht een vriendelijke tandarts ons weer verder tot in Irino. ’t Was al donker en net toen we ons plan om naar Kochi te gaan wouden opgeven, toen stopte er een auto! Er zat een vriendelijke bewoner van Kochi in, die ons bij de jeugdherberg van Kochi afzette en voorstelde om samen iets te gaan eten en drinken. Hij trakteerde die avond op ‘katsuo no tataki’ in een geweldig sushi-restaurant. Ik had nog nooit zoveel sushi op één avond gegeten. ’t Was een supergezellige avond en Matsutani Akira is een vriend geworden! De volgende dag zou hij ons om 9u komen oppikken om ons rond te leiden doorheen ‘toeristisch Kochi’. We gingen naar het kasteel, de zondagsmarkt, Katsurahama-beach en eindigden de dag in Kochi met een Indisch etentje met de gids van het kasteel en Akira.

Ikeda 池田
Ikeda was niet zover van Kochi vandaan, maar we wouden ernaartoe omwille van de jeugdherberg op de top van een berg, aan een tempel. Met één lift geraakten we tot op de berg, alleen jammer dat de tempel-/bergbewoners niet bepaald van de sympathieke, oversociale soort waren…We konden er een hele mooie zonsondergang zien.

Suita! 吹田　

De laatste dag! Deze begon moeilijk, want het was koud en we hadden moeite met het wegraken uit Ikeda, maar uiteindelijk werden we opgepikt door een jong koppel dat we voor de tweede keer zagen passeren… Ze namen ons mee naar een udon-restaurant (noedels) om ons de plaatselijke specialiteit te laten proeven. Wegens een overdosis eieren de laatste tijd, was ik niet echt te vinden voor nog een rauw ei samen met redelijk harde noedels. We hadden het plan opgevat om op de laatste dag naar de naruto-whirlpools te gaan kijken, maar de ijsverkoper daar, wist ons te zeggen, dat die enkel bij volle en nieuwe maan echt de moeite waard zijn. Waarop wij dus terug op stap gingen, een paar liften versierden over de 6e langste brug ter wereld, tot aan de service area voor de akashikaikyouhashi ofwel de langste brug ter wereld. Zo’n gigantische brug, dat had ik me niet kunnen indenken! De brug wordt ook wel de ‘Pearl Bridge’ genoemd omwille van de verlichting ’s avonds en die wilden we maar al te graag zien, dus bleven we daar tot de avond gevallen was. Eens het echt donker was, was de brug, met zijn verschillende kleurtjes, nog mooier! We hadden ondertussen ook wel wat spijt dat we gewacht hadden. We stonden al een uur in de kou te wachten op een lift, in het donker en het werkte niet bepaald. Veel mensen vertraagden om eens goed te kijken naar die rare, liftende buitenlanders, maar stoppen deden ze niet. Gelukkig waren de mensen van het tankstation er die ons kwamen helpen met een enorm bord waarop Suita aan de ene kant en Osaka aan de andere kant geschreven stond. Het werkte blijkbaar na een halfuurtje, want één van de tankende mensen riep dat hij wel een omweg wou maken voor ons, net op het moment dat er nog iemand stopte. Er stopte een witte auto en de bestuurder was blijkbaar van Suita en wou ons graag een lift geven. Wij stapten dus in in de tweede auto en die man was zo vriendelijk dat hij ons voor de poort van de universiteit heeft afgezet, terwijl hij eigenlijk die avond in Nagoya moest zijn!

Conclusie.
*Japanners zijn supervriendelijk
*Veel Japanners hebben nog nooit een buitenlander gezien of gedragen zich zo.
*Liften in Japan is mogelijk!!!
*We hebben 2255 km gelift in een tijdspanne van 2 weken!

*Merci Michael, 't was fantastisch!

The roadtrip

2007-01-13T17:01:00.000+01:00

Maandag 15 januari wordt de begindatum van mijn volgende Japanse avontuur.
Ik zal gedurende 2 weken met Michaël, mijn collega uit Leuven, gaan liften. We zullen proberen om zover mogelijk in Kyushu te geraken en dan via Shikoku terug te keren.
De meeste Japanners wisten mij tot nu toe te vertellen dat liften in Japan niet gedaan wordt, maar volgens een aantal websites van buitenlanders zou liften hier heel gemakkelijk zijn...
Veel succes aan de hardwerkende studenten in België! Ik denk aan jullie!

Tot binnen twee weken!

成人祭　en Fukumusume 福娘 tijdens Toka Ebisu

2007-01-12T07:20:00.000+01:00

Voor wie al dat Japans in de titel van deze blog onverstaanbaar is, wil ik graag eerst kort zeggen dat ik de voorbije dagen naar de 20-jarigen-ceremonie van Suita (het deel van Osaka waar ik woon) geweest ben en 'geluksmeisje' geworden ben.
Verder zal deze blog een lange uitleg worden over wat dat precies allemaal inhoudt.

成人祭 (seijinsai)
Eind december was er een brief in mijn bus gevallen, waarin ik uitgenodigd werd tijdens de seijinsai van Suita. Een seijinsai is het vieren van het 'volwassen worden'. Aangezien je in Japan op je 20e en niet op je 18e wordt, zou ik hier voor de tweede keer volwassen worden! Deze seijinsai vond plaats op 8 januari. Op die dag was er eigenlijk een uitstap gepland door de mensen van het Kokusai-center, maar wegens omstandigheden ging dat niet door.
En ik had dus tijd om naar deze ceremonie te gaan!
Ruben, Judith en ik waren alledrie in 2006 20 geworden en als jongsten van de buitenlandse studenten, gingen we met z'n drieën naar het stadhuis van Suita. Toen we daar aankwamen verschoten we geen beetje! Alle 20-jarige Japanse jongens waren daar in pak en de meisjes in kimono. Eigenlijk hadden we dat wel moeten weten, want als je 20 jaar wordt, moet je als meisje een kimono dragen. Dit is dan ook één van de weinige gelegenheden waarbij je als Japans meisje verwacht wordt om in kimono te komen opdagen. Wij als Europeanen, in casual kleding, pasten dan ook niet helemaal in het plaatje...We waren daar rond 10 u en om 10u30 zou er een 'ceremonie' beginnen. We wisten niet goed wat te verwachten en volgden dus de groep in kimono rondhuppelende pubers... Eens in de zaal, soort theaterzaal van het stadhuis, bleek dat 20-jarigen hier echt nog niet volwassen zijn! De ceremonie begon met een taiko- concertje(Japanse drum) en vervolgens kwamen er zo'n tiental Japanners wat vertellen over 'volwassen worden'. Er waren twee doventolken die afwisselend het hele gebeuren verstaanbaar maakten voor onze dove medemens. Waarom 2? 't Was niet zo dat er twee mensen tegelijk aan het spreken waren..

In het kort kwam het er in al die speechen op neer dat ze iedereen proficiat wensten. Wat mij het meest verbaasde, was het gebrek aan respect dat deze pubers konden opbrengen voor deze speech. Ze bleven maar babbelen, en de mensen die een speech hielden vroegen niet om stil te zijn, waardoor het net een kiekenkot was...
Ik kan geloven dat Japanse jongeren 2 jaar langer nodig hebben om volwassen te worden!
We hadden een zakje gekregen met een cd waar 'geluiden van Suita' (de trein enz.), info over SOA's, een mini-grondwet en nog wat andere papieren in zaten. Vooral die cd is raar-leuk, want er staat vb. het liedje van de stadsavondklok op, dat je hier elke avond om 10u door de stad kan horen galmen. Leuk als souvenir!
Na de ceremonie konden we purikura (kleine fotootjes) laten maken,
een mini-theeceremonie doen, koekjes eten en foto's laten maken door mensen met een rood plastieken hoedje op.
Tijdens de theeceremonie kregen we 2 suikertjes, ééntje in de vorm van de maan en ééntje in de vorm van een zwijntje. De offciële theeceremonie op de tatami-matten hebben we maar overgeslagen, want Judith en Ruben vonden net als ik, dat we al genoeg theeceremonie-lessen hadden gehad dit jaar...
't Was heel speciaal om dit als buitenlander mee te kunnen maken, wetende dat een hele bijzondere gebeurtenis is in het leven van een 20-jarige Japanner. 't Was vooral super om àl die meisjes in kimono te zien. Ik had nog nooit zoveel mensen samen in kimono gezien!

Fukumusume 福娘
Op 9, 10 en 11 januari was het dan eindelijk zover. Ik zou Fukumusume of 'geluksmeisje' worden tijdens het shinto-festival van de Imamiya-Ebisujinja in Osaka. Het festival zelf heet Toka Ebisu en in de Lonely Planet vond ik de volgende uitleg:

Huge crowds of more than a million people flock to the Imamiya Ebisu Shrine to receive bamboo branches hung with auspicious tokens.

Het schrijn is toegewijd aan Amaterasu-Omikami (de voorouder van de Keizer), Kotoshironushi-no-Mikoto (Ebessan) en drie andere goden. Het is gesticht in het jaar 600 na Christus door Shotoku Taishi, samen met de Shitennoji Tempel, waar de prins een ceremonie gehouden zou hebben het voor het verkrijgen van bescherming door deze goden. In 609 zou de kroonprins zelf tot deze goden gebeden hebben en bescherming gevraagd hebben voor de markt in het gebied. Ebessan of de god Ebisu is nog steeds de beschermgod van de markt en handelaars blijven deze godheid verheerlijken en aanbidden. Tijdens het festival komen alle mensen van de buurt, maar vooral handelaars, naar het schrijn om hun bamboe-tak met geluksbrengers te kopen en aldus door Ebessan beschermd te worden. Elk jaar zijn er zo'n 50 fukumusume, die uit 6000 kandidaten gekozen worden om te helpen bij de festiviteiten.
Dit jaar was het eerste jaar, waarin er ook 5 buitenlandse meisjes gekozen werden om mee te doen. Roos, Pia, ik en onze twee Chinese collega's waren de gelukkigen. Onze 'job' gedurende het festival was klanten lokken, door onze exotische aanwezigheid en geluksbrengers bevestigen aan hun bamboe-takjes. Aangezien Ebessan de godheid van de handel is, kan je je geluk afkopen! Elke geluksbrenger kostte zo'n 1500 yen of 10 euro en aan een gemiddelde bamboe-tak hingen een vijftal geluksbrengers. Toch gingen er ook een hele hoop mensen naar huis met een bamboe-tak waar alles aan hing, voor een waarde van 21 000 yen (ongeveer 140 euro).... Geloof het of niet, maar in Japan kan je je geluk afkopen en Osaka is wel degelijk dé handelsstad van Japan!
Elke dag waren we om 11u in het schrijn omdat we door een paar ingehuurde kleedsters geholpen zouden worden bij het aantrekken van de kimono. Een kimono bestaat uit een paar lagen en het is niet iets wat je 'even snel' aantrekt. Een babbeltje met de Japanse fukumusume leerde mij dat je normaal naar een schoonheidssalon gaat om je kimono te laten aantrekken en je haar te doen. Wij, buitenlandse studenten, hebben dat deel natuurlijk even geskipt en zelf ons haar gedaan.. Met reacties als 'Wow, heb je dat zelf gedaan??' tot gevolg.
Ik heb drie dagen gewerkt van 12u tot 9u 's avonds. Ruben en Chuuken moesten echter van 8u 's morgens tot 10u 's avonds werken. Hun job bestond uit het uitdelen van bamboetakken, het bijvullen van geluksbrengers en het geven van wisselgeld. Eerst leek het mij maar een raar idee dat we dat niet zelf mochten doen, maar eigenlijk had ik mijn handen wel vol met het proberen te verstaan van het kansai-dialect, het uittellen van de kostprijs en het bevestigen van de geluksbrengers. Gelukkig waren de fukuotoko of 'geluksjongens' er!
Verkopen was echter niet onze enige functie. Voor Yomiuri tv hebben we een live-interview gedaan voor het nieuws en verder moesten we vooral lachen en mooi wezen voor de honderden foto's die er gedurende die drie dagen van ons gemaakt zijn. Veel Japanners kijken vaak alsof ze nog nooit een buitenlander gezien hebben, maar als die buitenlander dan ook nog eens een kimono draagt, dan weten ze helemaal niet meer waar ze het hebben!
't Was dan ook een hele leuke ervaring om gedurende drie avonden in kimono de trein te nemen en terug te keren naar de dorm!
Gisteren was de laatste dag en net toen we dachten dat alle fotoshoots nu wel gedaan zouden zijn, begon het pas. Alle fukumusume wouden nog zo'n 20 groepsfoto's, die met ieders fototoestel gedaan moest worden en daarnaast waren er nog een hele hoop 'fans' die ons graag vereeuwigd zagen!
Een van onze 'fans' heeft mij zelfs zo'n tiental afgedrukte foto's bezorgd van mezelf tijdens het hele gebeuren. Leuk!! Maar wel een beetje freaky...
Hier volgen nog wat sfeerbeelden om jullie een idee te geven van hoe het was.

2007-01-08T16:56:00.000+01:00

Vanaf morgen word ik gedurende 3 dagen fukumusume tijdens het Toka Ebisu-festival en vandaag wil ik dan ook alleen maar zeggen:

Kijk naar deze foto en
besef dat Japanners en Engels niet altijd een even schitterende combinatie zijn!

Zwijntjes....

2007-01-05T11:09:00.000+01:00

Gelukkig Nieuwjaar of zoals ze dat hier zeggen:
明けましておめでとうございます！ (Akemashite Omedetou gozaimasu!)
Zoals deze affiche van een lokale supermarkt al doet vermoeden is 2007 het jaar van het zwijn. Het jaar van het zwijn wordt geassocieerd met vruchtbaarheid en (mannelijke) kracht. Al wie dit jaar kinderen krijgt , zou het geluk aan zijn kant hebben met gelukkige en eerlijke kinderen...
Ik hoop dat jullie Nieuwjaar allemaal op een hele leuke manier doorgebracht hebben, rustig met familie en vrienden of in gigantische fuifzaal, met of zonder kater!

Zoals je in mijn vorige blogs kon lezen, ben ik dit jaar niet voor een traditioneel Belgisch nieuwjaar gegaan.
Het oorspronkelijke plan was om Mt. Rokko te beklimmen, maar dat is er niet van gekomen. Om 5u in de namiddag hadden we namelijk afgesproken in de 'box' van de backpackcircle om te vertrekken. Omdat Ken drie kwartier te laat was en onze Japanse vrienden toen doodleuk besloten dat ze nog eerst op 't gemak eten moesten gaan zoeken, was het plots 20u vooraleer we naar Kobe konden vertrekken. Toen begon ik me al af te vragen hoe we dan in godsnaam nog om 22u op de top zouden geraken. Eens in Kobe aangekomen, begonnen we dan maar aan de beklimming. We begonnen Mt. Maya, ongeveer 690m hoog, te beklimmen. Ik, naïef als ik ben, ging er vanuit dat we eerst Maya zouden beklimmen en van daaruit een weg naar Mt. Rokkou (ongeveer 900m hoog) zouden volgen. Na een halfuurtje wandelen, wou ik er toch het fijne van weten en toen wist Gachan me te vertellen dat we het die avond bij Mt. Maya zouden houden.
Teleurgesteld, is wat ik was! Toen we de vorige keer gingen hiken in Kobe, zouden we Rokko beklimmen, maar wegens al te veel bergjes die dag, is dat er niet meer van gekomen. Nu, tijdens een tweede poging, leek het weer te mislukken. De derde keer zal de goede moeten zijn!!
Eens op de berg aangekomen verschoot ik voor een tweede keer die avond. We gingen kamperen, dat wist ik al, maar hier in Japan hebben ze daar toch een andere betekenis aan gegeven dan die ik mij kon voorstellen. We zouden slapen in tentjes, maar niet op het gras of zo!
Op beton onder een afdak! Rare jongens, die Jappen....
Voor het twaalf uur werd, hebben we toshikoshi-soba gegeten, noedels die ervoor moeten zorgen dat 2007 een goed jaar wordt. Heel lekker, in de koude, boven op de berg!
De overgang naar het nieuwe jaar was heel anders dan anders. We stonden immers met z'n allen met het klokje van de gsm in de aanslag, op het uitkijkpunt naar de '10 million dollar night view' (zicht over Kobe) te kijken. Een minuut voor 12 begon iedereen spontaan af te tellen. Maar om twaalf uur volgde er niet veel meer dan mensen die zeiden 'akemashite omedetou gozaimasu'. Van 3 kussen geven bij nieuwjaar zijn ze vies, onze Japanse vriendjes en het magische moment van de jaarwisseling was dan ook heel snel over. Wel jammer!
Vuurwerk heb ik ook gezien, maar we stonden op een berg en vuurwerk is iets wat je van beneden naar boven zou moeten zien en niet andersom. Daarom was het niet zo spectaculair als normaal, maar wel eens de moeite om zien!
Vervolgens begonnen de jongens met het opwarmen van mochi, de rijstkoekjes die je in Japan traditioneel met nieuwjaar eet. Met kaasfondue, mochi en umeshu (alcoholisch pruimendrankje) om op te warmen hebben wij, de backpackcircle het nieuwe jaar ingezet. Het was koud, maar gezellig en lekker!
Tegen 1u was het zo koud geworden, dat ik zo stilaan wel zin had om in mijn geleende slaapzak te kruipen. Ruben, Judith en Ken volgden mij in een poging om wat te slapen, maar de anderen hielden het bij de nacht doorbabbelen. Nu ja, slapen heb ik niet gedaan, want mijn geleende slaapzak bleek eerder voor de winter dan voor de zomer bestemd en met ijsklompjes-voeten kon ik niet slapen. Geen nood, want om 6u zouden we toch weer opstaan om met z'n allen naar de zonsopgang te kijken.
Als je dacht dat het heerlijk rustig was op de top van een berg op nieuwjaarsochtend, dan ben je goed mis! De top van Mt. Maya kan je ook met de auto (of autobus!) bereiken en dus stond er zo'n 50 mensen elkaar te verdringen om het opkomen van de zon te bewonderen. Gelukkig waren we er blijven 'slapen' en stonden we dus mooi op tijd bij het uitkijkpunt om vanuit een goede positie naar de zon te kijken.
Na het opruimen van de gasvuurtjes en -lampjes, de tentjes en onze rommel, maakten onze vrienden al weer geen haast om te vertrekken. Dit was vreemd, want de afdaling zou toch wel een dikke 2 à 3 uur duren... Bleek wat later toch wel niet dat we met de kabelbaan naar beneden zouden gaan zeker???
Ik dacht dat ik gek werd! Dat noemt zich dan backpackers en gaat met de kabelbaan naar beneden! Ongelooflijk! Op dat moment overwoog ik serieus (gedurende zo lang als de rit duurde) om met de backpack-circle te stoppen! De Woessies!
Toen we vervolgens de trein naar Kobe-centrum namen om een tempel te bezoeken was ik al weer wat bedaard, want een bezoek aan een tempel is iets waar je niet onderuit kan op nieuwjaar. Iedereen stroomt samen om geluksbrengers en een papiertje met een toekomstvoorspelling te komen kopen. Aangezien ik bij Kinkakuji al 'het grote geluk' getrokken had, besloot ik deze keer maar over te slaan...
Na nog een vermoeiende treinrit, was ik tegen 14u weer in de dorm. Een dutje gedaan en toen was ik klaar voor het nieuwjaarsdiner met Ruben en Judith in GB's, American diner style cafe.
GB's was het enige wat open was en dus hadden we niet veel meer keuze, maar de 'Long beach pork chops' waren lekker!
Tot zover mijn kort verslag van nieuwjaar! Om af te sluiten volgen er nog wat sfeerbeeldjes van mijn ervaringen met nieuwjaar in Japan!

De jongens warmen mochi op

Groepsfoto met nieuwjaar, 1/1 is wat onze handen uitbeelden...

Gachan demonstreert hoe koud het was...

Zalig Kerstmis en Gelukkig Nieuwjaar !!

2006-12-30T13:26:00.000+01:00

Beter laat dan nooit, zegt het spreekwoord en vandaar ook: Zalig Kerstmis! Ik vond het heel jammer dat ik Kerstmis op z'n Belgisch gemist heb, want de Japanners hebben de Boodschap volgens mij toch niet zo goed begrepen hoor. In heel wat winkels kon je kersttaarten kopen en drukke kerstverlichting sprong me al te vaak in het beeld, maar van de kerstdrukte in de winkels, zoals ik me die in België herinner, was niets te merken. Kerstavond is hier ook niet iets wat je met je familie viert, maar als koppel in een (liefst chic!) restaurant.. of terwijl je bezig bent met je studentenjob! Kerstdag is geen officiële feestdag, met als gevolg dat er op Kerstdag niets er op wees dat het Kerst was. Vreemd, zeer vreemd...

Wat heb ik dan zoal gedaan rond Kerstmis?? Van 22 tot 28 december ben ik met Ruben en Judith naar Matsumoto getrokken, waar we Wim zouden gaan bezoeken.
Op vrijdag 22 december zouden we om 8u met de bus vanuit Umeda vertrekken, wat dus betekende om 6u uit de dorm vertrekken om op tijd te zijn! Pijnlijk, maar dat hadden we ervoor over! Ik ging er immers vanuit dat ik nog zeker 4 uur in de bus zou kunnen slapen. Eens in de bus bleek dat niet door te gaan, want ik zat naast een Japanner die niet van plan was om te gaan slapen en die heeft mij dan ook 3 uur aan de babbel gehouden. Vermoeiend, maar eigenlijk wel heel leuk! De man wist mij te vertellen over het homestay-programma dat hij organiseert en de noedel-shop die hij heeft :)
Frisjes was het daar in Matsumoto! Het moet al rond 2u geweest zijn toen we op Wims appartement aankwamen en die avond hebben dan ook niet meer gedaan dan gebabbeld, Wims dreamcast uitgetest, curry en pannenkoeken gemaakt! Ziet het er niet heerlijk uit??

Zaterdag 23 december en tijd voor wat sightseeing!
Redelijk lang geslapen onder de ko tatsu en toen was het na het ontbijt al tijd om Sven en Rie (uit Tokyo) te gaan afhalen in het station. Samen zijn we het kasteel van Matsumoto en de kikkerstraat (met kikkerschrijn!) gaan bewonderen. Niet veel later kwam ook Stijn aan in Matsumoto-station en waren we na een Mos-burger (hun motto is 'Making people happy through food' en dat maken ze waar!) helemaal klaar voor een nomihoudai (all you can drink!). Wie was er? De Belgen: Wim, David, Joris, Filip, Sven, Stijn, Judith, Ruben en ik, de Japanse vriendin van Filip, Victoria (Rusland), de Chinees-Japanse vriendin met karakter van Sven. Het is dan ook een heel gezellig avondje geworden, met veel drank en eten! Zo hoort het! Na de nomihoudai waren we echter nog niet klaar om naar huis te gaan. Eerst zouden we nog naar een hiphop-club gaan. Een hiphop-club in Japan, ik kon er mij niet veel bij voor stellen, maar het ziet er echt uit als Japanners die zich verkleden in een Amerikaan. Best grappig en muzikaal waren ze best goed! Er volgden ook nog een paar hiphop-dansactjes en wat rappers en tenslotte kwam de dj ook nog eens het beste van zichzelf geven!'t Was de moeite om zien!!
De Japanse hiphopsters in actie,
Sven en ik,
Victoria/Ruben/Judith en ik helemaal in de sfeer

24 december
We wilden de streek wel wat beter verkennen en hadden de dag ervoor beslist om te gaan wandelen, tot bij het Alpen-park. David had ons voor gek verklaard, want dat was over een berg en dan nog eens op een berg of zo, maar echt afgeschrikt waren we niet! Vroeg opgestaan dus, klaar voor een stevige wandeling. De wandeling was minder stevig dan verwacht, maar we werden wel beloond voor de moeite met een prachtig zicht!
In het park zelf vonden we een Japans sprekende papegaai, die zich gewillig kunstjes liet aanleren door Judith, schapen, geiten, aapjes, zwijntjes, eekhoorntjes, enz. Ik had nog nooit een papegaai 'konnichiwa' horen zeggen, maar er is voor alles een eerste keer zeker??
Zoals gezegd, zaten we boven op een berg in Matsumoto en toen de zon uit het zicht verdween, koelde het daar ook ineens heel erg af. Tijd voor ons om af te zakken naar het appartement en ons klaar te maken voor het kerstfeestje dat David die avond in elkaar gestoken had. Er was een enorm gezellig zaaltje gehuurd en we hebben er met ongeveer 26 mensen een leuk feestje van gemaakt. Het avondeten kwam van de obentou-(lunchpakket)-man en was tegen de verwachtingen in, koud, maar daarom niet minder lekker!
Om 12u was het naar Belgische gewoonte, pakjes- en schuimwijntijd. We hadden afgesproken dat iedereen 1 pakje zou geven en ééntje zou krijgen en ik heb van Ruben een chocoladefonduetoestel gekregen waar ik hééél blij mee was !!

Kevin en Hiromi

25 december oftewel Kerstmis
De volgende dag besloten Stijn, Wim, Judith, Ruben en ik Kerstmis nog eens in beperktere kring te vieren en na de karaoke, gingen we dan ook uitgebreid winkelen voor ons kerstdiner. We zouden pasta met champignons en kaassaus maken. Nu, kaas vinden voor een redelijke prijs is niet zo vanzelfsprekend in Japan! Uiteindelijk is onze kaas dan ook een mengeling geworden van Parmesan uit een potje en een mix-pakje voor op de pizza. Het resultaat mocht er wezen, maar pasta met superveel kaas erbovenop zal toch zijn voor terug in België! Ik ben even het voorgerecht vergeten te vermelden, maar dat was kippenroomsoep en tomatensoep (lang leve minute soup!)! Er leek maar geen einde te komen aan de desserts: chocoladepudding, chocoladefondue en chocoladetaart! Meer chocolade eten ging die avond ècht niet meer...Judith met haar princess-piggy en Stijn heel blij met zijn hamburger-cd-hoes
We hadden ook voor iedereen pakjes gekocht, waardoor het na elk gerecht tijd was voor een pakje!! Ik kreeg een fragrance pon-pon (een popje dat de kamer goed doet ruiken als je het door de kamer gooit), een oranje kussen en een cookie-monster-tasje! En tevreden was ik!

26 december
Het oorspronkelijke plan voor vandaag was om te gaan skiën. Er bleek echter te weinig sneeuw te liggen op de plaats waar we naartoe zouden gaan en die plaats bleek dan ook nog eens op 2u met de trein te liggen... Het zou een te kostelijke zaak worden, waarop we ons plan dus maar veranderden in een dagtrip naar Nagano, waar de Winterspelen van 1998 plaatsvonden. We bezochten Zenkouji en de M-wave, de ijsbaan die speciaal gebouwd werd voor de winterspelen!
Wim ontdekte dat ijsschaatsen superleuk is, Stijn waagde zich ook aan wat kunstjes en ik heb aan dat ijsschaatsen een blauwe knie overgehouden!
Maar, (ijs)schaatsen is geweldig! Echt waar! Judith en Ruben waren het foto-team van het moment, maar ze hebben iets gemist!

27 december
Reeds de laatste dag in Matsumoto en dus tijd om nog wat dingen te ervaren die wij hier in Osaka niet hebben! We hebben het Matsumoto-kasteel van binnenuit bekeken en ik vond het eigenlijk wel geweldig! Langs buiten lijkt het kasteel 5 verdiepen te hebben, maar het heeft er 6. Slimme Japanners! Het zicht vanop het bovenste verdiep op de bergen was dan ook prachtig. Stijn vertrok die dag reeds om 17u en na hem uitgewoven te hebben, zijn Wim, Ruben, Judith en ik nog naar een onsen geweest. Als het koud is, zoals het in Matsumoto was, dan is een onsen zeker aan te raden. Twee uurtjes in verschillende baden, koud, warm, met en zonder bubbels en een sauna en we waren weer als nieuw!
De volgende dag, weer vroeg uit de veren om de bus van 7u te halen... brrr... 't is koud in Matsumoto om 6u 's morgens! Maar er zat geen Japanner naast mij deze keer en ik heb heerlijk geslapen in de bus.

Nu ben ik al een paar daagjes terug in de dorm en het is hier ongelooflijk rustig. Zo ongeveer iedereen is naar huis om Nieuwjaar te vieren. Mijn roommate zal er ook niet zijn tot 6 januari en ik ben er niet rouwig om! 't Is enorm leuk om deze kamer voor mij alleen te hebben!
Morgen is het al oudejaarsavond en daarom 'beter vroeg, dan laat':
GELUKKIG NIEUWJAAR! Maak er een spetterend feest van en dat 2007 in geluk en gezondheid mag verlopen!
Ik ga voor een zeer speciale nieuwjaar dit jaar. Met de backpack-circle, zal ik Rokko
beklimmen en naar de zonsopgang kijken in Kobe. Naar de zonsopgang kijken is niet iets wat ik al ooit bewust gedaan heb, maar nieuwjaar lijkt mij wel een geschikt moment om dat eens te doen. Ik kijk er al naar uit!

Vakantie!

2006-12-20T12:46:00.000+01:00

Inderdaad, u leest het goed, vanaf vandaag heb ik officieel vakantie, tot begin april. De presentaties, testen en op de papers van 'Popular Culture' en 'Manga' na, ook alle verslagen zijn afgewerkt!
Vreemd gevoel hoor, 't idee dat ik 3 maand lang niet naar school moet, maar ook wel heel leuk natuurlijk!
Waar ga ik me dan al die tijd mee bezig houden?
* 22 tot 28 december:
tripje naar Matsumoto, waar ik hopelijk! een witte kerst ga vieren met de Belgjes, die aan Shinshu University studeren en wat ga skiën!
* januari: leren voor het kanji-examen in februari, fukumusume worden en Peking Express spelen in Japan!
* februari: kanji-examen afleggen, op reis naar Hokkaido ( daar is het yuki-matsuri of sneeuwfestival) en Chiyori, mijn roommate, gaan bezoeken in Shikoku
*maart: Okinawa!
* eind maart -begin april: mijn ouders en broertje in Japan!

Flasback naar de voobije week:

De voorbije week was 'EETweek', ik heb dan ook vooral gegeten deze week...
Woensdag 13 december had ik met Chiyori afgesproken om te gaan eten voor mijn verjaardag. We gingen voor een curry-tabehoudai (all you can eat!) en als dessert een geweldig ijsje met yoghurt en mango-smaak. Jammie!
Donderdag hebben Ruben, Michaël en ik de twee Japanners van Kandai ontmoet die volgend jaar een jaartje in Leuven komen studeren. Mitsui wil naar België komen omdat hij graag naar het buitenland wou en ze hem op het internationaal centrum verteld hadden, dat België goed is... Daiki daarentegen wil graag naar België komen omdat hij mega-geïteresseerd is in Kunst en in België 'alles' kunst is. Hij is al begonnen met Nederlands leren en wil graag na zijn jaar aan de KUL, kunst gaan studeren in Antwerpen! Over twee tegengestelde persoonlijkheden gesproken! 't Zijn wel twee sympathieke kerels en we zijn dan ook gezellig samen okonomiyaki gaan eten!
Tussendoor nog een paper (van 1 blz...) geschreven voor 'Japanese Law' en dan vrijdagavond na de les, op vraag van één van onze Japanse vriendjes, Mitsunori, naar zijn theatervoorstelling gaan kijken. Deze was uiteraard in het Japans en ik moet eerlijk toegeven dat ik er weinig van begrepen heb.. Het was dan ook een heel surrealistische bedoeling en in 't Nederlands is zoiets soms al moeilijk te volgen. (Tot zo ver mijn excuus!) Het ging over een soort pijpleiding die vanuit iemands huis naar (volgens Ruben) de hemel liep en de mensen liepen dan ook regelmatig van de gewone wereld naar de hemel en terug...
Zaterdag ben ik in Umeda het sky-building gaan bezoeken en bleek daar toch wel geen echte DUITSE kerstmarkt aan de gang te zijn zeker?? Ongelooflijk, maar waar! Bekomen van de schok, ben ik dan maar verder gaan shoppen en voor 5u in de namiddag naar de dorm teruggekeerd, want toen begon het kerstfeestje! Zoals alle feestjes in Japan, was ook dit feestje netjes gepland. Het zou duren van 5 tot 7 en inderdaad niet langer! Een kerstfeestje was het, want er was een blauwe kerstboom, kerstvrouwtjes, veel eten, kerstgebak, bingo-spelletje en véél cadeautjes.

Ik heb mij dus nog maar eens volledig gegeven en gegeten tot ik geen pap meer kon zeggen! Mijn cadeautje die avond was trouwens een kalender in lego-vorm. 't Komt er dus op neer dat ik elke maand mag puzzelen, en dan pas kan genieten van het geweldige uitzicht van mijn kalender. Gelukkig dat ik lego geweldig vind!
Zondag was het dan nog eens tijd om naar de Emamiya-Ebisu-tempel te gaan in de aanloop van het festival in januari waar we fukumusume worden. Roos, Pia en ik waren dus vroeg opgestaan en stonden aan de tempel om 10u. Het was daar verdacht rustig, als je bedenkt dat er zo'n 45 fukumusume zijn en al die meisjes samen wel wat decibels kunnen produceren.. Wat later bleek dan ook, dat we helemaal niet verwacht werden om 10u, maar pas tegen de middag! Er was blijkbaar iets misgelopen bij het printen van de papieren en wij Europese meisjes waren blijkbaar de enige die van niks wisten!
Maar geen nood, de priester van de tempel besloot even tijd voor ons te maken en ons, met z'n drieën, uitleg te geven over wat er precies van ons verwacht wordt. We zullen geluksbrengers in alle kleuren, maten en geuren verkopen en de hele tijd buiten zitten. We kregen uitleg over wat alles was en hoeveel het kostte, dat we de hele dag buiten zullen zitten en dat het dus heel koud zal worden. Voor ons vertrek kregen we dan ook nog een paar hot pads mee, die er voor moet zorgen dat we niet ziek worden....
De fukuotoko (oftewel Ruben en Chuuken) zullen ons assisteren met het teruggeven van wisselgeld. Ziehier nog maar een bewijs van hoe Japanners er in slagen om jobs te creëren! Fantastisch is het!
De voorbije drie dagen waren het 'examens'. Maandag moesten we een tekst schrijven voor 'Contemporary Japan' en Murphy was mij niet goedgezind, want net toen besloot de batterij van mijn elektronisch woordenboek het te begeven... Jammer, maar helaas!
Gisteren en vandaag testen voor Japans en nog een presentatietje voor 'Japanese Business and Industries'. En nu is het dus gedaan!!

In deze blog heb ik niets meer te zeggen dan:
Prettige Kerstdagen, maak er het beste van met de mensen die van je houden!

DANKU BELGIE!

2006-12-13T13:45:00.001+01:00

We zijn weer een week verder en zoals elke week, heb ik weer een lang verhaal te vertellen. Tijdens de week gebeurt er hier over het algemeen nog steeds niet veel buiten studeren, wat rondhangen op de universiteit en lessen volgen. Ik heb echter nog maar één week les en dan begint de vakantie hier (tot eind maart!). De Japanse studenten hebben examens in januari, maar voor ons, buitenlandse studenten, wordt er geen officiële examenperiode georganiseerd, waardoor ik nu eigenlijk “examens” heb. Concreet houden die “examens” in dat ik me de laatste twee weken vooral aan het bezighouden ben met het maken van presentaties (manga, populaire cultuur en Japanese business and Industries), het schrijven van een paper voor recht en het studeren voor een hele hoop tests. Maar tussen al dat werk door, slaag ik er toch nog in om weg te glippen en leuke dingen te doen ;) !

Een overzichtje van de voorbije anderhalve week:

Op zoek naar een obi op sinterklaasdag!
Woensdag 6 december, sinterklaas in België! De lieve man is mij niet vergeten, hij was zelfs een paar weken te vroeg en heeft mij voorzien van een voorraad overheerlijke chocoladebeeldjes! Danku Sinterklaas!
Sinterklaas, Japanners hebben er nog nooit van gehoord en ik heb dan ook een poging gedaan om aan mijn roommate en een aantal andere Japanners uit te leggen wat het feest precies inhoudt. Het verschil tussen ‘sinterklaas’ en ‘santa clause’ is echter niet zo groot, waardoor er nu waarschijnlijk een paar Japanners rondlopen met het idee dat wij in België een tweede kerstman hebben, die veel te vroeg komt en er heel raar uit ziet….. Ik weet wel beter!
Zoals jullie ondertussen al wel weten, word ik in januari fukumusume 福娘 en heb ik daarom een gratis! kimono gekregen. Om een kimono te dragen, heb je echter wel wat meer nodig dan de kimono alleen! En die spullen krijgen we niet zomaar, maar moeten we zelf kopen. Zo gegezegd, zo gedaan en woensdag nam Jamal Pia, Roos, Niko en mij, mee naar een kimonowinkel in Honmachi. Het meest opvallende aan een kimono, is waarschijnlijk de obi of de brede riem die het geheel op zijn plaats houdt.

Mijn obi

De obi is ook meteen het duurste onderdeel van een kimono en net daarom waren we met Jamal meegegaan naar die specifieke kimonowinkel! Jamal kende de eigenaars en als gevolg daarvan heb ik nu alle kimono-accessoires (op slippers na) die ik nodig heb om mijn kimono te kunnen dragen, voor 31000 yen oftewel 220 euro. Ik kan me best indenken dat jullie dat veel geld vinden, maar dan moet je even bedenken dat de obi eigenlijk 120 000 yen kostte… DANKU Jamal!
Daarna zijn Roos en ik nog doorgegaan naar Shinsaibashi om kerstcadeautjes te shoppen en haar gratis-frietjes-bon te gaan inruilen voor frietjes!
Het was weer een geslaagd dagje!

Kawakami-zemi 川上ゼミ

Zaterdagochtend om 11u hadden we met professor Kawakami (die we allemaal Tomoko mogen noemen, omdat wij nu eenmaal buitenlanders zijn…). Ik zou dus met de drie Koreaanse meisjes hier vertrekken om 10u40 en dan zouden we mooi op tijd aankomen. Natuurlijk stond ik om 10u45 alleen in de hal te wachten tot ze kwamen. Uiteindelijk zijn we om 10u55 of zo vertrokken en waren we dan ook een kwartier te laat. Jinhi had net haar voet verstuikt en kon dus helemaal niet snel lopen…. Mijn humeur zat toen geloof ik ergens in de diepvriezer, want als er iets is, waar ik ni tegen kan, dan is het wel te laat komen. Zeker hier in Japan, waar ik weet dat alles tot op de minuut gepland is, en ik dus niet graag de reden ben van het gigantisch in’t honderd lopen van die planning. Korean time, ’t is iets anders dan de Japanse stiptheid hoor!
Maar goed, eens op de trein, zag ik het al weer terug zitten ;) Anderhalf uur later, kwamen we dan aan in Takatsuki, de andere campus van Kansai University, waar ik vorig weekend met de Backpackcircle ook geweest was. Deze keer was het echter geen plezierreisje, maar een seminarie. Dit seminarie wordt elk semester door Kawakami-sensei georganiseerd voor al haar leerlingen, gaande van eerstejaars, over buitenlandse studenten tot vierdejaars Handel. Tijdens het seminarie moest iedereen (in groepjes) een presentatie houden over de meest uiteenlopende onderwerpen. De onderwerpen varieerden van ‘een onderzoek over de tekst die op een bus haarspray staat’, tot een ‘prijs-kwaliteit-onderzoek van koffiezaken in Japan’. Allemaal echt interessant, maar zes uur aan een stuk naar Japans luisteren, is net iets te veel voor mijn concentratie… Jammer, maar helaas!
Om 7 uur volgde het eten in een Japanse kamer. Er was enorm veel eten, maar weinig drank en toen ik vond dat het feestje op gang begon te komen, tegen 10u, was het gedaan! Japanse feestjes eindigen altijd even stipt als ze beginnen en dat is vreselijk spijtig! Maar geen nood, we zijn verhuisd naar de lounge van het derde verdiep en daar hebben we het feestje verdergezet.
Weer wat Japanse vriendjes gemaakt! Het is laat/vroeg geworden en ’s anderendaags deed het dan ook pijn om om 7u30 op te staan om twee uur later pas! een pingpong-wedstrijd te houden…

Pas wakker, leek mij dat nu niet meteen een fantastisch plan, maar eens bezig, was dat eigenlijk enorm leuk, ook al kon ik er niks van! ’t Zou wel tof zijn als dat in België ook kon, want da’s allemaal enorm goed voor de groepssfeer!

Ik met een aantal Japanners van de zemi! De mevrouw met de rode bloes is Kawakami-sensei!

Belgische avond

Na een siësta, was het dan zondagavond tijd voor de langverwachte Belgische avond. Samen met mijn Belgische collega’s hier op Kansai daigaku, met Peter en Caroline van Osaka Gaidai en An en Caroline van het Flanders Center, hier in Osaka, hebben we er een feestje van gemaakt. Een nomitabehoudai-feestje! Of in het engels: All you can eat/drink!
Gedurende twee uur, mochten we cocktails, pizza’s en pasta bestellen en dat hebben we dan ook gedaan. Ik geloof dat we in totaal drie keer zoveel gegeten hebben als je op de foto kan zien… Het heeft gesmaakt! Vooral de camenbert-kaaskroketten, de toastbroodjes en de pizza, die ik toch wel mis!

Een nieuwe voordeur!
Tijd voor een flashback: voorbije vrijdagavond, kwam ik terug van de les ‘recht’ en niets vermoedend ging ik naar de conciërge om een ‘pakje’ op te halen. Ik ging ervan uit dat het boek dat ik de dag ervoor besteld had, aangekomen was, maar niets was minder waar! De man kwam aan met een doos van 80cm x 80cm of zo!! Ik viel bijna om van’t verschieten!
Judith en ik waren samen teruggekomen van de les, en we zijn dan ook samen naar mijn kamer gespurt om dat gigantische pak open te doen!! Wat heb ik zoal in deze doos gevonden?

Een hartjes-plaid, een paar knuffels, een lekkere aftelkalender van Godiva, puddingpoeder voor drie winters!, mariabeeldjes, speculaas, chocolade, truffels, choco, dvd’s van de scouts en een boekje. En een hele hoop verjaardagskaartjes!

BEDANKT ALLEMAAL, IK BEN ER SUPERBIJK MEE!!

Gisteren was het dan eindelijk zo ver: ik werd 20! ’s Ochtends ben ik, ondanks het plan om vroeger op te staan om te leren voor mijn Japanse test, niet vroeger opgestaan en daardoor had ik dus enkel nog tijd om te genieten van het lezen van alle kaartjes en ‘Voor altijd vrienden’.
Ik was meteen wakker! 20, ’t is een raar idee, want dat betekent hier in Japan, dat ik officieel mag roken en drinken. Nu niet dat ik van plan ben om te beginnen roken of zo, maar bon, drinken ging ik die dag alleszins wel doen!
Volwassen worden! Daar heb ik precies nog niet veel zin in :p Maar goed dat ik in België ook als volwassen beschouwd word, maar ik evenzeer nog wel eens ’t kind mag uithangen J.
’t Plan voor mijn verjaardag was om met Chuuken, mijn Taiwanese verjaardagsgenoot, naar de ‘Illumination’ in Kobe te gaan kijken. ’s Morgensvroeg goot het echter pijpenstelen, waardoor we dat plan maar laten varen hebben. Ik geraak nog wel eens in Kobe.
Verandering van de plannen, waardoor ik gratis gyouza kon gaan eten met Judith en Ruben!

DANKU Ruben en Judith voor de cadeautjes en het gezelschap! Daarna was het ongeveer vier uur, dus tea-time in Engeland! Samen met David (Londen), Tine, Roos, Ruben en Judith zijn we nog eens naar patisserie ‘Mélange’ gegaan. En ja, de gebakjes waren nog steeds enorm lekker !
Daar heb ik trouwens ontdekt dat Tine houdt van Kerstmis, héél erg veel!
Daarna nog snel even naar de dorm, want om 9u30 was het tijd om er eens goed in te vliegen!
Chuuken en ik verjaarden, maar het was ook heropening van ‘Wood Village’! We hebben er een gigantisch feestje van gemaakt. (nomihoudai van 10 euro voor een hele avond!) ’t Was een goedkope avond, hoewel ik het vermoeden heb, dat de eigenaars om kosten te sparen, het alcoholpercentage in de cocktails verminderd hadden..
Michaël, merci voor de Chimay!

Chuuken en ik

Ik was trouwens superblij, want het was eindelijk gelukt om de jongens en meisjes eens samen te krijgen op een niet door de dorms georganiseerde activiteit! Het was een feestje en een fantastische ervaring om mijn verjaardag in Japan te vieren, maar toch denk ik dat ik volgend jaar voor een gigantisch feestje in België ga, als jullie het niet erg vinden ;)

DANKU allemaal voor de mailtjes en de kaartjes! Ze maakten mij een gelukkig mens!

KRISTEL, we zijn samen twintig geworden, op dezelfde dag, op een ander stukje wereld, ik hoop dat het een fantastische dag was:
GELUKKIGE VERJAARDAG!

Voor alle Belgjes die binnenkort aan de blok- en examenperiode beginnen:

Veel Succes, ik denk aan jullie!

Eten, drinken en fukumusume 福娘

2006-12-04T05:58:00.000+01:00

Voor wie het zich afvroeg: ik leef nog! Het is nu maandagmiddag en ik ben net terug van de les ‘Contemporary Japan’. De reden voor mijn afwezigheid hier is vrij simpel: ’t Was een enorm drukke week en de zeldzame momenten waarop ik op de dorm was, moesten dienen om slaap in te halen en presentaties te maken. Mijn agenda gaat mij nu helpen om de voorbije anderhalve week te reconstrueren!

Etentje met Waka, Ojou en Shunsuke

Donderdag 24 november zou ik normaal gaan helpen op het Osaka European Film Festival. We hadden echter te horen gekregen dat we ‘mochten thuisblijven’ op de Galaparty van woensdag, waardoor ik wel teleurgesteld was in de organisatie. Ik had ook niet meteen veel zin om ervoor te zorgen dat ik om 10u ’s ochtends aan het Osaka-acquarium stond. ‘De verkoudheid van de maag’ die ik had gehad, zorgde er wel voor dat ik nog steeds wat futloos was. Ik ben dus op de dorm gebleven en heb verdergelezen in de Engelstalige roman en de manga van de Genji Monogatari. Vrijdag zou ook een uitslaapdag worden en na nog wat meer gelezen te hebben, had ik om half vijf afgesproken met Waka, Ojou en Shunsuke van de Backpackclub. We zouden gaan eten in Ebisuchou. Wij dus met de trein naar daar, maar eens daar aangekomen bleek Shunsuke nog geen honger te hebben (het was ook nog maar 5u30 of zo) en dus namen we maar een de trein naar een ander station (ik ben de naam al vergeten) om ‘een wandeling’ te kunnen maken. Op zo’n momenten vraagt een mens zich af waarom ze dan in godsnaam zo vroeg afspreken om te gaan eten… In de buurt van de ‘Champs-Elysées van Osaka’ zijn er enorm veel restaurantjes waar je de gekste dingen kan eten, zoals Fugu (blowfish), een giftige vis, waarvan je kan doodgaan als je er een verkeerd stuk van opeet. Dat leek mij nu precies toch maar niks, hoewel Waka me vertelde dat ze fugu best wel lekker vind!

Die avond gingen we voor allerlei gefrituurde gerechten op een stokje. (Hoe dit precies echt heet, ontsnap me weer even..) Ik heb onder andere gefrituurde champignonnen, scampi’s, kaaskroketten, pompoen, enz. gegeten. Zoals gezegd, was ik nog steeds vrij tam en het was dan ook enorm vermoeiend om de hele tijd Japans te luisteren en spreken. Als ze met z’n drieën in het Osaka-dialect beginnen praten, dan moet ik toch nog vrij vaak passen, vrees ik. Veel gepraat heb ik dus niet die avond, maar het was enorm lekker!
Toen we na een toch wel geslaagd etentje buitenkwamen uit het restaurant, verschoot ik wel even! Voor het restaurant stond een acquarium met twee schildpadachige beesten in. Tenminste, het waren er twee toen we binnengegaan waren. Nu zat er echter nog maar ééntje in het acquarium…
Volgens Ojou hadden de mensen van het tafeltje achter ons dat beest besteld… Buiten het feit dat dat schildpadden eten iets is wat ge niet doet, was het echt een heel vies beest, want het was geen echte schildpad, en het was dan ook nog eens schandalig duur! Eén schilpadachtige kostte 8000 yen oftewel 60 euro…
Bah!

Dan maar doorgegaan voor een dessertje! Shunsuke was moe en stelde voor om bij Mr. Donut een koffie te gaan drinken. Koffie was al lang geleden voor mij en bij Mr. Donut was het blijkbaar die avond zo dat je als je één koffie bestelde, zoveel kon drinken als je wou. Niet alleen de koffie was fantastisch, ik had blijkbaar mijn tweede adem gevonden en ik heb een toffe babbel gehad met mijn drie Japanse vriendjes! Chocoladedonuts zijn trouwens een geweldige uitvinding ;)
Om 10 uur zou het vergadering zijn voor de buitenlandse studenten in de dorm. De vorige vergadering had ik al geskipt, dus op deze moest ik zeker aanwezig zijn. Na mij superhard met de fiets van het station naar de dorm gehaast te hebben, kwam ik om 10 na 10 aan in de dorm. Uiteraard zonder adem! Na vijf minuten kwamen er nog een aantal andere meisjes binnen, dus de laatste was ik zeker niet. Ik had ook al meteen door, dat ik mij eigenlijk helemaal voor niets gehaast had. Op de vergaderingen in de dorm, wordt toch niets gezegd. ’t Is te zeggen, niets dat ge nog niet weet. Zo werken de Japanse vergaderingen heb ik gemerkt: ze duren vreselijk lang, er worden nauwlijks nieuwe dingen gezegd en op ’t einde van een vergadering weet ge nog niet hoe het nu precies zit. Gek word ik ervan!

Fukumusume-verkiezing in de ABC-hal
Zondag 26 november werden Roos, Pia, ik en de twee Chinese meisjes verwacht. Er zouden foto’s van ons gemaakt worden voor het fukumusume-boekje en we zouden onze kimono mee naar huis krijgen!! Die foto was een zware bevalling, want de assistente van de fotograaf heeft zeker 5 min. aan mij staan frullen voor mijn kraagske en haar goed lag! Het resultaat is wel goed, als zeg ik het zelf! We moesten ook een mini-enquête invullen over onze hobby’s, grootste blunders, indrukken over Japan, kenmerken die je niet appreciëert in mannen enz. De meest belachelijke vragen eerst. Maar goed, aan de hand daarvan zouden ze ons een week later vragen stellen, dus ’t was wel de moeite om daar eerst eens deftig over na te denken vooraleer iets op te schrijven.
Ondertussen was er in de theaterzaal van de ABC-hal de verkiezing van de fukumusume aan de gang. Ik dacht spontaan aan een miss-verkiezing. Lachen, mooi wezen, onnozele acts doen en veel lawaai maken was de boodschap!
Ik was nog maar eens heel blij met het voorrecht om alleen dankzij een interview fukumusume te kunnen worden! Danku!
Na dit alles, gingen Roos, Pia en ik naar Shinsaibashi, een enorm lange overdekte winkelstraat niet zo ver van hier. Ik had namelijk nog geen ‘onderkimono’, een wit ‘kleed’ dat je onder de kimono draagt en waarvan alleen de witte rand vanboven te zien valt. Ik kocht ook een ‘kimonoslip’, wat niet meer is dan een lang, wit kleed dat als ondergoed moet dienen. Daaronder draag je natuurlijk nog wat je wil.
Die dag was meteen ook goed voor mij om helemaal verslaafd te worden aan 100yen-shops!
In een 100-en (yen)-shop koop je alles voor 100 yen oftewel een 75tal eurocent. Het straffe is dat alles er 105 yen kost. Je kan er werkelijk alles kopen! Borden, kussens, kousen, pennen, afwasmiddel, shampoo, kerstversiering en in Shinsaibashi is er ééntje met een volledige verdieping met snoepjes, blikjes, drankjes!! Lang leve de 100-yen-shops!

Verjaardag van de tweeling Kestens! en de presentatie over ‘tweeverdieners in Japan, België en Taiwan’
Met deze titel is eigenlijk alles al gezegd. Mijn agenda zegt mij dat vorige maandag Bram en Lien verjaarden! Bij deze: GELUKKIGE VERJAARDAG!
‘Tweeverdieners’ was het verplichte onderwerp waar Chuuken (Taiwan) en ik onze presentatie voor ‘Contemporary Japan over moesten doen. Na met twee weken uitgesteld te zijn, is het dan toch gelukt! We hebben anderhalf uur gevuld, en onze sensei zei dat we het er goed vanaf gebracht hadden. Het was immers om 9u op een maandag en dan is dat niet zo vanzelfsprekend. Oef!

Verjaardag van Ruben en quiz op de dorm (クイズ大会)
Ruben werd twintig en dat kon natuurlijk niet onopgemerkt voorbijgaan. Judith en ik hadden voor onze chocolade-addict een chocolade-cake gebakken en cadeautjes gekocht die Ruben moesten herinneren aan zijn onvolwassen jaren, die nu volgens Japanse normen volledig over zijn. In zijn verjaardagskaartje staken raadsels en bij elk raadsel dat hij oploste, kreeg hij een cadeautje. Onderweg naar de volgende verrassing kwamen we Ryou tegen, die vanop het balkon van het internetcafé ‘Happy Birthday’ gezongen heeft voor Ruben! Geweldig was dat!
Zoals gezegd, tijd voor de volgende verrassing! We hebben Ruben geblinddoekt naar de patisserie ‘Mélange’ gebracht. Inderdaad, een Franse naam voor de patisserie, want dat staat chic en Japanners houden blijkbaar van Franse, ook al weten ze niet wat dat Frans betekent. In die patisserie hebben we alledrie een gebakje gegeten. Heerlijk decadent, koffie met een gebakske in een zo’n chique patisserie! Ruben ging natuurlijk voor de chocolade-variant, Judith voor de cake-roll en ik voor een stuk gâteau met aardbeien! Mjammie!
In de meisjesdorm was het die avond ‘dorm-festival’, wat die avond een quiz inhield. We speelden een soort uitbeeldertje en pictionary. Verder hadden een aantal meisjes hier een paar dagen eerder een aantal meisjes wakker gemaakt en dat gefilmd. Mijn roommate was toen ook wakkergemaakt. Aangezien ze steeds een bril draagt als ze slaapt, was één van de vragen die toen aan ons gesteld werden: ‘Waarom draagt Chiyori steeds een bril ’s nachts?’
Wat later werden er gewone quiz-vragen gesteld, waarbij je dan met vijf elk een letter moest opschrijven. De vragen waren vragen zoals ‘geef de eerste vijf letters van donderdag in’t Engels’ en mijn team is er niet in geslaagd om dat juist op te lossen. Ik voelde plaatsvervangende schaamte als je bedenkt dat ze al Engels studeren van hun 10 ongeveer…
Het werd pas echt leuk tijdens het laatste gedeelte: de eetwedstrijd!Chiyori eet een banaan...

Inderdaad, het was de bedoeling dat een aantal dingen zo snel mogelijk opgegeten werden. 2 bananen, 5 bekers cola, 2 vleesbroodjes (nikuman), een tomaat en een waterijsje. Ongelooflijk om te zien hoe ze dat aanpakten. Er waren al vijf Japanse meisjes die dat wouden doen en dus heb ik dat niet zelf gedaan, maar hen geobserveerd ;) Grappig hoor! Als ik dat gedaan had, zou ik proberen om zoveeel mogelijk eten tegelijk in mijn mond te proppen. De Japanse meisjes daarentegen niet. ’t Leek echt alsof ze op hun gemakske aan’t eten waren!! Mijn roommate daarentegen heeft zich volledig gegeven met de bananen!
We zijn als derde ploeg van de vier geëindigd! Woehoe! J
De quiz was om 10u gedaan en dus hadden we nog tijd om Ruben zijn verjaardag verder te gaan vieren. In de Woodvillage was de keuken afgebrand, dus gingen Waka, Chuuken, Michaël, Judith, Ruben en ik naar GB’s voor een nomihoudai (zoveel drinken als je wil gedurende 2 uur) met eten. Uiteindelijk hebben alleen Michaël, Ruben en ik een nomihoudai gedaan. We hebben gesocialized met een andere groep en het was enorm leuk, maar nuchter zijn we niet naar huis gegaan ;)

Michaël, Judith en Waka Chuuken, Ruben en ik

Op stap met Japanse rechters
Vrijdag was het dan al weer tijd voor een feestje! We gingen met onze professor van Recht en een aantal rechters eten. Eten in overvloed! Veel gedronken heb ik niet, want er wachtte mij nog een zwaar weekend, maar de rechters en onze professor waren op het einde van de avond enorm vrolijk ;) Tof tof! Om 12u zijn Ruben, Judith en ik doo

rgegaan, maar Alisdair, James, Michaël en Angela, een aantal rechters en onze prof zijn nog doorgegaan naar de volgende bar.

Mochitsuki　もちつき en weekend met de backpackcircle

Zaterdag ben ik om 6u30 opgestaan, want we werden met 9 meisjes om 8u in Ikeda verwacht om naar de mochitsuki in een lagere school te gaan kijken. Uiteindelijk zijn er slechts 5 dapperen opgedaagd! Mochitsuki is het maken van mochi, Japanse rijstcakejes. Deze worden gemaakt uit geplette rijst. Het pletten van de rijst gebeurd op de traditionele manier door met een houten hamer op de rijst in een stenen kom te slaan.

Regina plet rijst!

Dat moest ik natuurlijk ook eens proberen he! Op de terugweg ben ik met Rick, Adam, Jef, Magali, Regina, Meikei en Lydia okonomiyaki gaan eten! Lekker!!! Phil en James hadden blijkbaar net hetzelfde gedacht, want toen we in de okonomiyaki-zaak hier in de buurt aankwamen, bleek ineens drievierde van de zaak gevuld met buitenlanders J

Daarna snel terug naar de dorm, want ’s avonds zouden we met de backpack-circle naar Takatsuki-campus gaan. Ik als naïeve buitenlander dacht dat we op ‘scoutsweekend’ gingen en daarin was ik uiteindelijk nog wel vrij juist. Buiten het feit dat het eerder een planningsweekend was dan gewoon een weekendje voor de fun. Eens aangekomen, gingen we eerst eten en dan in bad (meisjes en jongens apart uiteraard!). Tijdens de vergadering werd iedereen gevraagd om zijn mening te zeggen over het voorbije jaar, dus ook wij, buitenlanders... Het schooljaar eindigt hier immers in januari en zaterdag werd er dan ook een nieuwe leider voor de circle gekozen, namelijk: Haku!! Na een vergadering van 2u, was het tijd voor een nomikai (drinkbijeenkomst)! Niemand had ons dat op voorhad gezegd, dus hadden Judith, Ruben en ik niets bij, maar gelukkig vind ik je in Japan overal automaten, zelfs met cocktails, bier en sake ;)

Fukumusumehappyoukai 福娘発表会 / Voorstelling van de fukumusume
Zondagochtend 6u30 en mijn wekker opnieuw af! Ik zat nog steeds in Takatsuki en moest op tijd vertrekken om om 10 terug in Kandaimae te staan. Een aantal andere dapperen van de backpackcircle zouden die middag een marathon lopen en gingen dus mee terug op die onmenselijk vroege uur! Om 10u wachtte Takahashi immers Roos, Pia en mij op in Kandaimae-station. Nog steeds half slapend, kwam ik aan in bij de ABC-hal! Eens binnen in het gebouw, zagen wij, buitenlandse studenten al alle Japanse meisjes in kimono op het podium staan en werden we er ineens bij geroepen voor de repetitie! Geen tijd om te blijven suffen dus! Ik was meteen wakker!
Aangezien ik als eerste van de buitenlande studenten halfvoorbereid en halfslapend voor de micro moest gaan staan, verliep de repetitie niet zo schitterend. Om niet te zeggen, rampzalig!
Na de repetitie werden we met de 5 buitenlandse meisjes afgezonderd om onze kimono aan te trekken. J Wow! Dat was echt geweldig!
Kimono’s zijn echt fantastisch!

Ik, Roos en Pia

En toen we om 3 uur het podium op moesten, hoorde ik plots een gigantisch geroep uit de rechtse bovehoek komen! Inderdaad: Ruben, Chuuken, Cat en Judith zaten daar te supporteren met een spandoek van Kansai University: echt geweldig neig J Merci!

Gelukkig ging de uiteindelijke voorstelling veel beter dan de repetitie en ik kan dan ook zeggen dat ik trots ben op ons, buitenlandse studenten. Een extra applausje voor Roos die acapella een liedje gezongen heeft! De uitzending is normaal gezien op 28 december en Takahashi heeft ons een kopie beloofd, dus als ik terugkom, volgt er zeker een ‘fukumusme-filmavondje ;)
Om alle geruchten de wereld uit te helpen, het dragen van een kimono is niet enorm zwaar als ge rechtstaat, maar wel als ge gaat zitten. Achterover leunen in niet mogelijk met die gigantische strik op je rug en da’s dus enorm vermoeiend! We waren dan ook blij toen we onze kimono op het einde van de voorstelling weer uit mochten trekken en we zijn met een verrimpelde, rode buik weer vertrokken! Takahashi trakteerde ons die avond op eten en meer heb ik gisteren ook niet gedaan. Eens terug in de dorm was ik alleen nog maar in staat om in bad te gaan en dan te slapen! Slaap inhalen is mijn plan voor deze week ;)

Tot de volgende!

Genezen, Asahi-bier en Engels/ Amerikaans avondje

2006-11-23T14:35:00.000+01:00

Eerst en vooral zou ik iedereen willen bedanken die bezord was om mij en mij dat op de één of andere manier heeft laten weten! Merci, dat doet deugd als ge ziek zijt!
Nu ja, maandag was ik dus ziek en heb ik zoals reeds gezegd een hele dag in bed doorgebracht. De combinatie van veel slaap, pilletjes, pocari sweat en geen presentaties op dinsdag heeft ervoor gezorgd dat ik mij dinsdag al bijna de oude voelde. Ik zeg wel bijna, want mijn maag heeft vies gedaan tot vandaag.
Dinsdag was dus een gewone schooldag met Japans om 9u van de lerares waarvan ik ronduit gek word. Ik voelde me nog niet helemaal gezond en het was 9u, dus ik had eigenlijk het liefst van al nog wat in mijn bed blijven liggen. Toen om 9u bleek dat we maar met 3 daar waren: Robbert, David en ik, wist ik zeker dat ik beter had blijven slapen. We hebben nog 10 min. gewacht (!) tot er misschien nog iemand zou komen en toen zijn we toch maar met de les begonnen...
Waaraan ik me zoal stoor bij 三宅-sensei:
* het feit dat ze 'Ik-hou-van-jongens-maar-meisjes-zijn-stom'-persoon is
Zo werd ik er vandaag weer maar eens op gewezen dat Roos naar de les moet komen (terwijl ik haar net zei dat ze ziek was en dat Jamal (jongen!) en ook niet was en daar natuurlijk niemand een woord over repte..)
* haar hoge giecheligheidsgehalte, het feit dat ze
*we maar niet vooruit gaan, in december zullen we dan ook een test hebben van hoofdstuk 2 en 4. Inderdaad dan zullen we op 3 maanden niet meer dan 2 hoofdstukken leerstof uit ons Japans boek gezien hebben...
Maar om dan toch maar met een positieve noot te eindigen over de Japanse lessen: de lessen van Fukui-sensei zijn fantastisch en ook naar de Japanse lessen van Inagaki-sensei (ze gebruikt hetzelfde boek als Mrs. Giechel, maar tijdens haar lessen zien we de oneven hoofdstukken) ga ik met plezier!
Omdat ik nog steeds een beetje ziek was, had ik enorm veel goesting in Belgische kost! Ik kon het dan ook niet laten om wortelstoemp met ajuinburgers (bij gebrek aan worst) te maken. Ziehier mijn creatie:

Gesmaakt heeft het hoor ;)

Gisteren zijn we in het kader van de les 'Japanese Business and Industries' naar de Asahi-brouwerij, hier vlakbij in Suita, geweest. Professor Kawakami wees er mij voor we naar de brouwerij vertrokken nog even op dat ik nog geen 20 was en dus niet mocht drinken. Geen probleem zei ik, want mijn maag wou precies nog niet helemaal mee. Eens in de brouwerij kregen we een filmpje te zien over de productie van bier en over hoe enthousiast de medewerkers van het bedrijf zijn! Grappig, vooral het Engels-met-het-Japans-accent dat de medewerkers gebruikten ;) Daarna volgde er een toer door het bedrijf. Tussen de machines mochten we jammer genoeg niet rondlopen, maar we konden alles van bovenaf zien, vanuit een soort gang met glazen wanden. Tenslotte mochten we gedurende 20 min. zoveel bier proeven als we wilden... ;)

Ook in Japan kennen en appreciëren ze Belgisch bier!

Wat heb ik geleerd tijdens dit uitstapje:
-Er zijn 9 Asahi-brouwerijen in Japan
-Asahi maakt ook heerlijke niet-alcoholische mango-drankjes
-de dagelijkse productie gebeurt van 8u30 tot 17u
-als ik elke dag een blikje van 350ml Asahi-bier zou drinken, zou ik 4000 jaar bezig zijn om een silo bier leeg te drinken... (ik hoop nog steeds dat ze eigenlijk 400 bedoelde)
-als ik niet zeg hoe oud ik ben en gewoon alcohol drink, is er geen haan die daar naar kraait in Japan! ;)
- Asahi-bier wordt op een volgens mij totaal verkeerde manier getapt!
-Amerikanen houden niet van schuim op hun bier en roeren dus eerst eens in hun bier vooraleer ervan te drinken...
Na het uitstapje besloten we met ongeveer iedereen die in die les zat, naar het parkje bij de jongensdorm te trekken en daar ons feestje verder te zetten. Slechts met één Smirnoff ice voor mij (ja, de maag...) Iedereen was veel vrolijker dan normaal en daar kan ik alleen maar blij mee zijn, want het was heel gezellig. Maki (Kyoto), Phil (Amerika), Dan(Amerika), David (Engeland) en ik zijn daarna nog okonomiyaki (soort Japanse pizza) gaan eten. Daarna had ik nog niet meteen zin om naar huis te gaan en aangezien het gisteren de gebruikelijke drinkavond van de jongens is, besloot ik maar eens mee te gaan naar GB's. Meer dan cola heb ik niet gedronken, maar het was toch heel leuk. Op dan Phil na, die mij zonodig moest vertellen wie hij allemaal niet leuk vond van de meisjes en dat hij zeker niet van plan was om in deze eeuw nog een poging te doen om zijn mening te herzien...
Met Dan en Alasdair heb ik trouwens een heel goed gesprek gehad over 'het leven in Japan' en hoe jammer het toch wel is dat de jongens en de meisjes niet meer in dezelfde dorm zitten.

Vandaag was weer een nationale feestdag en dus tijd voor mij om nog eens goed uit te slapen, volledig te genezen en eens aan mijn presentaties voor Manga en Popular Culture verder te werken! Zo, dat was het weer voor vandaag, tot de volgende!

Ziek in Japan

2006-11-20T14:58:00.000+01:00

Vandaag ben ik dus helemaal ziek... De voorbije twee dagen wist ik dat eigenlijk al, maar toen ik vanmorgen om 7u wou opstaan, was ik er zeker van! Ik zou normaal met Chuuken een presentatie geven over 'tweeverdieners in Japan, België en Taiwan', maar blijkbaar wou het toeval dat Chuuken ook ziek was...
Ik ben dan maar terug mijn bed ingekropen. Deze middag ben ik met Chiyori naar de universiteitsdokter geweest (want daar is't gratis!). Naar de dokter gaan is hier toch iets anders dan in België hoor! Ik weet niet of 't aan't unief lag of werkelijk alle dokters hier zo zijn, maar ik verschoot wel. Eerst moest ik een multiple choice-vragenblad invullen, waar 10 mogelijke symptomen opstonden (hoofdpijn stond er vb. niet op). Toen ik (en Chiyori, mijn tolk voor de gelegenheid) dan binnenmochten, overliep de dokter de vragenlijst, voelde eens aan mijn buik met zijn stethoscoop en tot zo ver het onderzoek! Volgens hem heb ik een お腹に来る風邪　(lett.: een verkoudheid die naar de buik komt..), wat ik denk ik vrij mag vertalen als een virale infectie...
't Is nu avond en ik voel mij al een pak beter dankzij de pilletjes en het oplospoedertje van de dokter, dus nu snel mijn bed in en dan kan ik morgen hopelijk weer buitenkomen!
Slaapwel!

filmpje van CM-festival

2006-11-19T02:49:00.000+01:00

http://a-walk.jp/vlog/061025.html

Als je op deze link klikt en vervolgens op 'play', dan zou je het filmpje van het CM festival waar ik een tijdje geleden als vrijwilliger geholpen heb, te zien moeten krijgen. Merk vooral Michael (onze Belgische reporter) en Tine met haar roommate Yuki op!

Fukumusume!

2006-11-18T10:51:00.000+01:00

Gisteren was weer een uitstapjes-dag! We gingen normaal al vorige week met onze Duitse professor voor literatuur, professor Wittkamp, naar Mino-o gaan om de kouyou (紅葉) te bekijken. Met een week vertraging is het dan toch gelukt. Mino-o is eigenlijk een groot natuurdomein met wilde apen, bergjes en een waterval. Dat wilde apen niet zo onschuldig zijn als apen in de zoo, mochten we dan ook al snel ondervinden. De apen van Mino-o zijn wild, maar niet bang van mensen, integendeel! Een van de apen had blijkbaar honger en pikte dan ook Matt's pasgekochte lunchpakket uit zijn plastieken zakje. Ongelooflijk hoe snel die aap dat lunchpakket opengekregen heeft, want 2 minuten later zat hij het al gezellig op te peuzelen. Matt was zijn lunchpakket dus kwijt, want niemand had echt zin in een gevecht met een wilde aap.. We gingen dus maar verder, want ons volgende plan was een bergje beklimmen en boven op de berg van het uitzicht genieten. De berg was niet zo hoog en boven op de berg bleek minder te zien dan verwacht. Op de uitzicht-plaats stonden eigenlijk te veel bomen in de weg om iets te kunnen zien.
Terug naar beneden dan maar, waar Tinne en Kahm ons stonden op te wachten aan de waterval.
Tinne had een fameuze verkoudheid en was daarom beneden gebleven. Misschien was dat toch niet zo'n goed idee, want bij de waterval was het eigenlijk enorm koud. Ik zou het niet in graden weten uit te drukken, maar ik was blij dat ik mijn muts en sjaal bij had!

Vandaag dan een heel ander verhaal!
( zie mijn blog van 7 oktober 2006)
Vanmorgen ben ik om 9u opgestaan met buikpijn.
Ik en 10 andere meisjes moesten immers om 10 uur naar het Internationaal Centrum op de universiteit. Ik wou fukumusume worden en daarvoor moest ik het onvermijdelijke interiew doorstaan hoewel ik liever in mijn bed was blijven liggen... Fukumusume klinkt misschien als het één of ander vies beest uit de brousse, maar dat is het helemaal niet! Fukumusume zijn meisjes die tijdens het religieus festival in de Imamiya-Ebisu-tempel meelopen tijdens de optocht en allerlei dingen uitdelen. Verder verkopen ze geluksbrengers zoals bamboe-takjes in het winkeltje van de tempel.
Om te kunnen deelnemen moesten we een opstelletje schrijven over het waarom van onze aanvraag en vandaag zouden een interview afleggen bij de priester van de emamiya-ebisu- tempel en zijn vrouwelijke assistente. Van de 11 meisjes zouden er dan 5 Fukumusume worden. Zoals je in mijn blog van oktober wel kan zien, wou ik dit keigraag doen en ik denk dat mijn verhaal dat ik ooit meegedaan had aan de paardenprocessie van Hakendover de priester overtuigd heeft van mijn enthousiasme!
Ik mag u dan ook met trots mededelen dat ik samen met Roos, Pia (Duitsland) en twee Chinese meisjes die ik nog nooit gezien had, in januari fukumusume 幅娘 word! Ruben en Chuuken worden Fukuotoko (jongens die op de een of andere manier deelnemen aan het festival...)! Tinne en Judith hebben het niet gehaald en dat vind ik heel jammer voor hen, want ik weet dat zij dat ook allebei heel graag wouden doen.
Fukumusume worden is wel iets speciaal, want van de 4000 Japanse meisjes die daar elk jaar hun aanvraag voor mogen doen, zijn er slechts 40 die dat ook mogen. Het leuke aan fukumusume worden is dat ik mee mag doen aan een shinto-festival, een kimono mag dragen en die achteraf mag houden en daar dan nog eens voor betaald word ook! Volgende week mogen we al eens naar de tempel gaan om onze kimono te passen en foto's te laten maken voor het boekje van de tempel! Ik kijk er al naar uit!!!!
In december worden we dan nog 2 keer verwacht in de tempel om ons voor te stellen op tv (!) en om ons te laten uitleggen wat er nu precies van ons verwacht wordt. Volgens Takahashi van het Internationaal Centrum worden we nu bijna zoals sterren beroemd en is er een kans dat we op het nieuws of in de krant komen! Ik ben vooral heel blij dat ik op tijd opgestaan ben vanmorgen, dat we deze fantastische kans krijgen en dat ik een kimono aan mag doen!!!! Toen ik wist dat ik fukumusume mocht worden, voelde ik mij al veel beter!
Om 1u gingen Roos en ik dan naar de workshop theeceremonie. Heel interessant! We hebben er een filmpje gezien over het maken van de theepotten (in het een of andere metaal) . Blijkbaar duurt het ongeveer een maand om zoiets te maken! Ik was onder de indruk van die kunstwerkjes, maar ik voelde mij niet zo goed. Toen we daarna verwacht werden om op de grond naar de theeceremonie te kijken wist ik dan ook niet goed in welke positie ik mij moest zetten, want ik was eerder in de stemming om te slapen dan om te luisteren. Het was echter heel interessant om te zien hoe het er aan toe gaat in een andere school dan die die wij volgen bij professor Gibbs. Vervolgens mochten we naar de theekamer van de universiteit om thee te drinken en een cakeje te eten, heel lekker! Rechtsbeneden kan je zo'n metalen theepot zien
Zonde dat ik mij zo slecht voelde, want het was echt allemaal heel interessant. Toen ik daarna terug op de dorm kwam ben ik dan ook meteen in mijn bed gekropen na eerst Chiyori haar anti-verkouheid-pillekes genomen te hebben. Ze is een schatje! Nu ben ik (na een paar uurtjes platte rust) weer wakker en ik voel mij al beter dankzij de goede zorgen en de soep van Chiyori!
Het was een rare dag, want ik ben superblij da'k fukumusume word, maar eigenlijk ook wat grieperig. Een dag vol tegenstellingen die zeker de moeite was!
Tot de volgende!

Met Maki op stap in Kyoto

2006-11-17T01:41:00.000+01:00

Gisteren, donderdag 16 november, ben ik een hele dag op stap geweest met Maki. Het plan was om het gouden paviljoen of Kinkakuji 金閣寺　en Kyomizudera　(binnenkort 1 van de 7 nieuwe wereldwonderen?) te gaan bekijken. Na twee maanden in Japan had ik deze twee must-see gebouwen nog niet bewonderd en ik vond dat het daar dus hoog tijd voor was.
Ik had met Maki afgesproken om 10u in Kyoto, in Karasuma-station aan de centrale uitgang. Stations in Japan hebben gigantisch veel uitgangen en dat mocht ik aan den lijve ondervinden. Ik had op een plannetje in het station een centrale uitgang gevonden en besloot daar dus maar naartoe te lopen. Eens daar aangekomen, bleek dat echter de centrale uitgang van de volgende halte (Kawaramachi) te zijn. Dus, terug naar van waar ik kwam! In Karasuma-station bleek echter gewoon geen centrale uitgang te zijn... Na wat over en weer ge-email vond ik Maki dan toch en konden we vertrekken. Eerst besloten we naar de dichtstbijzijnde boekhandel te gaan om onze reislectuur wat uit te breiden en vervolgens naar een straatje te gaan met winkels die je alleen maar in Kyoto vind. Zo leerde ik vandaag dat er zoiets bestaat als kyouyasai of kyoto-groenten! Best interessant, zo op stap gaan met iemand die in Kyoto woont!
Vervolgens gingen we naar Kinkakuji (Noord-Kyoto), waar het trouwens stikte van de mensen! Als je nog de illusie had dat het heerlijk verlaten is bij tempels en zo, vergeet het! Ik heb er een voorspelling voor mijn toekomst uit een machientje gehaald. Deze was uiteraard in moeilijk Japans, maar Maki wist mij te vertellen dat ik daikichi had. Blijkbaar is dat het beste wat er uit zo'n machien komt en staat het voor Veel geluk! Er stond onder andere in dat ik goed zaken zou kunnen doen en dat het een goede periode was om op reis te gaan... Dat wil ik maar al te graag geloven ;)
In de buurt was ook Ryoanji (de beroemde rotstuin) en Ninanji met een prachtige tuin te bewonderen. In Ryoanji zijn we echter niet geraakt, dat zal voor een volgende keer zijn! Vooraleer naar Ninanji te gaan, gingen we eerst een hapje eten in een taverne waar Maki al eens geweest was en blijkbaar zeer tevreden over was. Ik moet toegeven, die taverne was een fantastische meevaller, want voor 5 euro heb ik er een curry-schotel, een slaatje en een tas thee met koekjes naar binnen gespeeld! Daarenboven was het ook gewoon een supergezellige taverne, met allerlei zelfgemaakte spulletjes aan de muur. Terwijl we aan het eten waren, was de eigenares dan ook iets aan't breien of zo, dacht ik. Maar toen we gingen betalen, bood ze ons allebei een stoffen koffiekopje aan dat ze net gemaakt had! We moesten het gebruiken om snoepjes in te stoppen of zo. De vorige keer toen Maki daar geweest was, had ze blijkbaar een zelfgemaakt gsm-hangertje met pareltjes gekregen van de eigenares. Een superlief madammeke, dus als ik de kans nog eens krijg, ga'k daar zeker terug!
Vervolgens naar Ninanji, waar we de 紅葉 (koyou) of het verkleuren van de bladeren konden bewonderen.
Ondertussen was het al 2 uur in de namiddag of zo en we wouden nog naar Toufukuji voor 4 uur! Om vier uur sluiten de meeste tempels en omdat Toufukuji helemaal in het zuiden van Kyoto ligt, besloten we dan ook maar om snel een taxi te nemen tot aan het dichtstbijzijnde station. Maki besloot maar even te bellen naar de organisatie van de tempel en gelukkig konden we binnen tot 4 uur en was alles geopend tot 4u30. Ik denk dat we er stipt om 4 uur waren, geen minuut te vroeg, maar net op tijd om te genieten van de koyou! Prachtig was het!
Ik denk dat ik nog nooit zo'n mooie rode, oranje en gele bladeren gezien heb. Op foto komt dat natuurlijk nog niet half zo goed over als in't echt, maar geloof mij : het was prachtig!
Om half vier moesten we al weer weg, wat ik heel jammer vond, want ik had mij daar gerust nog eventjes op een bankske kunnen zetten om te genieten van het uitzicht.
Volgens onze professor van Literatuur houden Japanners niet van natuur, enkel van landschap. Ik weet niet hoe het zit met hun liefde voor de natuur, maar dat ze van landschap en mooie dingen houden, dat staat als een paal boven water!
's Avonds zouden we naar de opgelichte Kyomizudera gaan. Via www.n7w.com kan je voor Kyomizudera ( http://www.new7wonders.com/index.php?id=502&L=0 )stemmen, en wie weet wordt het dan wel één van de nieuwe wereldwonderen.
Het was echter nog maar 5 uur of zo en we hadden al weer zin om te eten. Maki kende een kaitenzushi-bar in de buurt van Kyomizudera en daar zouden we dus eerst naartoe gaan. In een kaitenzushi-bar rollen de bordjes met sushi op een lopende band voorbij je tafel en die kan je er dus zelf afnemen en opeten. 't leuke was dat je per bordje maar 100 yen (0,75 euro) moest betalen en het daarenboven ook gewoon heerlijk was!
Ondertussen was het al bijna donker en namen we de bus naar Kyomizudera. Tijdens de field trip in september had ik Kyomizudera al eens van ver gezien, maar in het donker en langs binnen was het nog veel beter! Veel van mijn foto's by night zijn jammer genoeg mislukt, maar ik hoop dat ik met de foto's hieronder toch een sfeerbeeld van mijn geslaagd dagje heb kunnen weergeven!

Yakiniku en volley

2006-11-14T14:18:00.000+01:00

Hallo allemaal!

In tegenstelling tot mijn vorige blogs, voel ik me uitgeslapen en zie'k het weer volledig zitten! Vorige week was echt een down-week, want ik had echt 't idee dat de drukte van de voorbije twee maanden zo wat op mij gevallen was. Dit weekend was het universiteitsfestival vanaf donderdag. Donderdag en vrijdag heb ik eigenlijk niets bijzonders gedaan. Wat geleerd, mij een winterjas aangeschaft en genikst. Leuk dat dat kan zijn!! Zaterdag en zondag was het dan tijd voor wat meer actie, want de mensen van de volleybal-circle hadden besloten dat we een standje zouden openhouden op het festival.

Het Festival
Zo gezegd, zo gedaan en zaterdag hadden we om 9u30 afgesproken in het clublokaal. Japanners zijn stipt, zegt het gezegde, maar de volleybal-mensen zijn dan toch wel zeker de spreekwoordelijke uitzondering zenne! Om 9u30 stonden er welgeteld 3 mensen, waaronder ik... Op mijn weg naar naar het clublokaal had ik al ongeveer alle kraampjes van de andere circles, in afgewerkte vorm gezien en bedacht ik dat mijn circle het toch niet zo nauw neemt met stiptheid en de trots van de circle. Het festival begon om 10 uur, maar om 11uur waren Maaku, Saki, Yuukiko, Hirai en ik nog steeds bezig met de laatste hand te leggen aan de bordjes voor de popcorn. Ongelooflijk hoeveel moeite ze daarin stoken terwijl het eigenlijk aan het regenen was en die bordjes toch doorweekt zouden worden. Tegen de regen hadden ze het briljante plan opgevat om rond de bordjes (eigenlijk enkel aan de voorkant) vershoudfolie te plakken... Details zijn belangrijk blijkbaar!
Toen de bordjes afwaren ben ik even weggelopen naar de aikidou-voorstelling van Roos, Pia en Brian. Door de vertraging met de bordjes, had ik blijkbaar net Roos en Pia gemist, maar ik heb de aikidou-toeren van Brian en de Japanners nog kunnen bewonderen. 't Was de moeite! Ik was vooral geïmponeerd door de hakama (brede broeken), fantastisch die dingen!

Gelukkig waren er al een aantal mensen eerder begonnen met het maken van de eigenlijke popcorn buiten. De smaken waren curry, zout, chocolade en caramel. Ik kan me voorstellen dat curry redelijk raar klinkt, maar dat werd dus gedaan met zoet currypoeder en eigenlijk was de currypopcorn een van mijn favorieten! Als er iemand geïnteresseerd zou zijn: chocopopcorn is gewone popcorn, even in een boter-cacaomengsel gebakken. (Voor caramel 't zelfde, ma dan met suiker, gecarameliseerd in boter).
Lekker!
Tine, Catherine, Rick, Matthias en Michael zijn popcorn komen kopen, waarna Genki beweerde dat ik voor de helft van de opbrengst van de dag had gezorgd... De opbrengst bleek zaterdagavond niet zo groot te zijn aangezien we niet eens break-even hadden gedraaid...
't Was een frisse dag en tegen 't einde van't festival (om 15u30) was ik dan ook verkleumd van de kou. Maar het was leuk, want ik denk dat ik ondertussen zo goed als alle namen van de mensen van de circle ken. Op zich niet zo raar zou je denken, na twee maanden, maar 't is hier niet de gewoonte om 5 keer te vragen hoe iemand heet. Mensen voelen zich echt beledigd als je voor de derde keer hun naam vraagt en ik vrees dat ik dan ook al redelijk vaak op gevoelige teentjes getrapt heb... Ik heb me trouwens geweldig geamuseerd met Saki, een Japans meisje dat dolgraag Engels wil leren. Ze is zo grappig!
Zondag was het gelukkig droog en dat maakte het al een heel pak aangenamer! Judith en Ruben zijn langsgekomen en wat later zag ik Ruben meetrommelen op een van de optredens in de buurt waar ze blijkbaar nog een buitenlander nodig hadden. Nog steeds was het koud, maar ik had van Mami een heat bag (zo'n zelfopwarmend zakje) gekregen om mijn handen wat op temperatuur te houden. Ik ben haar nog steeds dankbaar! Een hele hoop mensen van de dorm zijn popcorn komen kopen en dus ben ik ook even langs de yakisoba (gebakken noedels) kraam van de dorm gepasseerd. Toen ik echter terugkwam, bleek dat het festival op zijn einde liep en was iedereen aan't inpakken. Blijkbaar had ik de boodschap dat het op zondag een uur vroeger eindigde gemist. .. Nu ja, echt rouwig was ik er niet om, want het was pokkekoud!
Een paar uur later zaten we met z'n allen in een yakiniku-restaurant. Het concept is dat van binnen barbecueën. Heel lekker, gelukkig hebben ze mij pas achteraf verteld dat ik rundstong gegeten heb... Het was tabehoudai en nomihoudai, wat er in 't kort op neer komt dat je in 2 uur voor een vast bedrag mag eten en drinken (alcohol uiteraard). Vooral de nomihoudai (drank) leverde grappige taferelen op... Japanners en drank, het is iets!
Iets wat me heel erg opviel, was dat de jongens en de meisjes mooi aan aparte tafels gingen zitten, behalve aan de derde tafel, waar het niet anders ging omdat ze niet meer met genoeg waren voor een volledige tafel.

Vooraan van links naar rechts: Maaku en Jon Achteraan: Genki en de jongen van wie ik de naam altijd vergeet

Ik ben dan maar braaf gevolgd en heb me bij de madammen gezet. Boss, Rie, ik, Yuka, Saki en Yuukiko

Yuko, Erika en MamiSensei, Keii en Watanabe
Rie en Boss, de meisjes die naast mij zaten, waren er alleen maar die avond. Ze waren al afgestudeerd en kwamen die avond nog eens de sfeer van de volleybalclub opsnuiven. Die twee zijn zo zot als een achterdeur! (grappig zot, want waarschijnlijk toen zat...) Ik had die avond één keer voor de grap 'hamburger' gezegd ipv 'cheese' bij't maken van een foto en voor de rest van de avond hebben ze daar grapjes over zitten maken.
Na de yakiniku-tabehoudai was het nog maar 9uur of zo en Saki, Jon, Mami, Sugiyama, Boss en ik besloten naar de karaoke te gaan. Mijn eerste keer karaoke met allemaal Japanners! Ik kan u verzekeren, dat moet ge eens meemaken! Jon heet niet echt Jon, want hij is een Japanner. Hij wordt Jon genoemd omdat een superfan is van Jon Bon Jovi en dat heeft hij dan ook uitbundig bewezen tijdens de anderhalf uur durende karaoke-sessie waarin hij zeker 5 Bon Jovi-nummers heeft gezongen. Het strafste van al was dat hij het nog kon ook! Respect! Mijn respect was helemaal compleet toen hij mij achteraf trakteerde nadat ik heb verteld had dat ik een beurs kreeg, maar dat dit eigenlijk niet genoeg was......

Om nog even te antwoorden op de sms-vraag:
Om op deze vraag te antwoorden moet ik eerst iets zeggen over de manier van schrijven in Japan. Japanners gebruiken hiragana (soort alfabet), katakana (soort alfabet maar vooral voor geïmporteerde woorden gebruikt) en kanji (overgenomen Chinese karakters). Voor het hiragana en katakana moet je dus gewoon kiezen of je in hiragana of katakana wil typen en dan je sms-je maken. Voor kanji ligt het iets ingewikkelder. Japanse gsm's werken allemaal met een woordenboek. Verschillende kanji (overgenomen Chinese karakters) hebben vaak eenzelfde uitspraak en dus moet je het juiste karakter kiezen. Net zoals tijdens het spreken, probeer ik me te redden met makkelijke uitdrukkingen en als het echt niet gaat, dan kan ik nog altijd overschakelen op Engelse sms-jes in ons schrift. Maar omdat je nooit weet of de Japanner in kwestie dat snapt, is dat ook best te mijden. Het toetsenbord ziet er ongeveer uit zoals in België: één toets heeft vb. het cijfer 1 en 'abc', maar hier dus ook か (hiragana). Als je lang genoeg op die か duwt, verschijnt er tekentje voor ka, ki, ku, ke of ko. Voilà, tot zover mijn poging om Japanse gsm's te verklaren... Als het niet helemaal duidelijk is, wat best eens zou kunnen met deze uitleg, vraag maar!

Kandai festival (universiteitsfestival)

2006-11-07T03:13:00.000+01:00

Vanaf morgennamiddag hebben we geen lessen meer tot en met maandag het eerste lesblok. Concreet komt dat er op neer dat ik geen les meer heb vanaf morgen 12u10 tot maandag 16u20. Dit komt omdat het 学園祭 ofwel universiteitsfestival is. Het zou erop neer komen dat er dan heel veel kraampjes van de verschillende clubs zijn, waar je vanalles kan kopen zoals popcorn enz. Zaterdag en zondag zal ik met de mensen van de volleybal-circle een popcorn-kraampje openhouden. Gewone (lekkere) gesuikerde popcorn is hier blijkbaar totaal onbekend en de smaakjes zullen dan ook zout, caramel en chocolade zijn. Geen idee hoe popcorn met een chocoladesmaakje meevalt, maar ik zal het jullie weten te vertellen.
Het oorspronkelijke plan was om donderdag met een aantal buitenlandse studenten naar Minou-park te gaan, maar dat gaat niet door, dus waarschijnlijk worden het een paar rustige daagjes, op het universiteitsfestival na.
Vandaag heb ik mijn eerste Japanse test gehad! Ik dacht dat het er nooit van zou komen, want aan het tempo dat we nu bezig zijn, krijgen we dit boek nog niet op een heel jaar af, laat staan op een semester. Mijn plan om het maximum te halen voor deze test is mislukt, want blijkbaar moesten we niet alleen de betekenis van de kanji kennen, maar ook van de andere woorden in de tekst...
Nog even over vorige week: vorige woensdag heb ik tijdens de les Japanese Business and Industries samen met Dan, Michael en Shihee een presentatie gegeven over Toyota. Dan had het over de geschiedenis van Toyota, Michael en ik hebben aan de hand van de Toyota-site het Toyota Productie Systeem uitgelegd en Shihee heeft (ondanks haar beperkte Engels woordenschat) een aantal interessante weetjes over Toyota verteld. Heel handig voor ons waren de filmpjes die te vinden zijn op de Toyota-homepage. http://www.toyota.co.jp/en/vision/production_system/
Deze link heeft ons heel erg verder geholpen! Ik heb geleerd dat de kanji van jidouka 自
働化 zijn. Bij het tweede karakter zie je het radicaal van mens en da's dan ook de essentie van jidouka: automatisering in combinatie met menselijke intelligentie. Na deze presentatie ben ik er sterker dan ooit van overtuigd dat ik mijn bachelorpaper over Toyota wil schrijven, hoewel ik er maar niet wijs uit raak, hoe ik dit kan doen zonder iets te schrijven waar al massa's boeken over geschreven zijn. Ik hoop dat de professor van Japanese Business and Industries mij hiermee kan helpen!

Vandaag vertelde Roos me dat Japanners nooit in het openbaar eten. Ze eten natuurlijk wel in het studentencafetaria, maar inderdaad, niet op de trein, al wandelend of in de gang onderweg naar de les. Dit was mij nog niet eerder opgevallen, maar het is blijkbaar wel zo... Vreemd verschijnsel...

Mijn probleem met gebrek aan privacy wordt blijkbaar alleen maar erger, maar ik vrees dat dat meer te maken heeft met mezelf als ik moe ben, dan met de Japanse samenleving. Ik zou dringend wat slaap moeten inhalen! Nu moet ik echter eerst naar de meeting van de backpackcircle, dan een uur met de fiets naar de theeceremonie en tegen een uur of 8 ben ik dan weer op de dorm. Veel meer dan eten en mss nog een aflevering van Lost kijken zit er vanavond niet meer in, denk ik. De lessen van maandag en dinsdag beginnen om negen uur en dat is te vroeg als je zoals ik om 1 uur gaat slapen en veel slaap nodig hebt! Ik kijk al uit naar mijn dagelijkse bad en daarna mijn bed, want morgen heb ik pas om half elf les! Woehoe!

Sorry voor mijn chaotische verhaal, maar ik heb zoveel te vertellen dat het echt moeilijk is om dat in een mooi geheel te gieten!

Gion

2006-11-03T16:28:00.000+01:00

Vandaag is het weer laat op het moment dat ik deze post schrijf, maar ik moet toegeven dat ik mij wel veel rustiger voel. Chiyori is er nog steeds niet en mijn kamer is al de hele avond voor mij alleen! Heerlijk! Maar goed, ik zal maar bij het begin van de dag beginnen zeker? Vandaag stond er een dagje Kyoto op het programma. Young Sun en ik zouden vandaag om 11u met Grant naar Kyoto gaan om er de Kiyomizudera-tempel te bekijken en naar een geisha-dansvoorstelling te gaan kijken. Adam en Matt in Gion
De buitenlandse studenten hadden afgesproken om om 10u 30 te vertrekken, maar uiteindelijk stonden we om 11u samen in het station te wachten op de trein richting Kyoto. Eens in Kyoto, besloten we wat rond te lopen in Gion, de geisha-wijk van Kyoto en aangezien we op zoek waren naar de plaats van de dansvoorstelling, kwamen we terecht bij het Gion Theater. Daar gingen we dan maar in een hele lange rij staan aan te schuiven. Enkele Japanners vertelden ons dat we helemaal geen tickets konden kopen en dat je enkel met een uitnodiging binnen kon geraken. Wij raakten al even in paniek, maar even later stelden ze ons gerust dat ze ons wel allemaal mee binnen zouden nemen met hun uitnodigingen.
Waren wij even op het juiste moment op de juiste plaats! Het bleek om een tentoonstelling te gaan over traditionele Japanse voorwerpen zoals kimono, Japanse wierook, typiche geisha-slippers (geen idee hoe dat heet) enz. Het kon ook een soort handelsbeurs geweest zijn... Geen idee wat het precies was eigenlijk, maar de mini-theeceremonie en de noedels die we gratis kregen, maakten dit bezoekje helemaal de moeite waard.
Daarna volgde er een bezoekje aan Heianji, waar we het geluk treften om het een of ander festival mee te maken, er waren mensen op de taiko aan het spelen en een man verkleed als demon was een dans aan het doen. Heel mooi om zien!
Trouwens, als er iemand nog het idee had dat je in Japan in alle rust en eenzaamheid tempels kan gaan bekijken, dan was vandaag alleszins geen goede dag. Het was dag van de cultuur, een feestdag, waarop blijkbaar heeeeeeel veel Japanners besloten hadden om een uitstapje te doen in hun culturele hoofdstad...

Michael, Patrick (Amerika) en ik

Om half vier was het dan tijd om naar de Gion odori of Gion-dansvoorstelling te gaan kijken. Het was een prachtige voorstelling van een uur, met Japanse dans, begeleid door traditionele zang en shamisen-muziek (shamisen is een gitaarachtig instrument). Allemaal danseressen, zelfs de mannenrollen werden door vrouwen gespeeld, in prachtige kimono's. Heerlijk om zien! Japanse dans is wel heel statisch en traag, dus hoe prachtig het ook was om zien, een uur was wel lang genoeg om de concentratie bij al dat spectakel te houden!
De groep besloot na de show naar een martial arts winkel te gaan, en het plan was om mee te gaan, maar Michael, Young Sun en ik liepen nogal achteraan en zijn de groep dan ook kwijt geraakt in de hetse. Niks aan te doen! We hebben dan nog wat verder de buurt verkend en genoten van een heerlijk groene thee-ijsje. We hadden ons namelijk laten vertellen dat je dat moet eten in Kyoto..
Toen ons ijsje op was, kwamen we tot de vaststelling dat de cake, die ik en Young Sun gisteren gebakken hadden nog niet op was omdat we die samen met Grant wouden opeten die we ondertussen kwijtgeraakt waren.. Dan maar zonder Grant, met zicht op rivier. Heerlijk rustig!
Young Sun, Michael, ik en de cake!

Kleine randopmerking: vandaag heb ik ook geleerd dat feestdagen te mijden zijn voor uitstapjes en dat 15 toch wel een te grote groep is om uitstapjes mee te doen...
Vandaag was een fantastisch dagje, want alles leek mee te zitten en ik heb dan ook nog de kamer voor mij alleen gekregen!

P.S.: Halloween zoals in de VS bestaat hier niet, maar net zoals bij ons kennen de Japanners wel het commerciële Halloween en worden er dus ook Halloweenfeestjes gehouden..
Allerheiligen is een christelijk feest en dat gaat hier dus ook voorbij zonder vrijafdag of kerkhofbezoek.

een lang weekend

2006-11-02T16:50:00.000+01:00

Het is ondertussen donderdagavond, kwart voor 1 en ik ben doodmoe! Ik zou meer moeten slapen, maar daar blijk ik hier echt niet in te slagen. Vandaag hadden Young Sun en ik besloten om een cake te maken voor morgen. Morgen gaan we namelijk met Grant, een vriend van haar naar Kyoto. Daar zullen we tegen 2u in de namiddag een aantal andere buitenlandse studenten ontmoeten en samen naar een geisha-dansvoorstelling gaan. Ik kijk er al naar uit!
Maar bon, terug naar mijn verhaal van de dag! Om zeven uur vanavond zijn we er aan begonnen en het heeft tot 12u geduurd, want we hadden maar één heel klein vormpje en moesten dus drie keer een cake gedurende een uur laten bakken. Het resultaat mag er wezen, want de cake is superlekker, al zeg ik het zelf!
Morgen is het vrijdag, maar blijkbaar ook een feestdag en daarom wordt dit dus een extra lang weekend. Vandaar dat de meeste meisjes op het eerste verdiep er hier gebruik van gemaakt hebben om een weekendje naar huis terug te keren. Zo dus ook mijn roommate, Chiyori. Ze woont in Shikoku (een ander van de 4 grote Japanse eilanden) en kan dus niet elk weekend naar huis. Ze zal 7 uur onderweg zijn en is vanavond vertrokken tegen een uur 7. Een aantal andere Japanse meisjes vroegen mij of ik dan niet eenzaam zou worden. Natuurlijk niet, dacht ik (hoe lief ze ook is en hoe goed we ook overeenkomen). Dat zei ik natuurlijk niet, maar ik ben wel, ik schaam mij bijna om het te zeggen, blij dat ik deze kamer eens voor mij heb en het hier eens gewoon rustig is. De Aziatische groepscultuur tegenover het Westerse gevoel van privacy, dat is ongeveer de grootste cultuurschok die ik hier al meegemaakt heb. Toen ik echter om een uur of 8 terug op mijn kamer kwam, bleken een paar van Chiyori haar vriendinnen naar Chiyori haar tv aan het kijken te zijn. Bye bye rust! Ik had mij er al weer snel bij neergelegd want anderhalf uur later waren ze al weer weg, maar toch heb ik het moeilijk met mijn gebrek aan privacy hier. Door het bord in de centrale gang en de slippers voor mijn deur, weet iedereen wanneer ik er ben en niet en soms zou't gewoon leuk zijn als er eens niemand dat wist.
Maar goed, ondertussen is het bijna 1u en val ik bijna om van de slaap! Slaapwel en tot de volgende!

P.S.: Als jullie vragen hebben over Japan of mijn dagdagelijkse leventje hier, aarzel niet om mij te mailen of een comment te posten! Ik antwoord met veel plezier!

Halloween en hiken met de backpackclub

2006-10-30T13:27:00.000+01:00

Het is ondertussen al een week geleden dat ik mijn laatste bericht gepost heb, sorry dat het zo lang geduurd heeft!! Ik was jullie nog niet vergeten, maak u maar geen illusies! Het was anders wel een hele drukke week...
Ik ben 2 keer naar de karaoke geweest, maandag tijdens de les 'populaire cultuur' en woensdag. Woensdag waren Caroline en Peter, de andere Belgen in Osaka (Osaka Gaidai) waren van hun berg gekomen om nog eens op stap te gaan in Kandaimae en wat bij te praten met de Belgjes aan Kansai University. 't Was plezant!

Omdat het dit weekend (ook in Japan!) Halloween was, heb ik vrijdag maar ineens mijn eerste Japanse feestje meegepikt in het internetcafé Transcope. Het werd meteen duidelijk dat Japanse feestjes grondig verschillen van fuiven in Europa. Voor ongeveer 6 euro voor een feestje van 2u, kon je pompoenhapjes, massa's chips, frisdrank of pintjes à volonté en op het einde: heeerlijke kaasfondue!

Michael en ik

Een feestje dat twee uur duurt, het lijkt waarschijnlijk absurd en dat is het ergens ook, maar dit is Japan en timing respecteren is hier heel belangrijk... Shihee (Korea) die in Transcope werkt, had het feestje mee georganiseerd en er dan ook voor gezorgd dat de meeste buitenlandse studenten verkleed waren. Er waren enkele spelletjes gepland zoals een dans waarbij twee jongens een meisje al dansend moesten verleiden. Ook was er een spel waarbij een jongen en een meisje elk een einde van een mikado-stokje moesten opeten. Iedereen had bij het begin van het feestje een nummer gekregen. Ik was nummer één en had blijkbaar het afroepen van mijn nummer gemist.... Heel erg vond ik dat natuurlijk niet.. Later bleek ook dat Onno, de mannelijke nummer één, heel blij was dat hij niet had moeten dansen of stokjes eten.
Dan (als vrouw) en ik (als iemand die bloedt en pijn heeft)

Na het feestje (om 9u) wou natuurlijk nog niemand van de buitenlandse studenten naar de dorm terugkeren. De senpai van Shihee en nog iemand anders hadden beiden een fles sake van 1,5 liter gewonnen op het feestje. Drank is er om gedronken te worden en dus zijn we met zijn allen op de trappen van de bibliotheek deze flessen gaan opdrinken. Heel gezellig! Tot plots bleek dat Shihee te diep in het sakeglas had gekeken en onbedaarlijk begon te huilen. Japans sprak ze niet meer, dus hebben Jini en Yonson zich vooral over haar ontfermd. Omdat we uiteindelijk toch eens terugmoesten, maar Shihee niet meer op haar benen kon staan, hebben een paar jongens haar naar de dorm gedragen. Yonson, Shihee en ik hebben haar vervolgens in bed gestopt. Ze sliep natuurlijk meteen. Omdat de senpai van Yonson en Jini de eerste trein moest hebben, zijn de meisjes hem nog gezelschap gaan houden tot 4u ongeveer. Ik besloot toen Shihee sliep, om 1u 's nachts, in de dorm te blijven en even afstand te nemen van de Aziatische groepscultuur. 's Anderdaags had Shihee wonder boven wonder! geen kater! Straffe Koreaanse meisjes!
Zaterdag werd noodgedwongen een rustdag! Niet alleen omdat ik gewoon heel moe was, maar ook omdat ik zondag samen met Judith en Ruben en de mensen van de backpackclub zou gaan hiken.
Zo gezegd, zo gedaan en zondag om 5u 's ochtends stonden we met z'n allen aan het station van Kandaimae om naar Kobe te vertrekken. Twee uur later stonden Shunsuke, Haku, Nori, Waka, Hide, Ruben, Judith en ik in Kobe-station. Klaar om aan de 15 uur durende bergtocht te beginnen! Al heel snel bleek dat het tempo enorm hoog lag. We wandelden steeds ongeveer een uur en namen dan 5 minuten pauze. Enkel 's middags namen we 10 minuten pauze!

Uitzicht op de eerste berg

Boven op deze berg, had ik een knalroof hoofd en gaf Shunsuke mij een plakker met ijs (geen zicht, maar deed wel heel goed!)

Wel goed, want zo konden we regelmatig drinken en wat eten. Zonde dat we zo weinig tijd genomen hebben om van het uitzicht te genieten. Dat is uiteindelijk de voornaamste reden waarom ik aan een hike begin... Maar bon, daar dachten onze Japanse vrienden anders over. Om 5u besloten ze echter dat het vooropgestelde plan niet meer haalbaar zou worden. We zouden nog één berg doen. Om 6u ongeveer stonden we moe, maar voldaan op de top van Mayasan (690m) en niet veel later konden we van het avondzicht over Kobe en Osaka genieten. Tegen zes uur is het hier donker en de zogenaamde '10 million dollar night view' was dan ook prachtig! 't Was een mooie beloning voor een toch wel lange tocht. Een half uurtje later was het toch al behoorlijk koud op de top van de berg en er lag nog een lange weg terug naar beneden voor de boeg! Weliswaar langs trappen, heel pijnlijk voor mijn knieën, maar ze houden hier blijkbaar wwel van stukskes beton op de berg.... Het duurde nog zeker anderhalf uur voor we het dichtsbijzijnde station zouden bereiken en een dutje konden doen op de trein. Heerlijk! Terug in Kandaimae-station aangekomen, zijn we nog een hapje gaan eten. Dat hadden we wel verdiend! In totaal hadden we (minstens!) 8 bergen, 35 km en 2500m hoogte overwonnen. Eens op de dorm heb ik nog een doucheke genomen en om 11u of zo ben ik mijn bed ingegaan. Vandaag hadden we immers om 9u Contemporary Japan van de dragon..

Sorry dat ik zo weinig foto's op de site zet, maar dat uploaden duurt echt vreselijk lang. Ik zal een link maken naar mijn space en de foto's daar zetten!

Pannenkoeken, Backpack-club en Ikeda-matsuri

2006-10-23T06:52:00.000+02:00

Het was eigenlijk de bedoeling om één groot bericht te maken over de matsuri en alles wat er het voorbije weekend gebeurd is, maar het uploaden van foto's lukt niet zoals het hoort. Het duurt vreselijk lang vooraleer die er opstaan en dan is het handiger om wat meer kleine berichtjes te maken.
Zoals ik reeds in de vorige post zei, begint de nood aan Westers eten echt groot te worden en zaterdag konden Judith en ik niet aan een pannenkoekenfeestje weerstaan. Onze roommates vonden dat natuurlijk een fantastisch idee, want ze kennen hier alleen maar de Amerikaanse, kleine, fluffy pannenkoekjes. Ze hebben dan ook enorm genoten van onze zelfgebakken!!! pannenkoeken met ijs en chocoladesaus uit een potteke!!! Chiyori, Ayaka, Yonson en Aoi vonden het geweldig, om dan nog maar te zwijgen over hoe trots we waren op onszelf ;) De Amerikaanse meisjes wouden ook wel meedoen, dus besloten we het met de overschot 's anderendaags over te doen. Als ik zeg 'overschot', lijkt dat misschien weinig, maar we hadden wel zeker 60 pannenkoeken gemaakt, dus toch: geen probleem!! Na het pannenkoekenfeestje, gingen Judith, Ruben en ik bowlen met de Backpack-club. Ik moet zeggen: bowlen in Japan is niet hetzelfde als bij ons! Hier vind je Hello Kitty-ballen (die ik toch wel moest uittesten), kostuums in de vorm van een kegel, allerlei hoedjes en pruiken... Het strafste vond ik wel dat tijdens het spel ineens het licht uitging. Al wie dan een strike gooide, kreeg dan een snoepje van een mevrouw die als pompoen verkleed was... Zotte Jappen!

Ze hadden ons gezegd dat we daarna nog iets gingen gaan eten en dat deden we dus ook. We hadden ons niet verwacht aan een nomihoudai (voor een vast bedrag zo veel drinken als je binnen 2u kan). Blijkbaar was deze bijeenkomst wel vrij speciaal, want er waren ook mensen die al een hele tijd afgestudeerd waren. Heel leuke mensen allemaal en het was keigezellig! We kregen trouwens ook frietjes en dat maakte mijn avond ineens goed ;) Ik was trouwens niet zat (voor al wie het zich moest afvragen...), een aantal Japanners daarentegen waren wel heel vrolijk geworden ;) Het was echt een geslaagd dagje!!
Zoals afgesproken, begon zondag met pannenkoeken en Ocean's Twelve op Christine's laptop... Hoe veel beter kan een dag beginnen. Veel pannenkoeken later, werd het vier uur en werden we aan het station verwacht om met de jongens naar het Ikeda-matsuri te gaan. De jongens zouden een schrijn van 3000 kg het hele dorp en de heuvel van de tempel opdragen, terwijl de meisjes mochten supporteren en foto's nemen. Een hele speciale belevenis, en het werd nog beter toen we achteraf sushi kregen en een bescheiden feestje hielden met de mensen die elk jaar deelnemen dat festival.
Sake.. Nico, Kimura en Ruben

Matsuri(祭り)

2006-10-22T08:15:00.000+02:00

Ondertussen is het weer zondag en ben ik ongeveer zes weken in Japan. Wat mist een Belg die zes weken van huis is? Belgisch eten! Gevolg: een pannenkoekenfeestje. Meer daarover verder in een volgende, maar eerst een verslagje van mijn eerste Japanse shinto-festival.

Woensdag had ik Japanse les, op zich niets bijzonders aan, maar daarna ben ik met Michaël, David (Engeland), Yonson (Korea) en Motoki (een Japanse vriend van de backpack-club) in de shokudou van de universiteit gaan eten. Shokudou of 食堂 staat voor 'eetplaats' en is wat te vergelijken met de Alma. In tegenstelling tot Leuven, loopt hier schandalig veel volk rond en is het eten afwisselend en echt lekker! Maar bon, terug naar mijn verhaal! Michaël had blijkbaar al afgesproken met Motoki om 's avonds naar een festivalletje ergens in Osaka te gaan. Yonson en ik zagen dat ook wel zitten en zijn dus meegegaan.
Dit festival vond plaats voor de tempel waarvan ik de naam al niet meer weet. Om de beurt kwam er dan uit een gebouw een schrijntje, waarbinnen men op de taiko (grote trommel) sloeg en op het dak ervan kunstjes uithaalde. De foto's spreken wel voor zich, denk ik:

Motoki aan de drums...

Dansende draken.. Ik, Yonson en Aya (japans meisje dat bang is voor buitenlanders ;) )

Het gezelschap en Traditioneel vs. modern

een gewone schooldag

2006-10-17T16:05:00.000+02:00

Vandaag was een gewone schooldag en daarom ook wel eens de moeite om te vermelden, denk ik. Deze ochtend begon al fantastisch, toen ik plots wakker schoot om 8u30 en besefte dat ik mijn wekker een uur eerder afgezet had en meteen weer in slaap gevallen was. Ik had echter les om 9 u en dus heb ik me snel aangekleed en naar de les gerept. Het ontbijt hier is maar tot 8u30 (stipt!), daar was ik dus ook al te laat voor...Met een banaan voor onderweg ben ik dan maar op mijn fiets gesprongen en was ik nog mooi op tijd voor de Japanse les. Niet dat het een ramp geweest zou zijn als ik te laat was geweest, want onze (vrouwelijke) sensei slaagt er steeds in om Roos en mij (de twee enige meisjes) te negeren. Eerst dacht ik dat het een verkeerde verkeerde indruk van mij was, maar integendeel. Alles wat de jongens zeggen is fantastisch en daar volgt dan ook een een giechelbui op, die je alleen maar bij een puber kunt verwachten. Hoewel we het boek 'Authentic Japanese: Progressing from Intermediate to Advanced' van The Japan Times gebruiken, heb ik niet het gevoel al veel bijgeleerd te hebben. De Japanse les van dinsdag zal zelfstudie worden denk ik. We hebben welgeteld 3 regeltjes gelezen vandaag en superlang het hoofd gebroken over mogelijke voorbeeldzinnen toepasselijk bij de grammatica. Op zich heb ik geen probleem met het zoeken van voorbeeldzinnen, maar waarom o waarom moest iedereen dat doen??? Tot zo ver mijn frustratie over de sensei. Gelukkig hebben we morgen een andere lerares die hetzelfde boek gebruikt, er wel mee vooruit gaat en geen speciale voorkeur voor jongens heeft! Lang leve Inagaki-sensei!
Na de les was het dan tijd voor mijn ontbijt. Ik dacht te gaan eten in de broodjeszaak boven het cafetaria van 't unief en daar kwam ik Matthias (Duitsland) tegen die blijkbaar ook geen tijd had gehad voor ontbijt. Een kaneelkoek in de vorm van een ronde rozijnenkoek en een kop thee later voelde ik mij al veel beter! Ik had niet meteen iets te doen daarna en besloot dus maar op een bankje bij een van de vele grasperkjes hier te gaan zitten. Dit perkje is een van mijn lievelingsplekjes aan't worden op de universiteit, je kan er geweldig leuk mensen kijken. Zo ontdekte ik vandaag een cirkel Japanners die zakdoek leggen aan het spelen waren.... Er is trouwens een nieuw grasperkje af, vlak naast dat waar ik ging zitten, maar dat is nog niet officieel open. 't Is vrij absurd om twee parkjes naast elkaar te zetten, vooral als je weet dat er beton onder het gras ligt en de studenten deze universitaire uitspattingen moeten betalen. Youhei wist me te vertellen dat de universiteit er alles aan doet om toekomstige studenten aan te trekken en dus met hun geld massa's gebouwen/ perkjes aanlegt, maar qua studiemateriaal in de klaslokalen is het bedroevend slecht gesteld. Plots voelde ik me bijna schuldig dat ik hier helemaal geen inschrijvingsgeld moet betalen!
Onderweg naar de meeting van de Backpack-club bleek er in't midden van de weg een boksring opgesteld te zijn, waarin twee Japanners elkaar pijn aan't doen waren... Rare wezens die Japanners. Toen ik dan terugkwam, bleek dat degene die eerder verloren had (denk ik) opgehangen was aan een kruis... Over marteling gesproken!
Nog even tijd om middag te eten en dan 45 min. met de fiets naar Toyonaka voor de theeceremonie. Vandaag was die heel leuk! Ik mocht eindelijk thee maken, drinken en een Japans cakeje eten tijdens dezelfde les! De thee die we maken is poederthee en er komt dan ook een hele hoop bij kijken vooraleer je deze kan maken of opdrinken. Regeltjes voor alles, maar best interessant! Ik hoop dat ik dat zelf ook allemaal zal kunnen op 't einde van't semester/schooljaar!
Vanavond had ik geen eten gekocht en besloot ik maar takoyaki te gaan uithalen. Tako is inktvis en yaki betekent gebakken. 't Zijn balletjes met tako in en daarboven op wordt dan bulldogsaus, mayonaise en visschilfers gedaan. Klinkt misschien niet zo smakelijk, maar 't is echt heerlijk en een lokale specialiteit! En daarbij: ik heb toch iets nodig ter vervanging van mijn frietkot....!
Morgen test Japans, dus daarna toch nog wat leren, in bad en dan onder de wol!

Sekai no CM Festival ( Commercial Festival)

2006-10-15T14:40:00.000+02:00

Het is weer zondagavond, half tien en ik ben moe! Moe, want de voorbij twee nachten ben ik de vrijwilliger gaan uithangen op het Osaka CM Festival. Wij, zes Belgjes, waren uitgenodigd door de mensen van het Flanders Center en zeiden dus ook geen nee. Uiteindelijk zijn Ruben, Michaël, Tinne, Judith en ik gaan helpen. Vrijdag werden we verwacht om 3u. 's namiddags. Aangezien de les Japans recht toch weggevallen was door de field trip de dag ervoor, was dit geen enkel probleem. We mochten meteen beginnen met het uitpakken van de 'pachipachi's' of van die plastieken handjes die klapgeluidjes maken als je ermee schudt. Het volgende jobke was het opblazen (met een machine!) en knopen (met de hand..) Het was immers de bedoeling dat op elke stoel in de zaal een ballon van het filmfestival zou komen te liggen en dat dan bij de opening al die ballonnen voor een kleurrijk effect zouden zorgen. Al bij al ging dat knopen, hoe pijnlijk dat na een tijd ook is, verrassend snel en we konden dan ook snel genieten van een prachtig gekleurde zaal! Eigenlijk moesten we verder alleen bij het binnengaan van de mensen helpen. Judith en Tinne moesten ticketjes aannemen, Michaël moest uitleggen wat de mensen op hun ticketjes moesten invullen en Ruben en ik mochten de pachipachi's uitdelen!!

In het midden van de nacht hebben Japanners al eens nood aan koffie.
Tijdens de pauzes werd er gratisPerrier en sake uitgedeeld. Daar hebben we wel wat geholpen, maar er was helemaal niet genoeg werk voor al de vrijwilligers. Niet geklaagd natuurlijk, ik heb vooral gesocialized met de mede-volunteers en zelf wat reclamefilmpjes gekeken. Ik lag voor de duizendste keer of zo strike bij de 'It's ok, he's only gay'-reclame van Donna. Heerlijk! Er waren ook een hele hoop Belgische filmpjes die'k nog nooit gezien had en helemaal niet goed vond, maar de filmpjes die het sterkst blijven hangen zijn, waren die met een 'boodschap', zoals die van Amnesty International. Sterk! De vermoeidheid had al een paar keer toegeslagen, maar om 5u 's ochtends ging iedereen naar huis en kon de opruim beginnen. Waar ik gehoopt had dat iedereen zijn ballon mee naar huis zou nemen, moesten wij, de vrijwilligers die echter allemaal oprapen en naar een lokaaltje brengen. Waarom? Omdat die de volgende dag opnieuw gebruikt zouden worden natuurlijk! Ik wist niet waar ik het had!! Een uurtje later keerden we dan ook moe maar voldaan met de trein terug naar de dorm, maar niet alvorens nog even een stuk warme appeltaart te gaan halen in de Mac Donald's. Heerlijk toch, dat ongezond eten!
De volgende dag om 18u, moesten die ballonnen natuurlijk weer netjes op de stoelen belanden. Wat kan een mens toch plezier beleven aan een simpele ballon...... Ik was dan ook heel blij dat ze deze ochtend, toen de show gedaan was, allemaal stuk mochten! Anderhalf uur later lag ik uiteindelijk in mij bed en dat deed deugd! Om 12 u, vond de ryoukan (verantwoordelijke van de dorm) het echter nodig om mij nog eens af te roepen door de intercom en wakker was ik!
Hij vertelde me dat mijn handtekening niet klopte.... Japanners schrijven met kanji (Chinese karakters) en zijn het dus niet gewend om cursief westers schrift te lezen. Nu had hij me dat vorige week ook al verteld en moest ik hem gewoon even komen vertellen dat ik eigenlijk al naar de bank geweest was om dat te regelen en dat alles eigenlijk in orde zou moeten zijn.
Toen besefte hij ineens dat de banken niet open zijn vandaag en hij dat morgen pas zou kunnen nakijken... Dus mocht ik opnieuw mijn bed in! Woehoe! Het was dringend tijd om wat bij te slapen!!

Karaoke en yakuza...

2006-10-13T05:32:00.000+02:00

Woensdag 11 oktober
Het was eindelijk zover! Ayaka, Aoi, Judith, Ruben en ik zouden naar de karaoke gaan. Voor de twee Japanse meisjes de normaalste zaak van de wereld, maar voor ons Belgjes, de eerste keer in naar de Japanse karaoke! Spannend, zeg!　

Ruben en ik in volle actie

We hadden om 19 uur met Ruben afgesproken aan het station van Kandaimae, om van daaruit samen met de fiets naar Esaka te gaan. Ik had les tot 18u en had avondeten op de dorm, dus toen ik dat snel opgegeten had samen met Janson (Korea), Magali (Frankrijk), Catherine (Amerika) en Regina ( Amerika), snel nog even langs Judith en Ayaka's kamer gegaan.

Ayaka en Aoi

Daar was het weer een drukte van jewelste, want die twee Japanse meiden waren helemaal nog niet klaar en we moesten een papier invullen dat we die nacht niet in de dorm zouden slapen.
Hier is immers een avondklok en als je uitgaat, moet je't ineens goed doen...Hoewel het idee bestaat dat Japanners nooit te laat zijn, gaat dit helemaal niet op voor deze twee!
Ze zijn afkomstig uit Shikoku en mensen zouden daar altijd te laat zijn.... Om 19u10 waren we dan toch bij het station en zijn we vooraleer te vertrekken naar de karaoke eerst nog perikura (fotootjes) gaan nemen. Ondertussen heb ik al een hele collectie van die dingen en ze zijn te klein om in een album te plakken, dus ik zou niet weten wat ik er mee moet doen.... Ayaka en Aoi namen ons mee naar de karaoke, waar ik mijn ogen uitkeek! Het was een vrij groot gebouw, met allemaal kamertjes, net hotelkamers als je het vanuit de gang bekeek. Als je de deur van zo'n kamertje opendeed, kon je echter zien dat de kamer net een lving was. Centraal een tv, een salontafeltje, een zetel en twee zetel-stoelen. Het beloofde een leuke nacht te worden! Ayaka had ons de dag ervoor huiswerk gegeven: we moesten een Japans liedje leren zingen. Judith heeft 'Lifetime respect' van Miki Douzan gezongen (enkel de titel is Engels!) en ik heb een toch wel mislukte poging gedaan om 'Osaka suki yanen' van Kanjani8 te zingen. 't Is echt wel ni simpel om zo snel Japans te lezen! Ayaka en Aoi zijn echte rockchicks en gingen dan ook voor Japanse oerrock, heavy! Wij Belgjes, hebben ons dan maar bekeerd tot de Engelstalige klassiekers, gaande van Britney Spears, over Barbie Girl van Aqua tot We Will Rock You... Om 4 u 's ochtends was ik even moe en heb ik dan ook een halfuurtje geslapen of zo. Om half zes was het tijd om te vertrekken! Ayaka en Aoi hadden honger en zijn nog even meeneem-Japans gaan halen, waarop Judith en ik bijna al fietsend in slaap vielen....Om 6u lagen we in ons bed denk ik, maar om 10u moesten we al in Umeda zijn voor de field trip naar het Japanse gerecht ...

Donderdag 12 oktober
Om 9u stonden we al weer aan het station van Kandaimae, en een uurtje later waren we (Judith, Ruben en ik) al in Umeda. Op de trein hebben we, op z'n Japans, de hele rit zitten slapen.. Samen met onze prof Japans recht en nog zo'n 8-tal buitenlandse studenten, zijn we dan naar de rechtbank vertrokken. Als ik nu niet zo moe was geweest, had ik waarschijnlijk wel wat mooie sfeerbeelden kunnen maken, maar de vermoeidheid had de overhand. Japanse gerechtsgebouwen zien er enorm lelijk uit, eerder als bedrijfsgebouwen, in tegenstelling tot onze architecturele pareltjes...Eens in het gebouw, waarschuwde onze prof dat we goed moesten kijken naar de yakuza die hier en daar rondliepen, want er liep immers een zaak over fraude met eventuele banden naar de yakuza. En idd, daar waren ze dan, de yakuza, netjes in pak, maar ze hadden zo iets rond zich hangen van 'blijf maar op een afstand!'. Spannend ;) ! Jammer dat we niet naar de yakuza-zaak konden gaan kijken. We hebben dan een uurtje bijgewoond van een zaak, waarbij de verdachte zijn vriend had gestoken met een mes. Hij werkte in een restaurant/café en bleek alcoholverslaafd te zijn. Hij bleef echter volhouden dat hij uit zelfverdediging handelde en het niets te maken had met het feit dat hij dronken was... Zijn moeder getuigde dat haar zoon een hele goede jongen was, maar dat de drank geen goede invloed op hem had. Ik ben nog nooit in een Belgische rechtbank geweest, maar een Japanse heeft geen ramen, de beklaagde zit vlak voor het publief, met zijn rug naar hen toe en hij is gehandboeid heeft een touw rond zijn middel. Heel opvallend vond ik de beleefde termen waarmee men tegen de beklaagde sprak. Is dit in België ook zo??
's Middags konden we in een echt Japans, supergezellig restaurant een praatje maken met een aantal rechters van een andere zaak. Veel ben ik niet te weten gekomen over het gerecht, wegens het gebrek aan tijd, behalve dan dat er een hervorming op til zou zijn, waarbij het jury-systeem ingevoerd zou worden vanaf 2009...
Zeer interessant uitstapje, zonde van de vermoeidheid!

Hiken in Kyoto!

2006-10-09T15:14:00.000+02:00

Ginkakuji

Gisteren was het zondag, de dag voor de feestdag voor de sport van maandag, en dus weer een mooie kans om er nog eens op uit te trekken in Japan. Kyoto is een van de vele plaatsen waar je echt geweest moet zijn als je naar Japan komt en ik had de Lonely Planet gids 'Hiking in Japan' mee uit België. In deze gids vond ik de Daimonji-yama (大文字山) wandeling. Dit is een 4 uur durende tocht van 7 km afstand, waarbij het start-en eindpunt de beroemde Ginkakuji (Zilveren Paviljoen) is. Ruben en Judith waren bereid om net als ik om 7u20 uit de dorm te vertrekken en een halfuurtje later de trein te nemen naar Kyoto. De treinrit duurde een dik uur, wat ons de kans gaf om nog even een dutje te doen vooraleer de dag echt te beginnen. Eens in Kyoto aangekomen, restte ons nog een wandeling van ongeveer een uur voor we aan Ginkakuji aankwamen. Onderweg passeerden we langs een gigantische toegangspoort (torii) van de Heianji.

Vooraleer dan de tocht aan te vatten, gingen we eerst Ginkakuji bezichtigen. We waren niet de enigen, een hele hoop Japanners moeten net hetzelfde gedacht hebben....Ginkakuji is in 1482 gesticht door Ashikaga Yoshimasa, tijdens het achtste Muromachi shogunaat. Ginkakuji is gebouwd in navolging van Kinkakuji (het Gouden Paviljoen), maar heeft in tegenstelling tot het Gouden Paviljoen zijn oorspronkelijke kleur behouden. De zen-tuin had iets zeer rustgevends, ondanks de vele bezoekers. De tocht zelf was enorm leuk, ik voelde me bijna op tweedaagse bij de scouts! De routebeschrijving van de Lonely Planet was over het algemeen duidelijk genoeg om niet te verdwalen, wat we ook moeilijk konden doen met al die Japanners die blijkbaar besloten hadden om net dezelfde hike te doen. Eens boven op de daimonji-yama konden we genieten van een prachtig uitzicht over Kyoto. Het heeft wel even geregend toen we boven waren, maar niet getreurd, een hutje boodt bescherming. Omdat we toen wel wat energie konden gebruiken hebben we dan ook maar ineens onze obentou (lunch) daar opgegeten. Onderweg naar beneden passeerden we langs een prachtig schrijn in de bergen, bij een waterval van 7m hoog, waar volhardende pelgrims naakt zouden gaan onderstaan. Lijkt mij persoonlijk niet zo'n prettige ervaring, maar je zal er wel hard van worden... Vervolgens passeerden we langs de Nanzenji en namen we het filosofen-pad (Tetsugaku no michi) terug naar ginkakuji. Dit pad loopt langs het water, met heel veel tempels en bankjes naast de weg, waar je even kan gaan bezinnen. Zo'n bankje hebben we uiteraard gebruikt, maar dan eerder om even op adem te komen. Rond een uur of zeven waren we terug in ons vertrouwde station nabij de campus en we hadden zo veel zin in Westers, ongezond eten, dat we dan ook naar de MacDonalds geweest zijn. De eerste keer frietjes in een maand tijd! Naar de MacDonalds gaan in Japan is op zich ook wel een belevenis, ik was nog nooit in een MacDonalds geweest waar ze klassieke muziek draaien...
Eens terug in de dorm, nog even het bad en en dan tijd voor een welverdiende nachtrust!

Ik en het everzwijn

Maandag 9 oktober
Vandaag was het nationale feestdag van de sport en dus geen school in Japan! Alle winkels zijn natuurlijk open, want wanneer zouden de drukke Japanners anders tijd vinden om naar de winkel te gaan? Eerst uitgeslapen tot een uur of elf en daarna zijn Judith en ik naar de supermarkt geweest. Een lekker koffiekoek als ontbijt en tot zo ver ook het hoogtepunt van de dag. Ik heb wat geleerd en gelezen in The tale of Genji, want voor de Manga-lessen zou ik graag de manga hiervan lezen. Enige achtergrond van het verhaal leek me dan wel handig. Mijn roommate was vandaag naar Kyoto gegaan en ik heb dan ook een gsm-hangertje in de vorm van een geisha-Hello Kitty gekregen. In België zou ik me gewoon schamen voor Hello Kitty aan mijn gsm, maar het is een cadeautje en eigenlijk ook best wel schattig, dus vanaf vandaag rammelt mijn gsm ook!

Nog enkele bedenkingen bij Japan:
* Er bestaan wel degelijk dikke Japanners
* Voor 2 druppels regen heb je absoluut een paraplu nodig
* Als het groene licht brandt voor de voetgangers, dan hoor je een soort koekoeksgeluid
* Om 10u. gaat er een deuntje doorheen de hele stad, waarvan ik eerst dacht dat het de plaatselijke ijsboer was. Het blijkt echter een soort avondklok te zijn, want na 10u is het onveilig voor de jeugd... Natuurlijk geen kat die zich daaraan houdt!
* Hello Kitty heeft hier megaveel succes!
* Japanners kunnen echt overal slapen: in de trein, op een bank in de stad, in de bibliotheek,.. Overal!
* Japanners geven dan misschien wel een gesloten indruk, ze zijn vriendelijk op straat en je kan aan iedereen de weg vragen.

zaterdag 7 oktober 2006

2006-10-07T14:20:00.000+02:00

De vorige dagen ben ik eigenlijk vooral naar de les geweest. De les theeceremonie was zeer interessant, deze les ging door in een 'echt' Japans huis, met traditionele 茶室 of chashitsu (theekamer). We waren met 7 buitenlandse studenten: Jamal, Regina, Adam, Robert, Ruben, Judith en ik. Deze les werd gegeven door professor Gibbs. Heel speciaal allemaal hoor, zo'n theeceremonie. Zoals in de meeste van die traditionele dingen, zijn er superveel regeltjes over wat je wel en niet mag doen, zelfs over hoe je juist moet lopen in zo'n kamer. Heel overweldigend als je dat de eerste keer meemaakt. Thee maken is me zelf niet gelukt omdat we met te veel waren en het nu al een eeuwigheid duurde vooraleer iedereen zijn cakeje kon opeten (regeltjes en nog eens regeltjes..). Volgende keer ga'k zeker wel thee maken! Ik kijk er al naar uit. Het moeilijkste van de hele ceremonie blijkt trouwens ook het zitten in seiza (met je knieen op de grond en je voeten onder je poep), zonder na 5 min. geen gevoel meer in je benen te hebben.
Oefening baart kunst zeker?
De andere lessen waren redelijk gewoon (op een stoel en in een klaslokaal en zo), behalve dan dat we volgende week een uitstapje naar een Japanse rechtbank gaan ondernemen en nog wat later voor de les Japanese Business en Industries de Asahi-bierbrouwerij gaan bezoeken. Ik heb er al zin in. Alleen ongelofelijk jammer dat je in Japan pas vanaf 20 officieel mag drinken en ik pas op 12 december 20 word..... :(
Gisteren kwam er van het Kokusai Koryu Center de vraag of er geen meisjes waren die zin hadden om te helpen op een traditioneel Japans festival. Wij, Belgjes voelden ons wel geroepen en nadat we gisteren aan alle meisjes vroegen om mee te gaan, bleek dat alleen wij dapper genoeg waren om op een zaterdag om 9u naar de universiteit te gaan. Masami Takahashi nam dan Roos, Tinne, Judith, Ruben, Shukei (uit Taiwan) en mijzelf mee naar het Emamiya Ebisu Schrijn (een Shinto schrijn). Ruben en Shokei mochten oorspronkelijk wel niet deelnemen aan het festival omdat ze jongens zijn, maar ze wouden het schrijn wel eens zien en gingen dus toch mee. Eens daar, werden we voorgesteld aan de plaatselijke priester, die ons wat meer uitleg gaf over het festival en ons werk. Tijdens deze uitleg bleek dat de jongens misschien ook mogen meewerken, maar dan wel geen kimono mogen aantrekken. Blijkbaar worden er uit de 4000 meisjes die jaarlijks auditie doen om als fukumusume te mogen werken op dit festival, slechts 40 verkozen om ook werkelijk mee te werken. Het zou dan ook een hele eer zijn om dit te mogen doen. Na een interview in november zullen we weten of we geselecteerd worden. Als dit het geval zou zijn, dan is het de bedoeling dat we een kimono dragen en in het aangrenzende souvenirwinkeltje 'geluksbrengers' verkopen. Het leukste deel aan dit hele verhaal is dat als we dit mogen doen, achteraf de kimono als souvenir mee naar huis krijgen. Maar omdat dit dus allemaal nog niet zeker is, zou'k vragen om heel hard te duimen dat ik mee mag doen!! Ik hoop alleszins al keihard dat we mee mogen doen!!

Links:
De priester en wij

Rechts:
Het Imamiya Ebisu Schrijn

Daarna zijn we nog doorgewandeld naar de beroemde Shitennoji van Shotoku Taishi. Heel impressionant en vooral heel leuk om eindelijk eens in het echt de beelden te zien waar we vorig jaar in België les over gehad hebben.
Daarna zijn we nog naar Umeda gegaan, hebben we katsudon gegeten. Katsudon is rijst met een rauw ei, zeewier en iets omeletachtigs op. Heel lekker en dan zijn we op zoek gegaan naar een Nintendo DS voor Ruben en een spelletje om Chinese karakters mee te oefenen. Het bestaat en is waarschijnlijk nog wel heel nuttig ook, want je kan er mee oefenen voor de Kanji Proficiency Test van level 10 tot en met level 2. 't Is eens iets anders dan een Kanji-woordenboek....

Internet, gsm, fiets!

2006-10-04T08:08:00.000+02:00

Jeej! Ik heb internet op mijn kamer sinds vandaag! Super, want nu kan ik eindelijk Skype gebruiken en dat was een van de redenen waarom ik mijn eigen laptop meegebracht had. Heel grappig trouwens om te zien hoe dat hier gebeurd. Zondag (!) was er al een man langsgeweest om mij het contract voor het internet te laten invullen. Met de nodige hulp van mijn roommate is dat zonder enig probleem gelukt. Vandaag om 1 uur kwamen ze het internet installeren. Heel grappig, want eerst kwam er een man om de modem aan te sluiten en 5 min later kwam er iemand anders om het internet op mijn pc te configureren of zo. Dit is een echt Japanse dorm, met als gevolg dat zelfs mannen met de chicste maatpakken die in een kamer binnengaan, hun schoenen uitdoen en dus in hun sokken rondlopen. De installateur van de modem had trouwens ook een sleutelhangertje met het een of andere manga-figuurtje, zoals de meeste 'serieuze' Japanners. Het deed me een beetje denken aan al die zakenlui in maatpak in de trein die doodserieus hun PSP of manga bovenhalen. Grappig!
Ik heb trouwens ook een gsm en een fiets aangeschaft. De fiets was helemaal niet duur, maar zoals de meeste fietsen hier, heeft hij geen versnellingen. Niet dat dat zo'n ramp is, want die bergjes geraakt ik met of zonder versnellingen toch niet op.
De goedkoopste gsm die ik kon vinden, heb ik me dan ook maar aangeschaft. Een gsm is namelijk wel handig als je vriendjes wil maken.. Met elke gsm kan je hier foto's maken, e-mailen, radio luisteren, bellen en waarschijnlijk nog veel meer. Mijn gsm kost ongeveer 15 euro per maand, wat compleet niks is, als je ziet wat er mee kan. Zouden ze in België ook wel eens mogen invoeren!
Alleszins, mijn telefoonnr. is
08061430787
en voor de Belgen: het landnummer is +81
Mijn gsm e-mailadres is hildemedaer@ezweb.ne.jp
Geen idee of ik de mailtjes ga kunnen lezen, want dat blijkt niet altijd de juiste codering te zijn. Als ge't eens wilt testen, ga uw gang!
Merci trouwens aan iedereen van wie ik een mailtje of een comment gekregen heb! Toen ik nog in België was, wou ik het niet geloven, maar 't is echt zo dat elk nieuws van thuis enorm leuk is!
Merci allemaal!

30 september en 1 oktober 2006

2006-10-02T06:07:00.001+02:00

Wat een druk weekendje was dit weer zeg! Zaterdag ben ik met Judith, Ayaka (Judiths roommate) en Aoi (Ayaka's vriendin) de stad onveilig gaan maken. Judith en Ayaka hadden een router nodig voor hun internet en ik een webcam. We zijn eerst naar Yodobashi, de electrogigant, geweest en daarna, hup, naar de 31 voor een ijsje... Jammie! Ijsjes in Japan zijn heel lekker trouwens ;) Ook de gamehall konden we niet overslaan.. Tijd om wat ペリくら　（perikura) te maken. Voor de niet-Japanologen: perikura zijn van die hele kleine fotootjes die een machien van je maakt in allerlei poses en waarop je daarna zo veel mogelijk versiering moet aanbrengen. Een foto waar alleen mensen (zonder extra bloemetjes, sterretjes of tekst) op staan is absoluut niet mooi in Japanse normen... Aoi en Ayaka moesten al redelijk snel weg om naar hun アルバイト　(arubaito) of studentenjob te gaan, waarop Judith en ik besloten om nog maar wat kleren te gaan shoppen. 20 kilo bagage in een vliegtuig voor een heel jaar in Japan is namelijk niks!

Judith en Ayaka

En laat Japan nu net het land zijn waar er goed uit zien en mode superbelangrijk is. Zo staat Chiyori elke ochtend een uur vroeger op dan ik om haar outfit en make-up in orde te brengen.
Met als gevolg dat Judith en ik na 2u shoppen al een hele hoop leuke kleren gevonden hadden en stilaan een koopverslaving begonnen te kweken. Tijd om naar de dorm terug te keren dus!
's Avonds volgde de welcome party van de dorm waar er weer een royaal buffet was, waar we pas mochten op afstormen nadat iedereen zichzelf nog eens had voorgesteld. 自己紹介　of jezelf voorstellen moet blijkbaar bij heel veel gelegenheden... Het eten was alleszins superlekker en daarna hebben we nog een spel gespeeld. Van elk verdiep moesten er iemand een bepaald onderwerp tekenen en aan de hand van het handengeklap werd dan gemeten welk verdiep de beste tekening had. Het eerste verdiep heeft gewonnen, ondanks mijn toch wel mislukte alien... De prijs was een zak vol koekjes die we gezellig de dag erna opgegeten hebben !

Asuka en ik

Caroline, Tinne, Hitomi? , ik en onze aliens

Onder:Regina en Caroline uit de VS Boven: Judith, ik en Japanse meisjes uit de dorm

バレボールサークル

2006-09-29T04:33:00.000+02:00

Gisteren ben ik voor de eerste keer naar de volleybalclub geweest. Gevolg: spierpijn en blauwe stippels op mijn onderarmen. De trainingen zijn donderdag en zaterdagavond van 20u30 tot 22u. In die 1,5u zijn 5 min pauze en omkleden ingerekend, dus echt heel hard wordt er niet getraind. Niet dat ik dat erg vind, want ik doe dit vooral om een beetje in vorm te blijven en wat Japanners buiten de dorm te leren kennen. Dat is gisteren alleszins wel al gelukt denk ik. Na de training moesten we van Mami, de vrouwelijke kapitein, in een kringetje gaan staan en onszelf voorstellen of een 自己紹介 doen. De namen van de meisjes kon ik horen en onthouden omdat die voor zover ik al ervaren heb, veel duidelijker spreken dan de jongens ( en ook een beetje omdat ze bijna allemaal met Yu begonnen). De andere namen zal ik volgende keer maar moeten leren!

Naar de les...

2006-09-27T03:17:00.000+02:00

Hey allemaal!

De lessen zijn hier ondertussen bijna een week bezig en ik heb de tijd gekregen om alle lessen eens uit te proberen. Het was de bedoeling om dan 6 vakken uit te kiezen, maar dat is niet helemaal gelukt. Ik heb Japans level 4 gekozen samen met Contemporary Japan (discussieklas waarin we in het Japans discussiëren over veranderingen in Japanse maatschappij en daarnaast nog 6 vakken terwijl ik er eigenlijk maar 4 moest kiezen ;) Deze vakken zijn: Independent Study Manga, Independent Study Popular Culture, Theeceremonie, Japanse Industrieën en bedrijven, Japanse literatuur en Japans recht. Deze 6 vakken worden in het Engels gegeven en leken mij allemaal heel interessant. Ik hoop er een beetje op dat een van deze vakken mij op een schitterend idee brengt voor mijn bachelorpaper van volgend jaar. Iets in verband met Toyota denk ik nog steeds op dit moment, maar ik weet niet meteen wat of hoe. Hopelijk brengt het vak Japanse Industrieën en bedrijven mij tot inzicht. Met al die bronnen die ik hier vind, zou heb zeer handig zijn om nu al wat dingen op de zoeken.
Toch heb ik een aantal bedenkingen bij de lessen hier. Bij elke les wordt er zwaar de nadruk op gelegd dat we naar de les moeten komen en 30% van de resultaten wordt bepaald door aanwezigheden. Het absurdste wat ik vorige week gehoord heb, was in de les 'Economie van Japan'. De professor wou dat we meewerkten en dus moesten we elke keer als we iets zeiden, commentaar gaven of een vraag stelden onze naam op een papier schrijven zodat hij op het einde van de les kon lezen hoe goed we hadden meegewerkt... Tijdens deze lessen werd meteen ook duidelijk dat het Engels van de meeste Japanners, zelfs proffen nog wel te wensen overlaat. Op zich geen probleem, dan kan ik beter Japans leren, maar tijdens zo'n Engelstalige les kan het wel heel erg storen.

nog even de toerist uithangen

2006-09-25T05:06:00.000+02:00

Gisteren, 24 september, was de laatste vrije dag voor het begin van de eerste volledige lesweek aan 関西大学 (Kansai University). Daar hebben wij Belgen nog zo goed mogelijk gebruik van proberen te maken. Michael, Ruben, Judith en ik zijn 3 lokale tempels en schrijnen gaan bezoeken, alles op wandelafstand.　Susanoomikoto, Taruni en de derde moet ik even schuldig blijven. Om half vijf wouden we dan het arboretum bij de laatste tempel bezoeken, maar aangezien deze hier al sluiten om vijf uur, zal het voor een volgende keer zijn!

Zaterdag 23 september

2006-09-23T16:41:00.000+02:00

Hoi allemaal!

Vandaag hebben Ruben, Judith en ik een tripje ondernomen naar het Expo'70 Commemorative Park. Twee treinstationnetjes verder en een stevig stukje stappen op de kaart. Onderweg vonden we ook nog een Budokan of Martial Arts Center, waarvan ik het niet kon laten om toch maar even aan de Japkes te gaan vragen of we even binnen mochten kijken. We werden heel hartelijk ontvangen en konden zo de training van de kendo (zwaardvechten) en een wedstrijd van kyudo (boogschieten) zien. Kendo was indrukwekkend omdat al die Japanners met hun helmen en pakken er gewoon angstaanjagend uitzagen en kyudo was heel erg knap! Om zo'n boog te kunnen opspannen moet je heel sterke armspieren hebben en zeer beheerst, gedisciplineerd bewegen. Er deden veel vrouwen mee, waarvoor ik stuk voor stuk veel respect heb. Het was prachig om te zien hoe ze in hun gepaste kledij vanaf een paviljoen over een grasperkje de roos probeerden te raken.
Wat later kwamen we dan toch aan in het Commemorative Park aan. Het beeld dat ze er opgericht hebben voor de expo van de jaren '70 is ronduit afschuwelijk, maar verder is het een prachtig park. Vandaag was het de nationale feestdag van het begin van de herfst en dus liep er gigantisch veel volk rond, maar toch liep je elkaar niet in de weg, tenzij aan de kraampjes. Er bleek een soort beurs voor kinderen rond verkeersveiligheid aan de gang te zijn. Ze deden alles om kinderen verkeersbewust te maken. Met alles bedoel ik ook alles: een K3-achtige show over het verkeer, les over 'de auto', fietstochtjes in visvormige fietsen, enz.

Toen we genoeg hadden van de drukte daar, besloten we dan maar het 'japanse tuin'-gedeelte van het park te bezoeken. Dat was heel mooi met veel vijvers en grote bonsai, azalea's op de top van de heuvel en ik kwam er dan ook helemaal tot rust. Zalig!
De weg terug leek redelijk lang, waarschijnlijk omdat we de voorbije dagen al redelijk wat rondgestapt hebben en in het park dan ook nog eens. Misschien zou eens fiets wel handiger zijn...
Maar ja, veel wandelen is gezond en ik denk eraan om in de 'backpacking'-circle te gaan....

2006-09-22T03:12:00.000+02:00

Hier ben ik dan weer. Wat heb ik zoal uitgespookt de voorbije dagen? De dag na de uitstap naar het Biwa-meer, zijn we gaan shoppen in Umeda, een kwartiertje met de trein van hier vandaan. Ik waande me echt in zo'n gigantische Amerikaanse mall! Ik heb er een keigrote boekenwinkel gevonden, waar ik zeker nog een paar keer zal passeren. In Yodobashi, een winkel met 7 verdiepen, waar je alles wat met elektronische snufjes en elektriciteit te maken heeft en nog meer kan vinden, vond ik een batterij-oplader. Klinkt mss stom, maar als je veel foto's wil maken, kan 't best handig zijn :p

19 september 2006
De volgende dag was het Japanese placement test of een test om te zien in welk niveau Japans we zitten en welke lessen we dus kunnen volgen. Eerst waren er luisteroefeningen en daarna volgde er een bundel van 12 bladzijden met meerkeuze-vragen over grammatica, kanji en leestekstjes. Na de test had ik het idee dat ik er vrij weinig van gesnapt had, van het begin alleszins. De test was opgesteld van moeilijk naar gemakkelijk en de laatste bladzijden vulden zichzelf dan ook bijna in.
Na de middag moesten we op interview gaan per vijf, waar we dan wat over onszelf moesten vertellen en meteen te horen kregen in welk niveau we zitten. Ik zit in niveau 4! Dat is het hoogste niveau en makkelijk zal het dus niet worden. De vorige jaren zaten de meeste mensen van Leuven in niveau 3, maar dit jaar wouden ze het ons niet te gemakkelijk maken .... Judith, Ruben, Roos en ik zitten dus in niveau 4 en Tinne en Michael in niveau 3. Ik ben eens benieuwd naar de eerste les, volgende week dinsdag!

20 september 2006
Vandaag was er een welcome party op de universiteit van 12u30 tot 13u30. Het kwam erop neer dat we eerst voorgesteld werden aan de andere gasten zoals de leraren en de oudere studenten of senpai. Dan volgde er een heel groot buffet met sushi en fruit! en ander lekkers. Jammie!

21 september 2006
Vanaf deze dag begonnen de lessen officieel en liep er dan ook gigantisch veel volk rond op de campus! We mochten zelf een aantal lessen kiezen en dus had ik meteen al de eerste dag geen les :) Morgen zal ik wel Japans recht gaan volgen. Echt spannend zo'n eerste les!
We hadden ook een uitnodiging gekregen van de mensen van het Flanders Center in Osaka en dus zijn Roos en ik daar in de namiddag naartoe geweest. Er wordt daar les gegeven in o.a. een Antwerpse kamer en Roos zal er vanaf maandag aan haar studentenjob beginnen. Ik zal misschien later vervanglessen geven. Maar alleszins zal ik daar nog vaak komen, want er worden ook concerten en tentoonstellingen gegeven. Dit bezoekje was zeker de moeite waard!

Donderdag 21 september

2006-09-21T12:50:00.000+02:00

Aan internet geraken blijkt hier echt niet zo vanzelfsprekend als je misschien wel zou denken van een hypermodern land met de zotste snufjes! Vanaf vandaag ben ik officieel student van Kansai Daigaku en kon ik dus voor het eerst het IT center gebruiken, dacht ik... Voor zo'n grote universiteit waren er maar 60 computers beschikbaar en het was daar dus vreselijk druk. Judith en ik waren samen gegaan en dachten dus dat we zoals in Leuven met onze gebruikersnaam en paswoord wel ver genoeg zouden geraken, maar dat bleek niet zo. We moesten eerst de regels lezen dan binnen de tien min. een test erover afleggen. Ons Japans bleek echter niet goed genoeg, maar met wat hulp (lees: zij deden het voor ons) van de mensen van het Kokusai kouryu Center of Internationaal Centrum lukte deze test perfect ;)
Dus vanaf morgen zal ik deze blog op school proberen bij te houden!

Zondag 17 september 2006

2006-09-17T10:55:00.000+02:00

Hoi allemaal !

Het is ondertussen al bijna een week geleden toen ik voor het laatst in België was, maar het lijkt eigenlijk al veel langer. Waarschijnlijk komt dat omdat ik een beetje problemen heb met het internet hier. Internet blijkt niet gratis en inbegrepen te zijn in de dorm, maar moet geïnstalleerd worden met een machientje en zo. En dat zal niet lukken voor ik een bankrekening heb en geregistreerd ben als buitenlander in Japan. Dus daarom zit ik hier vandaag weer in het internetcafé in een poging om het thuisfront toch wat op de hoogte te houden en zelf op de hoogte te blijven.
Ik zal proberen te beginnen bij het begin.
dag 1: 13 september
Toen we hier pas aankwamen moesten we eerst een bus en een metro nemen om op de dorm te geraken. Dat ging allemaal verrrassend vlot eigenlijk en voor ik het wist stonden we aan het station, klaar om het laatste stukje te voet af te leggen. Het begon echter te regenen en het was dus allesbehalve tof om met een loodzware valies die hele weg, bergop en bergaf te doen. Uiteindelijk kwamen we dan toch aan bij een paars gebouw, namelijk de dorm. Het staat op een berg en is helemaal omheind. 't is best wel grappig om zien door de kleur, maar ook best eng als je de omheining en de dubbele beveiliging bekijkt. Enfin ja, valt best mee, maar was even wennen.
Moe en bezweet en nat werden we meteen aan onze roommates voorgesteld en meteen ook aan een aantal van haar vrienden. Mijn roommate heet Chiyori en is echt wel een heel vriendelijk meisje. In tegenstelling tot andere roommates slaapt ze 's nachts, maar ze heeft wel de rare gewoonte om haar bureaulamp aan ipv uit te doen als ze gaat slapen.....

dag 2: 14 september
Woensdag kregen we een rondleiding in de dorm door onze roommates. De dorm (of residentie)
is nieuw sinds april of zo en uitermate voorwzien van de nieuwste snufjes. Er zijn wc's die doorspoelgeluidjes maken, lichten die vanzelf aanspringen als je een kamer binnengaat, overal gloednieuwe meubelen enz., maar geen internet.....

dag 3: 15 september
Donderdag volgde er een rondleiding op de universiteit en dan vooral in de gigantische (ook nieuwe) bibliotheek waar ik ongetwijfeld nog wel eens verloren loop. De universiteit ziet er heel gezellig uit en alle faculteiten liggen in hetzelfde gebied en niet verspreid over de hele stad zoals in leuven. We hebben ook wat meer uitleg gekregen over de lessen en verder zijn we naar het stadhuis gegaan om wat paperassen in orde te brengen.

dag 4 en 5: 16 en 17 september
Gisteren en vandaag zijn we op fieldtrip of uitstap geweest naar Kyoto en het Biwa-meer, het grootste in Japan. We hebben lang in de bus gezeten en ik weet weer waarom ik busreizen haat...Gisteren zijn we naar een museum geweest over technologie en daar kregen we uitleg van een onverstaanbare Japanner, waardoor vooral de Amerikaanse studenten hun interesse heel snel verloren. Daarna gingen we naar een tempel in kyoto waar we niet binnenmochten want we moesten heeeel dringend gaan eten. 's Namiddags hebben we onze eigen waaier beschilderd en dat was echt heel leuk! Ziehier het resultaat ( het moeten visjes voorstellen..)

Vervolgens ging het naar het traditionele Japanse hotel in de bergen met zicht op het meer. Gisteren was het heel mistig boven in de bergen en konden we dus niets zien maar vanmorgen hadden we echt een prachtig uitzicht! De namiddagactiviteiten vond ik wat teleurstellend in vergelijking met de vorige dag: we zijn namelijk naar een museum over het water geweest voor een halfuur en dan moesten we snel de bus weer op om vervolgens een blitzbezoek aan de tempel op de berg Hieizan te bezoeken. De tempel was prachtig maar ook hier mochten we niet naar binnen wegens geen tijd....Kyoto en Hieizan staan nu zeker wel op mijn to do lijstje voor de komende weken, want ik wil er mijn tijd wel voor nemen om alles uitgebreid te bekijken.

P.S.: Mijn kamernummer is 111A in de dorm, dus als je mij een briefje wil sturen of zo, kan je dat er best bij zetten. thx!
Voor de eerste foto's: klik op de link naar de blogspot van judith!!!

Nog 3 nachtjes slapen...

2006-09-09T11:53:00.000+02:00

Nu kort het echt af! Voorbije donderdag heb ik een afscheidsfeestje gegeven voor familie en vrienden en het was super! Ik ben blij dat zo goed als iedereen die'k nog eens wou zien voor ik vertrok er was.
M-E-R-C-I, MERCI allemaal! Jullie hebben me zeker verrast met de pinata in de vorm van de Japanse vlag en alle andere zeker mee te nemen cadeautjes (een scoutsboxershort, een reisstekker, briefjes, Japanse lectuur, enz.!).
Frieten en chocolade zal ik in Japan zeker missen, daar zullen jullie kaartjes zeker niet goed aan doen...

Ik ben vandaag de hele dag bezig geweest met in te pakken en ik kan zeggen: da's ni tof als je winter-en zomerkleren nodig hebt en max. 20 kg mag meenemen! Ik moet nog wat papieren en zo klaarzetten en inpakken en dan denk ik dat ik net over die 20 kg zal zitten, dus hopelijk doen ze daar niet moeilijk over in Parijs.

Als jullie zin hebben om mij een overlevingspakket chocolade, brieven, snoepjes, alcoholische dranken, enz. op te sturen, ziehier mijn adres:

Hilde Medaer
Dormitory Tsukigaoka
Kansai University 25-1 Tsukigaoka, Senriyama, Suita-shi
565 -0847 Osaka

De tijd dringt

2006-08-27T17:03:00.000+02:00

Nog 2 weken en één dag en het is zo ver! Op 12 september 2006 zal ik de TGV nemen in Brussel-Zuid om wat later in Parijs met het vliegtuig rechtstreeks naar Kansai Airport in Osaka te vliegen. Met nog maar een paar weken te gaan, zijn er nog wat dingen te regelen zoals een internationaal rijbewijs afhalen ( om ook in Japan de wegen onveilig te kunnen maken), navragen hoeveel gewicht ik nu precies mee mag nemen enz. En dan nog last but not least, een afscheidsfeestje organiseren. Feestjes zijn altijd leuk, maar als 't woordje afscheid erbij komt, klinkt't toch steeds wat anders.... Als dit misschien een beetje droevig of zo klinkt, dat is zeker niet de bedoeling, maar ik wil maar zeggen dat ik iedereen hier toch ga missen, ook al kijk ik heel erg naar mijn Japan-jaar uit.

Dus daarom voor de geïnteresseerden wat extra uitleg over waar ik precies naartoe ga: Osaka (大阪) is de op twee na grootste stad van Japan, met 2,9 miljoen inwoners. In de Kansai-agglomeratie, die naast Osaka ook Kyoto en Kobe omvat, wonen 20 miljoen mensen. Osaka is gelegen op het eiland Honshu, waar de Yodo-rivier uitmondt in de baai van Osaka. De stad is tevens hoofdstad van de gelijknamige prefectuur Osaka.

De stad is een van de belangrijkste industriële centra van Japan, en wordt wegens de textielnijverheid ook wel het Manchester van het Oosten genoemd. Osaka is ook een van de belangrijkste havens van Japan. De stad beschikt sinds 1933 over een metronet, en is sinds 1964 met Tokio verbonden via de eerste Shinkansen-spoorlijn.

Op culinair gebied is Osaka bekend door een specifieke vorm van sushi, de zogeheten oshi.
In 1970 werd in Osaka de Wereldtentoonstelling gehouden.

Een van de fraaiste toeristische trekpleisters is het Osaka Aquarium Kaiyukan

computeranalfabeet in actie

2006-07-12T16:55:00.000+02:00

Hallo allemaal!

Vanaf september zal ik een jaartje aan Kansai University in Japan gaan studeren. Om het thuisfront op de hoogte te houden besloot ik dan maar een blog te beginnen. Iedereen die mij kent weet dat ik niet zo'n held ben met computers en alles wat er bij hoort, maar toch: so far, so good.
Als jullie dit kunnen lezen, ben ik er toch al in geslaagd om een blogspot en een eerste berichtje te maken. Woehoe!

Nu de vakantie bezig is, scoutskamp nadert, vanalles en nog wat geregeld moet worden (visum enz.), dringt het alsmaar harder door dat ik volgend jaar echt een jaar weg zal zijn. 't Is en blijft een raar idee, maar ik heb er zin in! Ik zal nog een paar links toevoegen naar de blogs van andere Japanologen-in-spe en hoop dat jullie deze blog met veel plezier zullen lezen.

Tip van de dag: gebruik eens de comment-knop!!